I GZ 86/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 2309/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 czerwca 2022 r. nr DIR-IX.7343.66.2018.AT.10 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2309/22, odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w G. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 29 czerwca 2022 r., nr DIR-IX.7343.66.2018.AT.10, w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji. WSA stwierdził, że wniesiona do Sądu skarga zawierała braki formalne i mimo wezwania do ich uzupełnienia, pod rygorem odrzucenia skargi, Spółka w zakreślonym czasie nie wykonała wezwania. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I.1) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi skarżącej, co wynikało z błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż skarga jest dotknięta brakami formalnymi, które nie zostały usunięte przez Skarżącego w wyznaczonym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. terminie: I.1a) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. w art. 166 p.p.s.a. - poprzez bezzasadne uznanie, iż wobec niezłożenia przez pełnomocnika pełnego odpisu z KRS dla Spółki w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii, zachodzi brak formalny skargi skutkujący niewykazaniem przez skarżącą umocowania pełnomocnika do jej reprezentowania, który to brak winien zostać uzupełniony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., i że wobec niezłożenia takiego pełnego odpisu z KRS, skarga nie może otrzymać biegu i podlega odrzuceniu; I.1b) art. 4 ust. 4aa w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1683) poprzez ich niezastosowanie, skutkujące bezzasadnym wezwaniem Strony do złożenia pełnego odpisu z KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii; I.2) art. 31 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie skutkujące bezzasadnym wezwaniem strony do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy zaniechanie przedłożenia dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania osoby prawnej nie stanowi braku formalnego, lecz uchybienie strony stanowiące ujemną przesłankę procesową. II.1) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 92 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 8 p.p.s.a oraz art. 32 p.p.s.a. i art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż wobec niezłożenia przez pełnomocnika dodatkowego odpisu skargi celem doręczenia go uczestnikowi postępowania (prokuratorowi), zachodzi brak formalny skargi, który winien zostać uzupełniony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., i że wobec niezłożenia przez skarżącego takiego dodatkowego odpisu w tym trybie, skarga nie może otrzymać biegu i podlega odrzuceniu; II.2) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 74a § 10 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pominięciem faktu, iż nawet gdyby prokurator był uczestnikiem postępowania przed Sądem, brak odpisu skargi dla tego podmiotu nie uniemożliwiałby nadania jej biegu, bowiem sąd administracyjny i tak miałby obowiązek przesłać pismo bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej prokuratora, a papierowy odpis skargi zaległby w aktach sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że art. 57 § 1 p.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W zażaleniu nie jest kwestionowane, że skarżąca nie uzupełniła na wezwanie Sądu I instancji braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wskazującego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu KRS) oraz odpisu skargi. Stanowisko skarżącej zmierza zaś do oceny, że pomimo niewykonania wezwania WSA możliwym było nadanie skardze dalszego biegu celem jej rozpoznania. Z zażalenia wynika, że kwestię reprezentacji skarżącej Spółki Sąd I instancji mógł ustalić we własnym zakresie, ponieważ umocowanie do reprezentowania skarżącej znajdowało się w aktach administracyjnych. A dodatkowy odpis skargi nie był wymagany od Spółki, ponieważ prokurator który uczestniczył w postępowaniu administracyjnym nie był uczestnikiem w postępowaniu sądowym, gdyż nie zgłosił swojego udziału w nim. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przedstawiona argumentacja nie zawiera usprawiedliwionych podstaw w świetle obowiązujących przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 tej ustawy w odniesieniu do spółek polega na przedstawieniu odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS na dzień udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania. Powyższego stanowiska nie zmienia wskazana w art. 15 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym zasada domniemania znajomości ogłoszonych wpisów, jak i okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa tej ustawy pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów, odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (zob. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi (...), zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (sygn. I OPS 13/13). Nie można zatem uznać, że odrzucenie skargi ze względu na niedołączenie odpisu skargi jest brakiem irrelewantnym. W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę w niniejszej sprawie, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.