I GZ 141/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 741/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na pismo Starosty A z dnia 24 marca 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 741/22, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 odrzucił skargę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: skarżący, Rzecznik) na pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. w przedmiocie udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz.U.2018.648, dalej: ustawa o Rzeczniku) Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi. Zdaniem Sądu I instancji zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a., a skarga została wniesiona po terminie. Skarga ta została bowiem złożona 8 marca 2022 r., (data wpływu do organu) podczas gdy wnioskodawczyni (IG, dalej: zainteresowana) dowiedziała się o rozstrzygnięciu 24 marca 2021 r. Przyjmując natomiast, że przedmiotem skargi jest pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. doręczone wnioskodawczyni za pośrednictwem ePuap tego samego dnia, to termin 6 miesięcy do wniesienia skargi upłynął 24 września 2021 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie, zaskarżając to orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie: A. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu z uwagi na brak pouczenia przedsiębiorcy przez Organ w informacji przekazanej w formie ePUAP 24 marca 2021 r., że rozstrzygnięcie w niej zawarte podlega kontroli sądowoadministracyjnej i przysługuje od niego odwołanie, a zatem brak było podstaw do wnoszenia skargi na działanie Organu do 24 września 2021 r., tym bardziej, że pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19) w drodze administracyjnej zapadło w dniu 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249; B. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu, w sytuacji gdy pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19 w drodze administracyjnej zapadło 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249, a tym samym termin 6 miesięcy, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. rozumiany jako termin podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi zaczął biec najwcześniej 23 listopada 2021 r. które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowały odrzuceniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wymaga przypomnienia, że Rzecznik wniósł do WSA w Warszawie skargę na pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19 oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U.2021.371 ze zm). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, powołanym w zażaleniu, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, z uwagi na brak przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia tego aktu, ma do niego zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. i określony w tym przepisie termin do wniesienia skargi. Należy zatem zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu oceną, że zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a. i skargi na ten akt nie można wnieść w każdym czasie. Za zasadne uznać należy też stwierdzenie Sądu I instancji co do początku biegu terminu do wniesienia skargi, który stanowi data doręczenia IG rozstrzygnięcia w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, co miało miejsce 24 marca 2021 r. Tym samym skarga przedłożona w dniu 4 marca 2022 r. (data wpływu do organu 8 marca 2022 r.) wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. Argumenty co do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dacie wydania przez NSA orzeczenia, w którym wskazano na możliwość takiego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19, mogły być podnoszone jedynie w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do WSA. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.