I GZ 142/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3289/25 w zakresie odrzucenia skargi P. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 września 2025 r., nr UP-655/2025 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3289/25 odrzucił skargę P. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 września 2025 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 7 listopada 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwania, skierowana na adres wskazany w skardze, nie została odebrana przez stronę. W dniu 15 grudnia 2025 r. zwrócono ją do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Skarżący nie wykonał wezwania, tj. nie podał swojego numeru PESEL. Z akt sprawy nie wynika również, aby podjął próbę kontaktu z Sądem w związku z wezwaniem czy awizami o przesyłce sądowej oczekującej na odbiór, w konsekwencji czego Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości oraz zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", poprzez błędne przyjęcie, że skarżącemu doręczono przesyłkę zawierającą wezwanie do podania numeru PESEL i ta przesyłka była dwukrotnie awizowana (27 listopada oraz 5 grudnia 2025 r.), podczas gdy w domu skarżącego stale przebywa osoba dorosła, wedle której relacji w ww. dniach nie było listonosza; b) art. 133 § 1 p.p.s.a.w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. stosowanych per analogiam - poprzez oparcie zaskarżonego orzeczenia jedynie o część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, c) art. 141 § 1 p.p.s.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA nie zawiera wszystkich elementów, W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd jako nadawcy przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z reklamacją doręczenia do Poczty Polskiej S.A. w przedmiocie prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) Brak numeru PESEL należy do takich braków skargi, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Przesądza o tym art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Z akt sprawy wynika że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL zawierało stosowne pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braku formalnego. Natomiast przesyłka ze stosownym wezwaniem została po raz pierwszy awizowana w dniu 27 listopada 2025 r., zaś drugi raz została awizowana w dniu 5 grudnia 2025 r. Zasadnie więc wskazał Sąd pierwszej instancji, że przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 11 grudnia 2025 r, co też pozostawało zgodne z art. 73 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji czego za termin ostateczny uzupełniania braku formalnego skargi należało uznać dzień 18 grudnia 2025 r. Słusznie też wskazuje Sąd pierwszej instancji na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Jak wynika zatem z treści podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, numer PESEL musi znajdować się w aktach sądowych. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony, ponieważ z ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy, które są wymagane na podstawie powołanego przepisu. Nie sposób uznać, aby Sąd mógł naruszyć art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. bowiem Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżone orzeczenie na podstawie akt sprawy. Natomiast nie sposób przyjąć, że doręczenie przesyłki nie miało miejsca, skoro odpowiednie adnotacje na kopercie z wezwaniem wskazują na próby doręczenia na właściwy adres skarżącego oraz w konsekwencji jej niepodjęcia na zwrócenie przesyłki, jako niepodjętej w terminie. Skarżący twierdzi że listonosza nie było w dniach próby doręczenia z uwagi na stałą obecność osoby dorosłej w domu, to jednak w aktach sprawy brak jest dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego, co za tym idzie twierdzenia te nie podważają słuszności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji z uwagi na fakt odpowiednich adnotacji na kopercie zawierającej stosowne wezwanie. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o zwrócenie się przez Sąd z reklamacją doręczenia dotyczącego prawidłowości doręczenia, należy wskazać, że wniosek taki nie może zostać uwzględniony, ponieważ nie ma potrzeby, aby dokonywać dodatkowych ustaleń dotyczących prawidłowości doręczenia przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braków. Nie wzbudzają one wątpliwości. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.