I GSK 148/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4325/21 w sprawie ze skargi A. Z. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21 stycznia 2021 r. nr BDF1.4800.22.2020 w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Z. na rzecz Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4325/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Z. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21 stycznia 2021 r., nr BDF1.4800.22.2020 w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca w dniu 29 grudnia 2010 r. zawarła z PARP umowę o dofinansowanie na realizację projektu: [...]. Celem projektu było zwiększenie podaży e-usług przez stworzenie nieznanej dotąd e-usługi, dzięki której kluby sportowe mogły uzyskać możliwość pozyskania kanału dotarcia do kibiców, którzy mieli uzyskać możliwość wspierania swoich klubów oraz udziału w konkursach i loteriach. W toku kontroli przeprowadzonych w 2013 r. przez Regionalną Izbę Finansującą - Małopolską Agencję Rozwoju Regionalnego oraz przez wykonawcę zewnętrznego ustalono, że skarżąca nie osiągnęła głównego celu projektu. Raport z kontroli wykazał brak wszystkich funkcjonalności w ramach e-usługi zaplanowanych we wniosku o dofinasowanie. Wobec niewykonania zadania zgodnie z umową PARP pismem z 26 sierpnia 2015 r. wypowiedziała skarżącej umowę na dofinasowanie projektu i wezwała beneficjenta do zwrotu kwoty wypłaconego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Wobec niedokonania zwrotu PARP w dniu 26 października 2016 r. wydała decyzję administracyjną określającą obowiązek zwrotu dofinansowania w kwocie 479 739,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania ich zwrotu, w terminie do 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 31 października 2016 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 listopada 2016 r. i w tym dniu decyzja PARP stała się ostateczna. