I GZ 122/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia WN na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 926/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi WN na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 926/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.2023.259, dalej: p.p.s.a) odrzucił skargę WN na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 września 2020 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z 15 kwietnia 2021 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że skoro zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu 6 października 2020 r., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 5 listopada 2020 r. (czwartek), a skargę wniesiono 13 listopada 2020 r., czyli po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, przy czym pełnomocnik oświadcza, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2, art. 53 § 1 w zw. z art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący nie dokonał czynności bez swojej winy, co znalazło odzwierciedlenie we wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że doręczenie zaskarżonego skargą postanowienia nastąpiło 6 października 2020 r. Skarga została natomiast nadana w placówce operatora pocztowego 13 listopada 2020 r. (koperta k. 5 akt sądowych). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin do złożenia skargi na postanowienie organu odwoławczego upływał 5 listopada 2020 r., a wniesienie środka zaskarżenia przez stronę 13 listopada 2022 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.