I GZ 249/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 178/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 178/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.: dalej: ppsa) odmówił K. G. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania. Wskazał, że w piśmie z dnia 28 lutego 2018 r. K. G. wniosła o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że zaskarżona decyzja opiewa na wysoką wartość pieniężną (16.194 zł), a jej dochodzenie w postępowaniu egzekucyjnym może spowodować liczne, trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tu o niemożliwość otrzymania przez skarżącą promesy z banku podczas procedury rozpatrywania wniosku kredytowego, co w konsekwencji uniemożliwi funkcjonowanie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Inną trudną do odwrócenia okolicznością jest niebezpieczeństwo wykluczenia skarżącej z możliwości otrzymywania środków z programów dofinansowywanych z budżetu UE. Skarżąca podkreśliła przy tym, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza opiera się głównie na realizacji projektów unijnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jeżeli uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sprowadza się do kwestii związanych z pogorszeniem sytuacji finansowej strony, to nie wystarczy tylko wskazanie, że sytuacja ta pogorszy się w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, ale niezbędne jest uprawdopodobnienie, że brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym konkretnym przypadku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej wnioskującej strony. Zdaniem WSA w Warszawie, do takiego uprawdopodobnienia konieczne jest przedstawienie dokumentów źródłowych obrazujących aktualną sytuację finansową wnioskodawcy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów (np.: wyciągu z rachunku bankowego), które uprawdopodobniłyby podnoszone we wniosku okoliczności, wobec tego Sąd I instancji nie mógł ustalić, czy obciążenie wynikające z zaskarżonej decyzji w wysokości 16 194 zł spowoduje po stronie skarżącej skutki określone w art. 61 § 3 ppsa. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy. Na poparcie argumentacji załączyła poświadczone za zgodność z oryginałem pismo Ministra Finansów z dnia 30 marca 2018 r., kopię orzeczenia o niepełnosprawności oraz zaświadczenie o liczbie zatrudnionych pracowników. W odpowiedzi na zażalenie Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o oddalenie środka prawnego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W sprawie, wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2017 r. którą w części uchylono decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] września 2017 r. w zakresie orzeczonej kwoty 96,60 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 3 listopada 2016 r. i umorzono w tym zakresie postępowanie, a w zakresie zobowiązania skarżącej do zwrotu części dofinansowania w kwocie 16 194 zł utrzymano tę część decyzji w mocy. Zgodnie z treścią decyzji, wykonaniu podlega jedynie jej część odnosząca się do zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty 16 194 zł. W przypadku pozostałej części, tj. umorzenia postępowania, sam skutek nie podlega wstrzymaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że na etapie postępowania zażaleniowego postanowienie Sądu I instancji ocenia się w oparciu o stan faktyczny, którym WSA w Warszawie dysponował w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. WSA w Warszawie trafnie uznał, że nie można podzielić stanowiska skarżącej, że nałożone zobowiązanie spowoduje liczne, trudne do odwrócenia skutki poprzez niemożność otrzymania promesy od banku podczas procedury rozpatrywania wniosku kredytowego, co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, a także wykluczy skarżącą z możliwości otrzymania środków z programów dofinansowanych z budżetu Unii Europejskiej. Przede wszystkim powyższe okoliczności nie zostały udokumentowane. Jak zaznaczył Sąd I instancji, z akt sądowych sprawy wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Powinna była zatem przedstawić dokumenty źródłowe obrazujące aktualną sytuację finansową, np. wyciąg z rachunku bankowego czy sprawozdanie finansowe. Na podstawie gołosłownych twierdzeń Sąd I instancji nie mógł ustalić, czy zobowiązanie do zwrotu określonej kwoty rzeczywiście spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 ppsa. W omawianych okolicznościach nie sposób stwierdzić, czy skarżąca rzeczywiście mogłaby nie otrzymać promesy banku podczas procedury rozpatrywania wniosku kredytowego. Nie można też było przyjąć, że mogłoby to uniemożliwić funkcjonowanie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. To, czy skarżąca jest w stanie uzyskać kredyt, ocenia się właśnie na podstawie jej możliwości finansowych, których na etapie postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji nie wykazano. Wnioskująca upatrywała również trudne do odwrócenia skutki w wykluczeniu jej z możliwości otrzymywania środków z programów dofinansowywanych z budżetu Unii Europejskiej stosownie do art. 207 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.). Jednak na etapie zażalenia dołączyła poświadczone za zgodność z oryginałem pismo Ministra Finansów z dnia 30 marca 2018 r., z którego wynika, że K. G. w dniu [...] marca 2018 r. została wpisana do podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że wykluczenie skarżącej nastąpiło z mocy ustawy, zatem ewentualne zastosowanie ochrony tymczasowej nie wstrzymałoby omawianych skutków. Pomimo dokonania oceny zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji należy na marginesie zwrócić uwagę, że z powyższego pisma Ministra Finansów z dnia 30 marca 2018 r. wynika również, że skarżąca w dniu 2 marca 2018 r. dokonała zwrotu środków. Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia