I OSK 1028/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 85/20 w sprawie ze skargi J. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną; 2) oddala wniosek W. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 85/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z dnia 7 maja 2001 r. J. M. wystąpiła do Wójta Gminy Celestynów o podział nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położoną we wsi C. ul. [...], a będącą przedmiotem współwłasności w 1/2 małżonków J. i R. M. i w 1/2 J. M. Wójt Gminy Celestynów decyzją z dnia 16 lipca 2001 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanych w księgach wieczystych [...] położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...] oznaczonych w ewidencji jako działki nr [...] i [...] na następujące działki: [...] i [...] oraz [...] i [...]. W. S. następca prawny byłej właścicielki działki nr [...] i współwłaścicielka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r. stwierdziło, że decyzja z dnia 16 lipca 2001 r. zatwierdzająca projekt podziału ww. działek została wydana z naruszeniem prawa, jednak ze względu na to, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem organu decyzja Wójta Gminy Celestynów wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji - Dz. U. z 2000 r. poz. 543), dalej powoływanej jako "u.g.n.", bowiem w jej wyniku dokonano podziału działki nr ew. [...] bez wymaganego wniosku lub zgody jej ówczesnych właścicieli. Wskazano jednocześnie, że nowopowstała działka nr [...] została przeznaczona pod drogę publiczną i przeszła na własność Skarbu Państwa, a na mocy umowy małżeńskiej z dnia 28 marca 2002 r. J. M. stała się współwłaścicielką działki nr [...], co oznacza, że przedmiotowa decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, niemożliwe do odwrócenia na gruncie postępowania administracyjnego. W. S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc że wnosi jedynie o stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej podziału działki nr [...], której jest współwłaścicielką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 29 listopada 2019 r., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i stwierdziło nieważność decyzji z dnia 16 lipca 2001 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki nr ew. [...] i umorzyło postępowanie w części dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki nr ew. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd, że decyzja Wójta Gminy Celestynów wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem w jej wyniku dokonano podziału działki nr [...] bez wymaganego wniosku lub zgody jej ówczesnych właścicieli. Ponadto, w ocenie organu, nie budzi wątpliwości, że właściciele działki nr [...] mają interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji jedynie w części dotyczącej podziału tej działki. Oznacza to, że Kolegium powinno odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w części dotyczącej podziału działki nr [...], a w razie wszczęcia takiego postępowania - umorzyć je, jako wszczęte na wniosek podmiotu nieuprawnionego. Bez znaczenia zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będą ewentualne późniejsze zmiany stosunków własnościowych działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Organ nadzoru wskazał, że z informacji z rejestru gruntów i budynków według stanu na dzień 28 października 2019 r. wynika, że współwłaścicielami obu powstałych w wyniku podziału działki, tj. działki nr [...] i nr [...] są obecnie J. i J. małż. M., ewentualne zatem stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji również w tej części (gdyby do takiego stwierdzenia nieważności doszło) skutkowałoby powrotem do stanu sprzed podziału - powróciłaby działka nr ew. [...], której jedynymi współwłaścicielami byliby J. i J. małż. M. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że poddawana ocenie decyzja ostateczna wywołała nieodwracalne skutki prawne w części dotyczącej podziału działki nr ew. [...]. Kolegium nie podzieliło jednocześnie stanowiska, że powołana decyzja ostateczna wywołała nieodwracalne skutki prawne, uniemożliwiające usunięcie decyzji z obrotu prawnego w części dotyczącej podziału działki nr [...]. Organ zaznaczył, że z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że przejście powstających w wyniku podziału działek na własność wymienionych w tym przepisie podmiotów następowało jedynie w razie dokonania podziału na wniosek właściciela dzielonej nieruchomości. Bezsporne jest, że do podziału działki nr ew. [...] doszło bez wymaganej zgody jej współwłaścicieli. Oznacza to, że żadna z powstałych w wyniku jej podziału działek nie mogła przejść z mocy prawa na własność podmiotów wymienionych w art. 98 ust. 1 ww. ustawy, co oznacza, że działka nr ew. [...] przez cały czas stanowiła i nadal należy do właścicieli działki o dawnym numerze [...] (sprzed podziału). Podział działki nr [...] nie wywołał zatem nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. i brak jest podstaw do odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej, wydanej z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 u.g.n., z powołaniem się na ten przepis. Skarżący J. M. i J. M. wnieśli skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.; 2) art. 8 K.p.a.; 3) art. 107 § 2 i 3 K.p.a.; 4) art. 140 K.c.; 5) art. 93 ust. 3 u.g.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że z art. 97 ust. 1 u.g.n. wynika wprost, że wniosek o podział może złożyć osoba, która ma w tym interes prawny a zatem w świetle art. 28 K.p.a. jej właściciel lub użytkownik wieczysty. Powyższe oznacza, że interesem takim nie legitymowali się właściciele działki nr [...] w stosunku do działki nr [...], gdyż ich interes miał charakter wyłącznie faktyczny. Tym samym kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 u.g.n. Sąd uznał także, że wydanie decyzji o podziale nieruchomości w oparciu o wniosek zgłoszony przez podmiot do tego nieuprawniony, nie legitymujący się do niej tytułem prawnym, wywołało niewątpliwie skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa. Analogicznie właściciele dawnej działki [...] nie byli uprawnieni do żądania stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej odnoszącej się do działki nr [...], co uprawniało organ do umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Sąd podzielił także pogląd Kolegium, że kontrolowana decyzja z dnia 16 lipca 2001 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w zakresie podziału działki nr [...]. Organ trafnie wskazał, że stosownie do art. 98 ust. 1 u.g.n. na własność gminy przechodzą tylko takie działki wydzielone pod drogi publiczne, których podział został dokonany na wniosek właściciela, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ kwestii dostępu działek nr [...] i [...] do drogi publicznej Sąd zauważył, że rozważania w tym zakresie nie mogły być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Także szczegółowy opis okoliczności faktycznych i ich następstw związanych z dokonanym podziałem dawnej działki nr [...] pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. M., zarzucając naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, polegające na stwierdzeniu, że kontrolowana decyzja Wójta Gminy Celestynów wydana została z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 u.g.n., gdyż wniosek o dokonanie podziału nieruchomości został złożony przez podmiot nieposiadający interesu prawnego w dokonaniu podziału działki nr [...], podczas gdy podział ten nie został dokonany na wniosek, a zatem przepis ten nie znajdował zastosowania; 2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że kontrolowana decyzja obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa na skutek wadliwego przyjęcia, że skarżącym nie przysługiwał interes prawny w dokonaniu podziału działki oznaczonej nr [...]; 3) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię poprzez wadliwe przyjęcie, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy ustalenie, czy naruszenie to nie miało charakteru rażącego, widocznego prima facie, bez potrzeby dokonywania wykładni przepisu art. 97 ust. 1 u.g.n. w zakresie istnienia interesu prawnego; 4) art. 156 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące uznaniem, że kontrolowana decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, podczas gdy wyeliminowanie z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji w zakresie podziału działki nr [...] doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji w zakresie podziału działki [...], która sprzeczna jest z treścią art. 93 ust. 3 u.g.n. i jako taka obarczona jest istotną wadą prawną; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo oparcia jej na błędnych i niekompletnych ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, polegających na: a) wadliwym przyjęciu, że wniosek o dokonanie podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] został złożony przez podmiot nieuprawniony, podczas gdy brak jest wniosku o dokonanie podziału tej działki przez jakikolwiek podmiot, co uniemożliwia weryfikację istnienia interesu prawnego; b) zaniechaniu ustalenia, w jakim trybie oraz czy, i na czyj wniosek został dokonany podział działki nr [...]; c) pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy istotnej części zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dowodu z protokołu z przyjęcia przebiegu granic z dnia 1 czerwca 2001 r. oraz umowy sprzedaży - aktu notarialnego z dnia 18 maja 1977 r. Rep. A nr [...], z których to dokumentów jednoznacznie wynika, iż pierwotny podział działki, oznaczonej wcześniej jako działki nr [...] i [...], zatwierdzony decyzją Naczelnika Gminy w Celestynowie z dnia 13 października 1977 r. został dokonany za wiedzą i zgodą ówczesnej właścicielki nieruchomości, zaś podział dokonany kontrolowaną decyzją z dnia 16 lipca 2001 r. został dokonany za zgodą i wiedzą spadkobierców dawnej właścicielki; d) błędną ocenę dowodu - wniosku o podział nieruchomości z dnia 7 maja 2001 r. poprzez skutkujące wadliwym przyjęciem, iż wniosek ten obejmował również podział działki nr [...]; 6) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne i sprzeczne z treścią znajdujących się w aktach sprawy dokumentów przyjęcie, że wniosek o podział działki nr [...] został dokonany na wniosek podmiotu nie mającego w tym interesu prawnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 2019 r. w zakresie pkt I tej decyzji, tj. w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Celestynów z dnia 16 lipca 2001 r. w części dotyczącej podziału działki o nr [...]; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie o: 3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. M. przyłączył się do stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej. Ponadto odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła W. S. wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie uchylająca w całości decyzję tego organu z dnia 28 czerwca 2019 r., mocą której stwierdzono, że decyzja Wójta Gminy Celestynów z dnia 16 lipca 2001 r. zatwierdzająca projekt podziału działek położonych w C., przy ul. [...] i ul. [...], ozn. nr [...] i [...], na działki nr - odpowiednio - [...] i [...] oraz [...] i [...] została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie na podstawie ww. decyzji z dnia 28 czerwca 2019 r. organ stwierdził nieważność decyzji z dnia 16 lipca 2001 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki nr ew. [...] i umorzył postępowanie w części dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki ew. nr [...]. Tym samym przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie decyzja wydana w trybie zwykłym, co ma podstawowe znaczenie dla zakresu prowadzonego postępowania przez organ oraz dla kontroli zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że celem postępowania nadzorczego, w odróżnieniu od postępowania zwykłego, jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi, szczególnie rażącymi. Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji dokonuje oceny takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie takich naruszeń, które brane są pod uwagę w postępowaniu zwykłym. Mając na uwadze powyższe zauważyć trzeba, że ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku z dnia 7 maja 2001 r. o podział nieruchomości wynika, że wniosek ten został złożony przez J. M., a w jego treści wyraźnie wskazano, że zakresem wniosku objęta jest działka [...], stanowiąca własności w 1/2 J. M. i R. M. oraz współwłasność w 1/2 J. M. Tymczasem Wójt Gminy Celestynów decyzją z dnia 16 lipca 2001 r. zatwierdził projekt podziału dwóch nieruchomości uregulowanych w dwóch odrębnych księgach wieczystych, położonych w C. przy ul. [...] i ul. [...], a stanowiących działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]w następujący sposób: działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...], a działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...]. Bezsporne jest, że wniosek o podział dotyczył tylko działki nr [...] i złożony został przez właścicieli działki nr [...], którzy dysponowali tytułem prawnym jedynie do tej działki, nie legitymowali się zaś tytułem prawnym do działki sąsiedniej, tj. nr [...], która również została objęta ww. decyzją podziałową. Niekwestionowane przy tym jest, że przedmiotowa decyzja została skierowana jedynie do wskazanych we wniosku współwłaścicieli działki nr [...], nie zaś do właścicieli działki nr [...], czyli spadkobierców W. Ł., co wynika z rozdzielnika decyzji. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w wyniku wydania decyzji z dnia 16 lipca 2001 r. dokonano podziału działki nr [...] bez wymaganego wniosku lub zgody jej ówczesnych właścicieli. Jak właściwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika wprost, że wniosek o podział może złożyć osoba, która ma w tym interes prawny, a zatem w świetle art. 28 K.p.a. jej właściciel lub użytkownik wieczysty. Powyższe oznacza, że interesem takim nie legitymowali się właściciele działki nr [...] w stosunku do działki nr [...], która stanowiła nieruchomość będącą własnością innych osób. Jak trafnie ocenił organ prowadzący postępowanie nadzwyczajne i podzielił to stanowisko Sąd I instancji, okoliczność ta stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i jest wadą uzasadniającą usunięcia decyzji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki o nr ew. [...] z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Celestynów z dnia 16 lipca 2001 r. wystąpiła W. S., która legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [...], natomiast nie była uprawniona do żądania stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej odnoszącej się do działki nr [...], co upoważniało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie do umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Z tych samych względów właściciele działki nr [...] nie posiadali interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie podziału działki nr [...], w konsekwencji czego nie byli również legitymowani do kwestionowania stwierdzenia nieważności decyzji w ww. części. Zgodnie z powołanym art. 97 ust. 1 u.g.n. oraz ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, co do zasady, w postępowaniu podziałowym interes prawny ma właściciel danej nieruchomości, a także użytkownik wieczysty tej nieruchomości oraz osoby, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do tej działki, jeśli wykażą swój interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Interesu prawnego nie można zatem wyprowadzić ani z tytułu prawa własności, czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek, ani innych tytułów do nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 853/06 oraz z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 82/11; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie interes prawny w postępowaniu w sprawie o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości ma właściciel tej nieruchomości. Osoba nie posiadająca żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, będącej przedmiotem podziału, nie ma interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony, a w konsekwencji nie jest również legitymowana do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 669/10). Interesu prawnego nie można wyprowadzić ani z samego tytułu prawa własności czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek, ani z innych tytułów do nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 753/06, a także Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami pod redakcją G. Bieńka, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2007, wyd. 2, s. 368-369). Należy jeszcze raz wskazać, że w wyniku wydania decyzji podziałowej z dnia 16 lipca 2001 r. w części dotyczącej podziału działki nr [...] na działkę nr [...] o pow. [...]m2 (jak podano w decyzji "pod ul. [...]") i działkę nr [...] o pow. [...]m2 nie doszło do przeniesienia prawa własności działki nr [...] na rzecz podmiotu publicznego, właścicielami działki nr [...] i działki nr [...] pozostawały i pozostają te same osoby fizyczne. Powyższa okoliczność potwierdza, brak legitymacji po stronie właścicieli działki nr [...] i nr [...] (przed podziałem nr [...]) do występowania w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej w części dotyczącej działki nr [...]. Uwzględniając powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1 u.g.n. i art. 28 K.p.a., a także art. 156 § 2 K.p.a. Okoliczność, że skarżący nie mieli legitymacji do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie podziału działki nr [...], w konsekwencji czego nie byli również legitymowani do kwestionowania stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...] powoduje, że podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące podziału działki nr [...] nie mogą odnieść oczekiwanego skutku prawnego, albowiem pochodzą od podmiotu, któremu nie przysługuje legitymacja do występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej w zakresie dotyczącym działki nr [...]. Brak legitymacji skarżących do wystąpienia w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności części decyzji podziałowej dotyczącej działki nr [...] jest podstawową i samodzielną przesłanką uzasadniającą oddalenie skargi. Powyższa okoliczność powoduje, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie naruszył również art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" – o którym mowa w tym przepisie, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 P.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. Z taką sytuacją jednakże nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, a okoliczność, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy oraz Sąd sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie daje podstaw do podzielenia zasadności zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest natomiast przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spełnia wszelkie wymogi w nim określone. Natomiast poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego sprawy, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił w pkt 1 sentencji skargę kasacyjną. W pkt 2 wyroku oddalono wniosek uczestniczki postępowania W. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej do uwzględniania takiego wniosku. W postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 P.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej dla zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.