I GZ 304/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 926/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 września 2020 r., nr 3001-IEE.711.290.2020 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie

W. N. złożył za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 września 2020 r. nr 3001-IEE.711.290.2020 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wraz ze skargą skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 15 kwietnia 2021 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 6 września 2021 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 6 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. oddalił to zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 926/20 odrzucił zażalenie na postanowienie z 15 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a"). Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie z dnia 15 kwietnia 2021 r. doręczono skarżącemu 4 maja 2021 r., stąd siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął 11 maja 2021 r. (wtorek). Zażalenie wniesiono zaś dopiero 18 maja 2021 r., a więc już po upływie terminu. Postanowieniem z dnia 6 września 2021 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 maja 2022 r. oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 6 września 2021 r. W. N. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2022 r. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, przy czym pełnomocnik oświadcza, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik przedstawił uzasadnienie i stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 3 p.p.s.a. na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (194 § 2 p.p.s.a.). Zażalenie wniesione z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W sprawie niniejszej NSA doszedł do przekonania, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uchybieniem terminu, a jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia został prawomocnie oddalony, tym samym prawidłowo Sąd I instancji zażalenie odrzucił. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie oddalił w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do złożonego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podnieść należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika za pomoc prawną świadczoną z urzędu (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 p.p.s.a.), w postępowaniu opartym na zasadach art. 258 – 261 p.p.s.a.