I GZ 171/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 568/23 odrzucające skargę w sprawie ze K. K. na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...]. Uzasadniając wskazał, że skarżący pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r. złożył skargę do Sądu. Wskazano, że zaskarżone postanowienie z dnia 2 czerwca 2022 r. zostało przesłane skarżącemu przesyłką listową poleconą i doręczone w dniu 9 czerwca 2022 r. (k. 95). Ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był dzień 11 lipca 2022 r., co oznacza, że osobiste nadana bezpośrednio do sądu w dniu 11 sierpnia 2022 r. skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu (miesiąc po terminie). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że zachował termin do wniesienia skargi do Sądu. Podkreślił, że wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, jego pismo z dnia 27 czerwca 2022 r. wniesione do organu stanowi właściwą skargę do sądu. Zostało ono w ocenie skarżącego wniesione z zachowaniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę wniesioną po terminie Sąd odrzuca. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że bezsporne jest, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...]. Jednakże w świetle zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę oraz na podstawie analizy akt sądowych i administracyjnych należy stwierdzić, że ustalone w sprawie okoliczności nie były wystarczające do przyjęcia, że skarga w tej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Sąd I instancji nie podjął działań zmierzających do wyjaśnienia, które z wielu pism skarżącego stanowiło pierwotną skargę do Sądu. W zażaleniu skarżący słusznie wskazał, że pismem będącym skargą do Sądu jest złożona w siedzibie organu skarga z dnia 27 czerwca 2022 r. Pismo to zostało przekazane przez organ do Sądu wraz z aktami administracyjnymi. Okoliczność ta w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie została zweryfikowana przez Sąd I instancji, który w momencie odrzucania skargi był dysponentem akt i powinien zwrócić uwagę na jego istnienie. Zwłaszcza, że analizując treść pism skarżącego, sposób ich formułowania można stwierdzić, że są one tożsame i wszystkie dotyczą postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2022 r. Na marginesie należy podkreślić, że o jego istnieniu wspomina organ w odpowiedzi na skargę z dnia 11 października 2023 r., k. 128 akt sądowych. Nie są znane natomiast powody, jakimi kierował się organ, który nie przekazał tego pisma wraz z odpowiedzią na skargę do Sądu, a poprzestał na wyjaśnianiu skarżącemu, że jego sprawa została już załatwiona. W tej bowiem sytuacji, organ nie może zastępować sądu administracyjnego, zastępować go, pomijać obowiązujące przepisy prawa i samodzielnie interpretować złożone do niego pismo po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy w administracyjnym toku instancji. Z powyższego wynika, że podjęte przez Sąd I instancji czynności, były niewystarczające do oceny terminowości skargi, zwłaszcza, że Sąd I instancji nie podjął działań zmierzających do jednoznacznego ustalenia, które pismo skarżącego stanowi skargę do Sądu. Uwzględnienie powyższych okoliczności jest konieczne, w innym wypadku strona zostałaby pozbawiona możliwości dochodzenia swych praw przed sądem. W tym stanie rzeczy konieczne jest zatem uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.