I GZ 320/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2132/17 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Ł. w Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 21 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ł. w Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącej 7 maja 2018 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego nadał do Naczelnego Sądu Administracyjnego 6 czerwca 2018. Pismem z 12 czerwca 2018 r. NSA przekazał niezwłocznie skargę kasacyjną zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do WSA w Warszawie wpłynęła ona 13 czerwca 2018 r. WSA w Warszawie, postanowieniem z 11 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2132/17 odrzucił skargę kasacyjną Ł. w Ł. Sąd I instancji stwierdził, że odpisu wyroku z 21 lutego 2018 r. wraz z jego uzasadnieniem doręczono 7 maja 2018 r., natomiast skargę kasacyjną przesłano bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przekazał ją według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 12 czerwca 2018 r., a zatem po upływie omówionego wyżej trzydziestodniowego terminu, który upłynął 6 czerwca 2018 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Ł. w Ł., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzucono naruszenie: 1) art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 46 § 1 pkt 1) p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że skarga kasacyjna została wniesiona do niewłaściwego sądu, podczas gdy z komparycji skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, że została ona skierowana do WSA w Warszawie, który wydał wyrok z dnia 21 lutego 2018 r. zaskarżony skargą kasacyjną, 2) art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 83 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej jako wniesionej po upływie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem pomimo, że skarga kasacyjna od wyroku doręczonego wraz z uzasadnieniem w dniu 7 maja 2018 r. – skierowana zgodnie z jej komparycją do WSA w Warszawie – została nadana listem poleconym w placówce Poczty Polskiej z dniem 6 czerwca 2018 r., a co za tym idzie, w rzeczywistości została wniesiona z zachowaniem ww. ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności stwierdza, że istota sprawy na obecnym etapie postępowania sprowadza się do oceny, czy skarga kasacyjna została złożona w ustawowym terminie. Należy wskazać, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez NSA do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (zob. postanowienia NSA: z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1613/15; z 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; z 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14, z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1383/17; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym w pełni podziela. Skoro więc w sprawie bezspornym jest, że skarga kasacyjna została nadana do NSA, a już po trzydziestodniowym terminie została przez ten Sąd przekazania do WSA w Warszawie, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił ten środek odwoławczy, na mocy art. 178 p.p.s.a. Zgodności z prawem dokonanej przez WSA oceny nie zakwestionowano skutecznie w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.