I GZ 49/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1093/23 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 16 marca 2023 r. nr EKO/3/2023 w przedmiocie płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1093/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił skargę kasacyjną E. Z. (dalej: skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1093/23 oddalającego skargę E. Z. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 16 marca 2023 r., nr EKO/3/2023 w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2021. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie wyroku z 21 grudnia 2023 r. zostało uznane za doręczone – w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) – w dniu 26 marca 2024 r., zaś skarga kasacyjna została wniesiona 26 kwietnia 2024 r. – data nadania w urzędzie pocztowym – czyli po upływie 30-dniowego terminu na jej wniesienie który minął 25 kwietnia 2024 r. Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając to orzeczenie oraz wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca w chwili doręczania wyroku z 21 grudnia 2023 r. działała bez profesjonalnego pełnomocnika i swojej ocenie ustaliła, że przesyłka została doręczona skutecznie w dniu 27 marca 2024 r. i od tej daty biegnie termin na wniesienie skargi kasacyjnej. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącej załączył jego korespondencję ze skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sposób doręczania pism sądowych, w tym odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób, dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie, a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej. W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Art. 178 p.p.s.a przewiduje zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2023 r. wraz z uzasadnieniem został wysłany na adres skarżącej w dniu 8 marca 2024 r., a pierwsze awizowanie miało miejsce 12 marca 2024 r. Zgodnie z art. 73 § 3 w zw. z § 4 p.p.s.a. skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 26 marca 2024 r. Tym samym, w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał z dniem 25 kwietnia 2024 r. Skarga kasacyjna została natomiast wniesiona dopiero w dniu 26 kwietnia 2024 r. (data ze stempla pocztowego). Prawidłowo zatem Sąd I instancji ustalił, iż skarga kasacyjna została wniesiona po upływie ustawowego terminu i podlegała odrzuceniu. Argumenty zażalenia nie podważają dokonanej oceny Sądu I instancji, ponieważ pełnomocnik skarżącej podnosi jedynie, iż został błędnie poinformowany przez swoją mocodawczynię o ostatnim dniu ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.