I GZ 393/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1293/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1293/25 odrzucił skargę A. sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej 18 lutego 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 170). Wynika to również z pisma Poczty Polskiej znajdującego się w aktach sądowych (k. 55-56). Zatem ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był 20 marca 2025 r., natomiast skarga został wniesiona w dniu 21 marca 2025 r., zatem po upływie ustawowego terminu. Następnie skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem sprawy. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzuca. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy wskazuje, że decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 11 lutego 2025 r. doręczono skarżącej w dniu 18 lutego 2025 r. Okoliczność ta wynika z pisma Poczty Polskiej znajdującego się w aktach sądowych (k. 55-56), któraś potwierdza datę doręczenia zaskarżonej decyzji w tym dniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie stwierdził Sąd I instancji, iż skuteczny termin do wniesienia skargi na powołane rozstrzygnięcie upływał z dniem 20 marca 2025 r., natomiast skargę złożono w dniu 21 marca 2025 r. (data stempla pocztowego – k. 40). W takim stanie sprawy słusznym było stwierdzenie Sądu I instancji, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd I instancji zobligowany był do dorzucenia tejże skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zażalenia, wskazania wymaga wbrew stanowisku strony, że decyzje skierowano co prawda na właściwy adres, ale nie do właściwego adresata, lecz do A. sp. z o.o. w W. i na tę okoliczność załączyła do zażalenia kopertę w której znajduje się pismo przewodnie, zaskarżona decyzja oraz zwrotne potwierdzenie odbioru, Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że argumentacja ta nie podważa prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji. Jak wskazano wyżej, termin doręczenia zaskarżonej decyzji został ustalony w sposób prawidłowy w oparciu o przeprowadzone postępowanie reklamacyjne. Wynika z niego w sposób niebudzący wątpliwości, że decyzję doręczono skarżącej w dniu 18 lutego 2025 r. Ponadto, z załączonej do zażalenia korespondencji, jasno wynika, a czego nie dostrzega skarżąca, że sama załączyła jak dowód zwrotne potwierdzenie odbioru tej korespondencji, którego w świetle obowiązujących regulacji, nie powinna dysponować. Dokument ten bowiem powinien zostać, po jego podpisaniu przed odbiorcę, zwrócono nadawcy- Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Ponadto przedstawiona przez skarżącą koperta wraz z korespondencją nie koresponduje z datami umieszczonymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru uzyskanym przez Sąd I instancji. Zasadą jest, że obowiązek udowodnienia lub uprawdopodobnienia okoliczności spoczywa na stronie, która z tych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że przesyłka nie została jej doręczona, a doręczona zupełnie innemu podmiotowi. Ponadto, jeżeli uznać hipotetycznie, że rzeczywiście stanowisko przedstawione w zażaleniu odzwierciedla stan faktyczny, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomiot, który otrzymał korespondencję, która nie jest do niego adresowana i mylnie ją odebrała, powinna zwrócić ją nadawcy wskazując, że nie jest ona odbiorcą tej korespondencji. Jak wiadomo, takich czynności skarżąca nie podjęła. Nie podjęcie tych czynności, tylko jej odbiór i załączenie do zażalenia, budzi poważne wątpliwości w świetle odbioru korespondencji przez Panią A. Z. – osobę uprawnioną do odbioru. Zwłaszcza, że osoba ta kwituje odbiór zarówno przesłanej przez skarżącą przy zażaleniu korespondencji, jak i dokumentów przesłanych przez Pocztę Polską w związku z przeprowadzonym postępowaniem reklamacyjnym. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że jak skarżąca sama wskazała w zażaleniu, pod tym samym adresem siedzibę ma zarówno skarżąca A. sp. z o.o. w W., jak i A. sp. z o.o. w W. . W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, przedstawiona w zażaleniu argumentacja nie podważa zasadności stanowiska Sądu I instancji, który odrzucił skargę wniesioną po terminie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.