I GZ 207/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia KG na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 202/22 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi KG na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu stowarzyszenia z tytułu zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 22 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 202/22, odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi KG (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 17 września 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu stowarzyszenia z tytułu zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej W uzasadnieniu Sąd podał, że postanowieniem z 21 marca 2022 r. odrzucił skargę skarżącego z powodu wniesienia jej po terminie. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 1 kwietnia 2022 r. (k-54). W dniu 7 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (wniosek wniesiony za pośrednictwem organu.) Zaskarżonym postanowieniem WSA odrzucił wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył jednocześnie zażalenie na postanowienie odrzucające skargę z 21 marca 2022 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko. Aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Jeżeli zatem strona kwestionuje uchybienie terminu, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 88 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli od postanowienia o odrzuceniu skargi złożone zostało zażalenie, to siedmiodniowy termin z art. 87 § 1 p.p.s.a., przewidziany na złożenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu zaczyna swój bieg od daty doręczenia postanowienia rozstrzygającego, czy do uchybienia terminu faktycznie doszło. Przesądzenie kwestii uchybienia terminu do złożenia skargi otwiera stronie termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., jest aktualny dopiero wówczas, gdy zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął, czy też nie, przed jej dopełnieniem (por. postanowienia NSA z: 23 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 207/17; 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1355/16; 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12). Wobec tego dopiero nieuwzględnienie zażalenia na odrzucenie skargi sprawia, że aktualny staje się interes strony w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu, o ile nie złożyła go wcześniej. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony za pośrednictwem organu 7 kwietnia 2022 r. i w tym samym dniu zostało złożone zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Zatem w momencie składania wniosku o przywrócenie terminu kwestia terminowości wniesienia skargi nie była przesądzona. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.