I GSK 981/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1182/22 w sprawie ze skargi M. W. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza M. W. na rzecz Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 stycznia 2023 r., V SA/Wa 1182/22 oddalił skargę M. W. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z 21 września 2018 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego złożył - do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych - zawiadomienie o podejrzeniu naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez M. W. (skarżącego, stronie) pełniącego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu funkcję Prezydenta Miasta W. Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych wnioskiem o ukaranie zarzucił skarżącemu naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13 pkt 6 lit. a) ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1440, z późn. zm. dalej: u.o.n.d.f.) polegające na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszył Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr [...] we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W. w ramach projektu [...] II" naruszył Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni, przez co doszło do wykorzystania środków publicznych w kwocie 35.331,83 zł związanych z realizacją ww. programów z udziałem środków unijnych, z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu, określonych przepisami o zamówieniach publicznych. Zastępca Rzecznika wnioskiem o ukaranie z 21 października 2019 r. zarzucił skarżącemu ponadto naruszenie dyscypliny finansów publicznych kwalifikowane w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., polegające na nienależytym wykonaniu, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych, obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tych czynności, które to czynności polegały na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr [...] we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W. w ramach projektu [...] II" naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni. Za zarzucane naruszenia dyscypliny finansów publicznych Zastępca Rzecznika wniósł o wymierzenie Obwinionemu kary upomnienia. MKO orzeczeniem z 23 grudnia 2019 r. uniewinnił skarżącego od zarzutu naruszenie dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 13 pkt 6 lit. a) u.o.n.d.f.p. Jednocześnie uznała go za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., polegające na tym, że jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych nienależycie wykonał obowiązki w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania czynności, które to czynności polegały na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr [...] we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W. w ramach projektu [...] II" naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni. Komisja Orzekająca I instancji wymierzyła Obwinionemu karę upomnienia oraz obciążyła obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w wysokości 339,00 zł. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Główna Komisja Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych orzeczeniem z 29 lipca 2021 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie MKO. Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższe orzeczenie WSA w Warszawie podkreślił, że powierzenie zadań pracownikowi w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych nie może być domniemane. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń MKO, iż przedłożone przez Obwinionego dokumenty, tj.: Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta W., pełnomocnictwo udzielone Zastępcy Prezydenta ds. rozwoju i inwestycji w dniu 27 lutego 2017 r., upoważnienie udzielone Zastępcy Prezydenta ds. rozwoju i inwestycji w dniu 13 czerwca 2016 r. oraz zakres obowiązków powierzonych do realizacji Zastępcy Dyrektora Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta W. z 30 listopada 2015 r., nie mogą stanowić potwierdzenia skutecznego i prawidłowego upoważnienia do realizacji zadań polegających na wykorzystaniu środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych ze środków unijnych. Skarżący nie powołał się na konkretne zapisy zawarte w przywołanych dokumentach, które wskazywałyby na zakres udzielonego upoważnienia w odniesieniu do wymienionych zadań. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., zaś odpowiedzialność za to naruszenie ponosi kierownik jednostki - Prezydent Miasta W. W ocenie WSA nieuprawniony jest zarzut dowolnej i błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Skarżącego, GKO przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia pominęła okoliczności realizacji przez Obwinionego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej (i audytu) poprzez podjęcie przez Obwinionego działań mających na celu zapobiegania podobnym przypadkom w przyszłości, przeprowadzenie szkoleń pracowników, dokonanie podziału zadań, powołanie nowego Zastępcy Prezydenta, dokonanie poprawy wewnętrznej komunikacji zarządczej poprzez organizowanie cyklicznych narad. