I GZ 271/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. S. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 266/21 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi O. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 22 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia należnej do zwrotu kwoty dotacji oświatowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 266/21, w sprawie ze skargi O. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie określenia należnej do zwrotu kwoty dotacji oświatowej uchylił zaskarżoną decyzję oraz zawiadomienie SKO w Tarnowie z 2 października 2020 r. w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, a także zasądził od organu na rzecz skarżącego 5500 zł tytułem kosztów postępowania sądowego. W zażaleniu wywiedzionym od punktu trzeciego wskazanego wyroku skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od SKO w Tarnowie na rzecz skarżącego 10900 zł tytułem kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 206 na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek pozwalający na zmiarkowanie wynagrodzenia ustanowionego przez stronę skarżącą adwokata poniżej poziomu określonego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tylko z tego powodu, że adwokat w innej, rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawie wniósł skargę o tożsamych w treści zarzutach, co skutkowało obniżeniem wynagrodzenia adwokata o połowę, w sytuacji gdy nakładu pracy profesjonalnego pełnomocnika nad sprawą nie da się oszacować tylko treścią lub obszernością skargi, gdyż na nakład ten składa się również czas potrzebny na zapoznanie się z materiałami postępowania i podjęcie decyzji o kierunku i zakresie zaskarżenia, co oznacza że skonkretyzowana skarga jest efektem pracy adwokata, którego nie można utożsamiać w stosunku 1:1 z poniesionym nakładem pracy Jednocześnie, nie można uznać, aby treść zarzutów skargi oraz jej uzasadnienie w przedmiotowej sprawie były oderwane od ujawnionych w uzasadnieniu Sądu przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazanego wyroku WSA wyjaśnił, że Sąd uwzględnił treść art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu ww. przepisu, zbadać należy m.in. nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18, uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Zasądzając mniejszą kwotę tytułem zwrotu zastępstwa procesowego Sąd wziął pod uwagę fakt, że rozpoznawał dwie skargi skarżącego, które dotyczyły takiego samego stanu faktycznego i prawnego, cechowała je tożsama treść, jak również podnoszone były w nich jednakowe wnioski i zarzuty. NSA podziela takie zapatrywanie wyrażone przez WSA. Zasądzając zwrot kosztów postępowania, WSA zasadnie wziął pod uwagę znany mu z urzędu fakt, że do sądu wniesiono dwie analogicznej treści skargi w tożsamych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne, co wynika z powtarzalności danego rodzaju spraw. Z uwagi na powtarzalność spraw sporządzenie skargi w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika skarżącego mniejszego, niż normalnie, nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3043/16). Zważywszy na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.