I GZ 124/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1017/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1017/20 odrzucił skargę T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2020 roku nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2020 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz wskazanie własnego numeru PESEL w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z adnotacji znajdujących się na przesyłce zawierającej wezwania do uzupełnienia powyższych braków wynika, że przesyłka ta została wysłana na właściwy adres i była dwukrotnie awizowana – w dniu 14 grudnia 2020 r. i 22 grudnia 2020 r. Wezwania do uzupełnienia braków skargi zostały doręczone skarżącemu w trybie doręczenia z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) z dniem 28 grudnia 2020 r. W wezwaniach szczegółowo pouczono stronę co do terminu wypełnienia nałożonych na nią obowiązków oraz skutków ich niedochowania. Strona nie uzupełniła wyżej wskazanych braków skargi w ustawowym siedmiodniowym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 4 stycznia 2021 r. Powyższe uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i obliguje do jej odrzucenia. W przewidzianym prawem terminie wskazane braki skargi nie zostały uzupełnione. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. K. W uzasadnieniu wskazał, że przesyłka z postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r. jak i przesyłka z postanowieniem z dnia 3 lutego 2021 r. której dotyczy niniejsze zażalenie były nieprawidłowo awizowane co uniemożliwiało skarżącemu ich odebranie i reakcję. Awiza nie były w ogóle dostarczane. Jednocześnie w załączeniu skarżący przesłał kopię złożonego na Poczcie Polskiej zażalenia dotyczącego awizowania przesyłek jak i uzupełnioną skargę której dotyczyło postanowienie wraz z odpisem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brzmienie tego przepisu zostało ustalone ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 934), dalej: ustawa zmieniająca. Ponadto zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Złożona w sprawie skarga jest pismem procesowym podlegającym opłacie. Zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (v. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (v. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi. Mając na uwadze tak określone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu II instancji jest zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia. Uiszczenie wpisu po terminie tym samym jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem. Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwania nie została odebrana przez skarżącego. Zwrócono ją do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Na podstawie art. 73 p.p.s.a. Sąd uznał ją za skutecznie doręczoną w dniu 28 grudnia 2020 r. (k.10 akt sądowych). Wyjaśnić należy, że procedura doręczenia przedmiotowej przesyłki sądowej była zgodna z art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Z uwagi na powyższe uznać należy, iż sąd prawidłowo stwierdził, że doręczenie przedmiotowej przesyłki w trybie art. 73 p.p.s.a. nastąpiło 28 grudnia 2020 r., natomiast termin do wykonania zarządzeń upłynął 4 stycznia 2021 r. W konsekwencji, skoro skarżący nie nadesłał braku formalnego w terminie, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w zażaleniu nie mogła mieć wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia WSA. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OZ 971/13, iż obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki przez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Należy wskazać, że NSA nie dysponuje odpowiedzią Poczty Polskiej na złożoną reklamację. Skarżący nie przedłożył żadnej odpowiedzi na złożoną reklamację. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.