I GSK 995/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1315/13 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek.

M. R. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1315/13, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z [...] marca 2013 r. podając, że kwota zobowiązania stanowi dla skarżącego pokaźną sumę, której uiszczenie może spowodować nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak również może spowodować uszczerbek w utrzymaniu skarżącego oraz jego rodziny. Skarżący zarzucił, że zapłata zobowiązania podatkowego przed rozstrzygnięciem skargi kasacyjnej przez NSA spowoduje, iż skarżący w celu kontynuowania wykonywania działalności gospodarczej będzie musiał zawrzeć umowy pożyczki lub znacznie opóźnić płatności dla swoich kontrahentów, co spowoduje powstanie nieodwracalnej szkody finansowej po jego stronie (odsetki, koszty ewentualnych procesów i egzekucji, koszty prowizji bankowych). Powyższe z pewnością przyczyni się do osłabienia pozycji rynkowej skarżącego, zubożenia jego oferty handlowej i ostatecznie może spowodować trwałe pogorszenie sytuacji gospodarczej skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Przepis ten określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo twierdzenie, że zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające – niezbędne jest przywołanie konkretnych okoliczności pozwalających sądowi na ocenę, że zastosowanie tej instytucji jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Innymi słowy domagając się wstrzymania wykonania decyzji, skarżący musi skonkretyzować rodzaj grożącej mu szkody niezależnie od tego, czy szkoda ta miałaby charakter majątkowy czy niemajątkowy. Również powołując się na trudne do odwrócenia skutki skarżący musi określić na czym miałyby one polegać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. We wniosku ograniczył się jedynie do gołosłownego stwierdzenia, że "kwota zobowiązania stanowi dla skarżącego pokaźną sumę, której uiszczenie może spowodować nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, jak również może spowodować uszczerbek w utrzymaniu skarżącego oraz jego rodziny. Tak sformułowany wniosek, niepoparty żadnymi dokumentami źródłowymi nie stwarza żadnych możliwości oceny jego zasadności. Brak niezbędnego uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.