I GZ 167/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 980/16 odrzucające zażalenie M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia (...) kwietnia 2016 r., Nr (...) w przedmiocie uznania jako nieuzasadnionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 15 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 980/16, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2018 r. odmawiające M. S. przyznania prawa pomocy. Zażaleniem M.S. zaskarżył powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższe zażalenie wskazując, że skarżący zaskarżył postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym, o czym skarżącego pouczono przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 15 października 2018 r. M. S. zaskarżył postanowienie z dnia 4 grudnia 2018 r. składając przysługujący mu "środek odwoławczy, środek zaskarżenia, wniosek o pouczenie , wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, wniosek o przyznanie mi prawa pomocy, wniosek o kontrolę instancyjną, wnoszę o zawieszenie postępowania, wniosek o uchylenie wezwania do opłaty i uchylenie zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wnioskuję przyznanie mi prawa pomocy, też z uwagi na szczególny interes społeczny." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro zatem sąd pierwszej instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy od niego żaden środek odwoławczy (zob. postanowienie NSA: z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OZ 1245/16; z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1221/16; z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II FZ 679/16). Podkreślenia wymaga przy tym, że określając w art. 194 § 1 p.p.s.a. katalog postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, na które przysługuje stronom zażalenie, ustawodawca pominął postanowienia wydawane w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza. Pozostałe przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym przepisy działu V, również nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie M. S. wniósł zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji zażalenie to jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, a zatem postanowienie z dnia 4 grudnia 2018 r. odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji