I GZ 186/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 391/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 12 grudnia 2024 r., III SA/Wa 391/24 odrzucił skargę G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną Sąd I instancji odrzucając skargę wskazał, że pismem z dnia 22 października 2024 r. S. K. został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: 1. złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazania, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.); 2. podanie numeru PESEL strony skarżącej; - pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone S. K. w dniu 7 listopada 2024 r. W dniu 14 listopada 2024 r. nadano w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe pismo (podpisane wyłącznie przez S. K.) zawierające oświadczenie S. K., że jest pełnomocnikiem strony skarżącej oraz jej mężem. Wskazano również numer PESEL skarżącej. Pismo zawierało spis załączników, w którym wymieniono "1. Pełnomocnictwo G. K. dla męża S. K. z dnia 14 listopada 2024 r., do reprezentowania jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 391/2024". Do pisma nie dołączono jednak pełnomocnictwa wymienionego w spisie załączników. W przesyłce pocztowej, poza ww. pismem z dnia 14 listopada 2024 r., znajdował się natomiast jego odpis, a ponadto pismo S. K. do prowadzonej przed tut. Sądem sprawy o sygn. III SA/Wr 390/24 oraz pełnomocnictwo udzielone S. K. przez G. K. do reprezentowania jej przed Sądem w sprawie o sygn. III SA/Wr 390/24. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu podniesiono, że w przesłanek korespondencji do Sądu I instancji znajdowały się dwa oświadczenia i dwa pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a." zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei regulacja zawarta w przepisie art. 29 p.p.s.a. stanowi, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności). Należy podkreślić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu administracyjnego: z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z dnia 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie na Przewodniczącego Wydziału na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na Sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia Przewodniczącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 69/15; z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II FZ 716/16 i z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 422/19). Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika, który wskazał w skardze, że reprezentuje skarżącą, to Sąd I instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa. Wezwanie to zostało skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 listopada 2024 r., wobec czego termin do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego upływał z dniem 14 listopada 2024 r. Z akt sprawy wynika, że pismo stanowiące uzupełnienie braku formalnego skargi nie zawierało pełnomocnictwa do działania w imieniu małżonki w sprawie niniejszej. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla że adnotacja uczyniona przez pracownika biura podawczego na stemplu biura podawczego WSA we Wrocławiu, znajdująca się na piśmie z dnia 14 listopada 2024 r., wskazuje że złożone zostało pismo w dniu 20 listopada 2024 r. w dwóch egzemplarzach i nie zawierało innych załączników. Powyższa praktyka odnotowywania załączników wynika z § 4 Zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie zasad biurowości w sądach administracyjnych (dalej zwanego: "Zasadami biurowości"), wydanego na podstawie art. 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) w myśl którego: "na piśmie wpływającym do sądu umieszcza się adnotację zawierającą nazwę sądu, datę wpływu pisma, informację o załącznikach oraz podpis przyjmującego pismo. Kopertę, w której pismo nadesłano, załącza się do pisma. Informacje te zostały na piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. umieszczone i w pełni odpowiadają wymogom wskazanych wyżej przepisów. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku zgodnie z którym pracownik biura podawczego nie sprawdza kompletność korespondencji. Nie bada on i nie weryfikuje pism składanych do biura. W świetle przedstawionych argumentów analizę uzupełnienia braków formalnych skargi prowadzi Sąd, natomiast pracownik biura podawczego przyjmuje i potwierdza wpływ korespondencji do sądu, co w sprawie niniejszej zostało zrealizowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności niniejszej sprawy oraz podniesione w zażaleniu argumenty nie podważają stanowiska zajętego przez Sąd I instancji. Również treść zażalenia nie stanowi potwierdzenia wysłania pisma wraz z kompletem załączników. Nie dają one podstaw do przyjęcia, że kwestionowane dokumenty znajdowały się wśród tych załączonych do pisma przewodniego z dnia 14 listopada 2024 r. Zatem braki skargi nie zostały prawidłowo uzupełnione, ponieważ pomimo skutecznego wezwania złożona przez pełnomocnika strony skarżącej dokumentacja nie jest kompletna i nie stanowiła prawidłowego wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. W konsekwencji należy stwierdzić, że wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie nadesłania pełnomocnictwa, Sąd I instancji zasadnie orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.