I GZ 65/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 w zakresie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 w sprawie ze skargi G. S. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie zasad rozpatrywania wniosków o dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował uzasadnienie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2025 r. w sprawie ze skargi G. S. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r. w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie omyłkowo wskazano miesiąc, w którym doszło do doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia z dnia 21 lutego 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Następstwem tej oczywistej omyłki pisarskiej było omyłkowe wskazanie daty końcowej terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako dnia 6 marca 2025 r. podczas, gdy prawidłową datą była data 3 kwietnia 2025 r. Nie było też wątpliwości, że skarga kasacyjna nie została wniesiona przez skarżącego z uchybieniem terminu. Na zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie, że dokonane sprostowanie przekraczało granice art. 156 § 1 p.p.s.a. i dotyczyło istoty rozstrzygnięcia oraz zobowiązanie WSA w Krakowie do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez jej podpisanie przez profesjonalnego pełnomocnika oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Z natury oczywistego błędu lub niedokładności pisarskiej wynika, że nie było intencją sądu umieszczenie w rozstrzygnięciu elementu w kształcie oczywiście błędnym. W przeciwieństwie do błędów o oczywistym charakterze, dążenie do sprostowania ustaleń stanu faktycznego w sprawie jest w rzeczywistości żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (por. postanowienia NSA: z 13 października 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1082/98; z 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3573/13; z 19 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 767/04; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11; dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przedmiotem rozpoznawanego zażalenia jest postanowienie z dnia 5 czerwca 2025 r. o sprostowaniu jego uzasadnienie. Sprostowanie zgodnie z art. 156 p.p.s.a. ma na celu naprawienie wadliwości postanowienia przez nadanie prawidłowego brzmienia, które jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Niedokładność lub omyłka sądu może dotyczyć oznaczenia stron, oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu. Sprostowaniu podlegają również błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Postanowienie o sprostowaniu zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a. zapada na posiedzeniu niejawnym. Postanowienie sprostowano w ten sposób, że: - w linii siódmej od góry uzasadnienia postanowienia i w linii piątej od dołu uzasadnienia postanowienia w miejsce omyłkowo wskazanego miesiąca doręczenia przesyłki: "lutego" wpisano właściwy miesiąc: "marca"; - w linii siódmej od dołu uzasadnienia postanowienia, za słowem "kasacyjna", a przed słowem "została" wpisano słowo "nie"; - w linii piątej i czwartej od dołu uzasadnienia postanowienia, w miejsce omyłkowo wskazanej daty "6 marca 2025 r." wpisano prawidłową datę "3 kwietnia 2025 r.". Powyższe wskazuje, że skoro zaskarżone postanowienie zostało wysłane w dniu 26 lutego 2025 r. (k. 63), to oczywistym jest, że skarżący nie mógł odebrać postanowienia z dnia 21 lutego 2025 r. w dniu 4 lutego 2025 r. a mógł 4 marca 2025 r. (k. 67). Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że co prawda na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia (k.67), przy podpisie skarżącego, widnieje data "04.02.2025" jednak pozostałe adnotacje doręczyciela i pieczęć poczty świadczą, że skarżący odebrał przesyłkę 4 marca 2025 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanie sprostowania uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w opisanym wyżej zakresie, w okolicznościach niniejszej sprawy, było dopuszczalne i nie stanowiło naruszenia art. 156 p.p.s.a. Sąd zaskarżonym postanowieniem prawidłowo dokonał sprostowania oczywistych omyłek polegających na błędnym oznaczeniu stron. Wskazana omyłka nie miała też wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ skarga kasacyjna i tak podlegała odrzuceniu ze względu na wniesienie jej przez skarżącego osobiście, a nie jak wymaga tego art. 175 § 1 p.p.s.a. przez profesjonalnego prawnika, w szczególności radcę prawnego lub adwokata. Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji