I GZ 125/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 757/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 13 października 2023 r., nr SKO.Ośw/40/17/2023 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 8 lutego 2024 r., odrzucił skargę A.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z 13 października 2023 r., w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie zwrotu dotacji oświatowej. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, strona wezwana została do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL oraz do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, zawierającą wezwanie nie została podjęta przez skarżącą w terminie, mimo dwukrotnego awizowania i następnie zwrócona do sądu z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Sąd I instancji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał przesyłkę za doręczoną 23 stycznia 2024 r. W związku z nieuzupełnieniem przez skarżącą braków formalnych w terminie, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Skarżąca, zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z 30 stycznia 2024 r. uzupełniła braki do tej sprawy a także do sprawy I SA/Lu 673/23. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. W świetle treści zażalenia wskazania wymaga, że przyczyną odrzucenia przez Sąd I instancji wniesionej przez stronę skargi było nieuzupełnienie stwierdzonych braków, braku podpisu oraz braku wskazania przez skarżącą swojego numeru PESEL. Dokonując kontroli postanowienia Sądu I instancji wskazania wymaga, że zgodnie z art.46 § 2 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a., strona będąca osobą fizyczną w pierwszym piśmie w sprawie powinna wskazać numer PESEL. W przypadku stwierdzenia braków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie braku w terminie, w przedmiotowej sprawie – brak wskazania numeru PESEL, zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał niewadliwej analizy stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym strona pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej oba wezwania – wezwania do podpisania skargi i podania numeru PESEL – przesyłki tej nie podjęła. W związku z tym Sąd I instancji zasadnie zastosował instytucję fikcji doręczenia z art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznając, że wezwania zostały doręczone stronie w 23 stycznia 2024 r. Wobec bezskutecznego upływu powołanego terminu Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skutkiem czego było niewadliwe odrzucenie skargi strony. Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących uzupełnienia braków formalnych wskazać należy, że w aktach sprawy (k. 44) znajduje się notatka urzędowa sporządzona przez Kierownika Sekretariatu Wydziału I WSA w Lublinie, z której wynika że przesyłka o numerze nadania wskazanym przez skarżącą w załączniku do zażalenia dotyczy pisma skarżącej do sprawy I SA/Lu 676/23. Na piśmie tym brak jest odniesień do sprawy niniejszej, a treść pisma wyraźnie wskazuje, że stanowi uzupełnienie braków formalnych, do których skarżąca została wezwana w sprawie I SA/Lu 676/23. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.