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności przy wymierzaniu Skarżącemu orzeczonej kary. Sąd I instancji podkreślił, że wskazywane przez Skarżącego okoliczności dotyczące przeprowadzenia audytu, podjęcia działań reorganizacyjnych w jednostce, czy też powoływanie się na warunki osobiste pozostają bez związku z kwestią wypełnienia przez Obwinionego znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych penalizowanego w treści art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., w tym w szczególności z kwestią zawinienia za wystąpienie zarzucanych naruszeń dyscypliny finansów publicznych. Skarżący, nie wykonywał należycie, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych, obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, czym w sposób bezpośredni doprowadził do podejmowania czynności przez osoby nieupoważnione i naruszenia fundamentalnej zasady dla problematyki zamówień publicznych, tj. zasady konkurencyjności. Niewykonanie przez Skarżącego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną. W szczególności naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytań ofertowych na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni oraz z 7 dni do 2 dni. Nietrafne jest zatem stanowisko Skarżącego, iż nie ustalono jednoznacznie, że nieprawidłowości miały wpływ na niezastosowanie reguły uczciwej konkurencji. Zdaniem WSA podstawową zasadą wymiaru kary za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jest swoboda w wyborze kary adekwatnej do danego naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak również dokonanie oceny szkodliwości czynu będącego przedmiotem rozpoznania w kontekście finansów publicznych. Zgodnie z art. 28 ust. 1a u.o.n.d.f.p. przy ocenie stopnia szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów publicznych uwzględnia się wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności ich naruszenia, a także skutki naruszenia. GKO była zatem uprawniona do stwierdzenia, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do uznania, że stopień szkodliwości zarzucanego Obwinionemu czynu, z całą pewnością był wyższy niż znikomy, gdyż godził on w fundament prawidłowego zarządzania jednostką sektora finansów publicznych, jakim jest sprawne zarządzanie i skuteczne delegowanie kompetencji. GKO uwzględniła wagę naruszonych przez Skarżącego obowiązków, sposób i okoliczności popełnienia naruszenia, skutki tego naruszenia i wreszcie prewencyjne oddziaływanie ewentualnej kary. Przeprowadzona w tym zakresie analiza doprowadziła do uznania, że stopień szkodliwości zarzucanych Skarżącemu czynów z całą pewnością był wyższy niż znikomy, jednakże nie był znaczny, co z kolei, zgodnie z art. 35 u.o.n.d.f.p., warunkowało możliwość wymierzenia Skarżącemu kary upomnienia za zarzucane naruszenia. M. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o jej rozpoznanie na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 18c ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej: u.o.n.d.f.p.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, kwalifikowanej na podstawie ww. przepisu, polegającej na nienależytym wykonaniu obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania czynności, odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki sektora finansów publicznych – M. W., Prezydent Miasta W., jako osoba odpowiedzialna na zasadach określonych w art. 19 ust.1 u.o.n.d.f.p.; 2) art. 19 ust. 2 u.o.n.d.f.p. poprzez przypisanie skarżącemu zawinienia za czyn zabroniony na podstawie psychologicznej teorii winy; 3) art. 53 ust.2 u.o.n.d.f.p. poprzez przyjęcie, że powierzenie zadań pracownikowi, w tym zastępcy Prezydenta ds. rozwoju i inwestycji, którego pełnomocnictwo skarżącego - Prezydenta Miasta zobowiązywało do nadzoru i inwestycji, w tym przedmiotowego zadania, oraz zastępcy dyrektora Wydziału Inwestycji (w okresie realizacji przedmiotowego zadania stanowisko dyrektora Wydziału Inwestycji nie było obsadzone) zawarte w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Miasta W. i upoważnienie udzielone Zastępcy Prezydenta oraz zakres obowiązków powierzonych do realizacji zastępcy dyrektora Wydziału Inwestycji UM W., nie mogą stanowić skutecznego i prawidłowego upoważnienia do realizacji zadań w tym odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w przedmiotowym zakresie; 4) art. 76 u.d.f.p. w zakresie naruszenia obowiązku dostarczenia dowodów w tym zakresie ciężaru przesunięcia udowodnienia zawinienia z oskarżyciela na skarżącego (obwinionego), a w szczególności naruszenia spoczywającej na oskarżycielu zasady in dubio pro reo zawartej w ust. 3 art. 76 u.d.f.p. "Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego". 5) art. 80 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na podstawie zebranych dowodów stanu faktycznego. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 3 lutego 2023 r., V SA/Wa 1182/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych. Pismem z 21 września 2018 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego złożył do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwego w sprawach rozpoznawanych przez Regionalną Komisję Orzekającą w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Bydgoszczy zawiadomienie o podejrzeniu naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez M. W. pełniącego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu funkcję Prezydenta Miasta W. Wnioskiem o ukaranie z 8 sierpnia 2019 r. Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwy w sprawach rozpoznawanych przez Międzyresortową Komisję Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Sprawiedliwości zarzucił M. W. naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej: ondfp) polegające na naruszeniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 przez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni oraz do 2 dni. Przez co doszło do wykorzystania środków publicznych w wysokości 35.331,83 złotych związanych z realizacją programów z udziałem środków unijnych, z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu, określonych przepisami o zamówieniach publicznych. Wnioskiem o ukaranie z 21 października 2019 r. Zastępca Rzecznika, zarzucił M. W., naruszenie dyscypliny finansów publicznych kwalifikowane z art. 18c ust. 1 pkt 12) ondfp, polegające na nienależytym wykonaniu, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych, obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tych czynności, które to czynności polegały na tym, że naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni oraz do 2 dni. Za zarzucane naruszenia dyscypliny finansów publicznych Zastępca Rzecznika wniósł o wymierzenie obwinionemu kary upomnienia. Międzyresortowa Komisja Orzekająca orzeczeniem z 23 grudnia 2019 r. uniewinniła M. W. od zarzutu naruszenie dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 13 pkt 6 lit. a) ondfp; uznała go za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 18c ust. 1 pkt 12) ondfp; wymierzyła obwinionemu karę upomnienia oraz obciążyła obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 339 złotych. Po rozpoznaniu odwołania, orzeczeniem z 29 lipca 2021 r. Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 1) ondfp utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lutego 2023 r., V SA/Wa 1182/22 nie została oparta na tej podstawie kasacyjnej. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Podstawą prawną decyzji jest przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego powołany w decyzji jako podstawa prawna decyzji oraz wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest ten, który kształtuje sytuację prawną podmiotu przez pozbawienie uprawnienia i nałożenie określonego obowiązku, będącego sankcją za jego nieprzestrzeganie. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podstawą prawną orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 29 lipca 2021 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Komisji I instancji w zaskarżonym zakresie jest art. 18c ust. 1 pkt 12) ondfp: Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie przez kierownika jednostki sektora finansów publicznych obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, jeżeli miało ono wpływ na dokonanie, w zakresie gospodarki finansowej lub w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego lub przygotowaniu tego postępowania albo w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi, czynności naruszającej dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tej czynności. Podstawą prawną orzeczenia jest również art. 31 ust. 1 pkt 1) ondfp, na podstawie którego wymierzono karę upomnienia za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karę najłagodniejszą z katalogu kar. Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych ustaliła następujący opis czynu przypisanego M. W.: "(...) jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych nienależycie wykonał obowiązki w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania czynności, które to czynności polegały na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni; 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr [...] we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W. w ramach projektu [...] II" naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni." Są to ustalenia z zakresu faktów, które nie mogą być skutecznie kwestionowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Kasator winien wskazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia. Błędna wykładnia prawa materialnego przejawia się w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. W pkt 1) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 18c ust. 1 pkt 12) ondfp "poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu (...) odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki sektora finansów publicznych – M. W., Prezydent Miasta W., jako osoba odpowiedzialna na zasadach określonych w art. 19 ust.1 u.d.f.p." W istocie, kasator nie wskazuje, na czym konkretnie polega dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia tego przepisu oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia. Wobec braku zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie kasator nie wyjaśnia również, dlaczego przepis art. 18c ust. 1 pkt 12) ondfp, który Sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Postawiony zarzut dotyczący wykładni "polegającej na przyjęciu" w rzeczywistości dotyczy ustaleń faktycznych, które zaakceptował i przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podniesiony zarzut nie jest trafny i uzasadniony. Zarzuty podniesione w pkt 2) do pkt 5) petitum skargi kasacyjnej dotyczą przepisów, które nie są podstawą prawną orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 29 lipca 2021 r. Są to przepisy postępowania, które miały zastosowanie na etapie ustalania stanu faktycznego sprawy przez organy administracji publicznej. Podnoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. jest dopuszczalne, ale nie może być prawnie skuteczne. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265)