I GZ 25/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 233/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 listopada 2023 r., nr 133/CE/D/PG/2023/ARiMR w przedmiocie wsparcia finansowego z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 233/24, odrzucił skargę K. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 27 listopada 2023 r. w przedmiocie wsparcia finansowego z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych. Orzekł też o zwrocie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Zarządzeniem z 29 stycznia 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL – w terminie 7 dni – pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 5 marca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 30 akt sądowych). W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego w terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego i art. 49 § 1 p.p.s.a. przez niezasadne odrzucenie skargi K. J. na ww. decyzję Prezesa ARiMR z dnia 27 listopada 2023 r. powodu nieuzupełnienia na wezwanie sądu I instancji w wyznaczonym terminie 7 dni braku formalnego skargi polegającego na niepodaniu w skardze numeru PESEL skarżącego, który to brak – w ocenie sądu I instancji – uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, podczas gdy skarga nie zawiera braku formalnego wskazanego przez sąd, zatem wezwanie do jej uzupełnienia było bezprzedmiotowe, gdyż skarżący w tej sprawie nie występuje tylko jako osoba fizyczna, posiadająca numer PESEL, lecz występuje jako przedsiębiorca rolny, tj. producent rolny prowadzący gospodarstwo drobiarskie, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji posiadało numer weterynaryjny: PL [...] nadany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. decyzją nr 262 z dnia 10 sierpnia 2023 r. w sprawie rejestracji zakładu drobiu zlokalizowanego w miejscowości P. nr działki [...] ujawniony we właściwym rejestrze i to ten numer – podany na stronie 2 skargi – identyfikuje należycie i wystarczająco skarżącego stosownie do wymagań określnych w art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a jako numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji nadany skarżącemu na podstawie art. 20 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, co powinno prowadzić do wniosku, że skoro skarżący skorzystał z alternatywnej możliwości podania w skardze innego numeru, o których mowa w art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a zarazem numeru "właściwszego" z uwagi na przedmiot sprawy – wsparcie finansowe z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych – brak formalny w postaci podania numeru PESEL w istocie nie wystąpił, bowiem osoba skarżącego została jednoznacznie zidentyfikowana i zindywidualizowana, także mając na względzie przedmiot sprawy, a zatem nie wystąpił brak uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu; 2. art. 49 § 1 p.p.s.a. przez błędne wezwanie skarżącego do uzupełnienia rzekomego braku formalnego skargi (pismo sądu z dnia 20 lutego 2024 r.), które nie jest "wezwaniem przewodniczącego", lecz jest to wezwanie "sekretariatu sądu" i nie załączono do niego zarządzenia przewodniczącego, zatem wezwanie zostało zredagowane nieprecyzyjnie i tym samym wprowadza adresata w błąd, ponieważ jako stronę wzywającą wskazano cyt. "Sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego’’ oraz nie wskazano zarządzenia przewodniczącego, w oparciu o które wezwanie to zostało sporządzone, co tym bardziej oznacza, że wezwanie wprowadzające adresata w błąd nie mogło żadną miarą zostać w całości prawidłowo wykonane, ponieważ jest to samodzielne wezwanie sekretariatu sądu (dokonane w wykonaniu nie wiadomo jakiej czynności sądu), a nie wezwanie przewodniczącego, zatem jest wadliwe i narusza treść art. 49 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a jako błędnie zredagowane w tej części, pismo sekretariatu sądu z dnia 20 lutego 2024 r. nie wywołało skutku prawnego w postaci prawidłowego oraz skutecznego wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na wskazaniu numeru PESEL skarżącego w terminie 7 dni, mimo że skarżący zidentyfikował się w sprawie na podstawie innego numeru stosownie do możliwości wynikających z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony – w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie – powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z tezą wyrażoną w uchwale NSA z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. II GPS 3/22 – "niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Ponadto stwierdzono, że "ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od obowiązku strony określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W szczególności nie zastrzegł, że podanie numeru PESEL w pierwszym piśmie jest wymagane, tylko wtedy, gdy tego numeru nie można ustalić na podstawie akt administracyjnych". Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika zasada mocy wiążącej stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli dany skład orzekający sądu administracyjnego nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale zobowiązany jest przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do przedstawienia powstałego zagadnienia do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe tezy do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że obowiązkiem skarżącego było podanie numeru PESEL w skardze, ewentualnie uzupełnienie tego braku w wyznaczonym terminie. Skutkiem niedochowania powyższych obowiązków musi być odrzucenie skargi, jako obarczonej brakiem formalnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na aprobatę twierdzenie skarżącego, że skoro jest producentem rolnym, to nie obowiązuje go wymóg z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przepis ten dotyczy bowiem wszystkich osób fizycznych wnoszących skargę do sądu. Skarżący K. J. jako osoba fizyczna był zatem zobligowany podać numer PESEL – czy to w skardze, czy na wezwanie sądu. Dodatkowo stwierdzić należy, że brak jest podstaw prawnych do uznania innego numeru identyfikacyjnego za wystarczający, a tym bardziej – jak to określił skarżący – "właściwszy". W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i skierował do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego spełnia wymogi z art. 49 § 1 p.p.s.a. Wprawdzie nie wskazano w nim, kto wydał zarządzenie z 29 stycznia 2024 r., w wykonaniu którego sekretariat doręczył wezwanie. Należało wskazać, że chodzi o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie (zob. k. 1 akt sądowych). Nie ma to jednak żadnego wpływu na prawidłowość wezwania i możliwość jego wykonania. Co istotne, pełnomocnik strony skarżącej – w odpowiedzi na to samo wezwanie, którym zwrócono się także o wskazanie, czy skarżący wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym – poinformował, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Nie można zatem twierdzić, że brak wskazania, kto wydał zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi w jednym przypadku uniemożliwiał zastosowanie się do wezwania, a w drugim nie. W ocenie NSA, skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, a odrzucenie skargi było skutkiem niewykonania tego wezwania w zakresie podania jego numeru PESEL. Jednocześnie wyraźnie skarżący pouczony został, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie. Taka sekwencja działań Sądu I instancji jest zgodna z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.