I GZ 432/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 260/25 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi G. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 2 grudnia 2024 r., nr 1201-IEE.7113.1.151.2024.5.ID przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 260/25 odrzucił skargę G. T. (skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 2 grudnia 2021 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Sąd orzekł również o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie z 5 lutego 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi lub przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 25 lutego 2025 r., zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął 4 marca 2025 r. Pismem 6 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał pełnomocnictwo udzielone adw. J. H. oraz adw. M. C do reprezentowania skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935, dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W sprawie brak formalny skargi nie został uzupełniony w przepisanym terminie, który upłynął bezskutecznie 4 marca 2025 r. wobec czego odrzucił skargę strony. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w zażaleniu wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. poprzez: a) przedwczesne odrzucenie skargi z powodu jej braków formalnych, pomimo wadliwego wezwania do ich uzupełnienia poprzez brak wezwania Skarżącego do samodzielnego podpisania skargi; b) odrzucenie skargi pomimo, że w aktach sprawy znajdowało się prawidłowe umocowanie dla adwokata podpisującego Skargę, zaś pełnomocnik ten nie był bezczynny w sprawie - zatem następowała ciągłość działań pełnomocnika i nie zachodziła wątpliwość, iż umocowany w postępowaniu administracyjnym pełnomocnik pozostaje nim w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zwłaszcza że w aktach sprawy widniało pełnomocnictwo wprost umocowujące pełnomocnika do zastępowania także przed Sądami administracyjnymi; 2. art. 49 § 1, art. 57 § 1, art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, Z dalece posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia zażalenia, strona wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego w postaci przedłożenia pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a. termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni, zaś warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 p.p.s.a. Tym samym skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt od 1 do 3 tego przepisu, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, zaś zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Tym samym art. 46 § 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że warunkiem formalnym skargi jest dołączenie pełnomocnictwa. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem formalnym skargi do pełnomocnika skarżącego wystosowano wezwanie do nadesłania oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi bądź Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi 25 lutego 2025 r., zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upływał 4 marca 2025 r. Pismem z 6 marca 2025 pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony, bowiem został on uzupełniony po terminie. Zamierzonego skutku nie mogły odnieść podniesione w zażaleniu zarzuty, wskazujące na obowiązek Sądu pierwszej instancji do wezwania samego skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi. Skoro bowiem skarga została sporządzona, wniesiona i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokat M. C., która wskazała w skardze, że działa w imieniu skarżącego, to WSA w Krakowie, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., prawidłowo wezwał pełnomocnika do złożenia stosownego pełnomocnictwa i nie był zobowiązany (z uwagi na nieusunięcie przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi) do wzywania samego skarżącego do podpisania przedmiotowego środka zaskarżenia. Podkreślić należy, że dwukrotne wzywanie do uzupełnienia braków formalnych skargi: najpierw pełnomocnika – do złożenia stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu strony, a następnie strony – do osobistego podpisania skargi, prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości z różnych przyczyn nie korzystają. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów, którym to przywilejem byłoby nieodrzucenie skargi mimo zajścia ustawowych przesłanek i wzywanie bezpośrednio strony do uzupełnienia braków, pomimo że zdecydowała się ona na działanie za pomocą pełnomocnika. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez niego wiedzę i doświadczenie zawodowe, nie zaś dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki w porównaniu z obowiązkami wobec stron, które takiego pełnomocnika nie ustanowiły. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.