I GZ 123/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2302/24 w zakresie odrzucenia skargi sprawy ze skargi M. A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2302/24 odrzucono skargę M. A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu. Sąd I instancja wskazał, że skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym po upływie ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że udzielone na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnictwo udzielone na rzecz adwokata A. T. było pełnomocnictwem jednorazowym i obejmowało jedynie etap złożenia zmiany założeń biznesplanu. Zatem w dniu wydawania decyzji pełnomocnik ten nie reprezentował jej w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 lutego 2024 r. nr 1170/2023/2024 w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu. Dlatego też decyzja ta nigdy nie została stronie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 4 p.p.s.a. termin, o którym mowa wyżej, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowo-administracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest terminem oznaczonym w dniach, przy czym stosownie do art. 111 k.c., termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 lutego 2024 r. nr 1170/2023/2024 w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w zażaleniu nie znajduje swojego oparcia w aktach administracyjnych sprawy. Pełnomocnictwo z dnia 12 września 2023 r. udzielone przez skarżącą na rzecz adwokata A. T., stanowi załącznik do pisma z dnia 12 września 2023 r., będącym wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wypłatę drugiej raty pomocy (k. 411 akt administracyjnych). Z treści pełnomocnictwa nie można w żaden sposób wnioskować, wbrew stanowisku zawartemu w zażaleniu, że było ono jednorazowe, gdyż obejmuje ono "występowania w moim imieniu w sprawie rozliczenia dotacji ARiMR na każdym etapie postępowania". Z akt administracyjnych sprawy nie wynika ponadto, jak również nie jest podważane przez skarżącą, że pełnomocnictwo to zostało cofnięte. Co istotne, organ na każdym etapie postępowania kierował korespondencję na adres pełnomocnika, co jest działaniem zgodnym z art. 40 § 2 k.p.a. Przepis ten bowiem nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym również orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się pozostają poza zakresem zainteresowania organu procesowego. Doręczenie korespondencji pełnomocnikowi strony traktuje się jak doręczenie samej stronie. Oznacza to, że dla strony skutki prawne doręczenia powstają już z chwilą odbioru korespondencji przez jej pełnomocnika. Doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne, co oznacza, że doręczenie w takiej sytuacji decyzji tylko stronie nie wywołuje skutków prawnych. Bieg terminu do złożenia środka odwoławczego warunkuje dopiero prawidłowe doręczenie decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony. W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za dzień doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy przyjąć 7 marca 2024 r., tj. datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia, w którym wyraźnie wskazuje się, że "skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia". Należy również zauważyć, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przez skarżącą rozpoczął swój bieg 8 marca 2024 r., a więc z dniem następującym po dniu doręczenia zaskarżonej decyzji. Dlatego uznać należy, że termin złożenia skargi upłynął w poniedziałek 8 kwietnia 2024 r. Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 9 kwietnia 2024 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec tego uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę strony skarżącej na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji