I GZ 198/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. R. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt I GZ 198/17 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1331/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: odmówić wykładni postanowienia.

Postanowieniem z 22 września 2017 r., sygn. akt I GZ 198/17, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) oddalił zażalenie M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1331/16 w zakresie odrzucenia zażalenia skarżącego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wnioskiem z dnia 25 października 2017 r. M. R. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wykładnię powyższego postanowienia poprzez określenie czy zażalenie zostało oddalone czy odrzucone z uwagi na art. 260 p.p.s.a. zmieniony od dnia 15 sierpnia 2015 r. Skarżący zarzucił również pominięcie przez Sąd odniesienia się do zarzutu art. 183 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 22 września 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, iż uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego, treść uzasadnienia postanowienia NSA nie nasuwa wątpliwości. Zawarte w nim rozważania w sposób szczegółowy i zrozumiały, z powołaniem się na podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśniają powód, dla którego stwierdzono, że przedmiotowe zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi było nieprawidłowe. Sąd w tym postępowaniu nie może odnieść się do zarzutu dotyczącego nieważności postępowania. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.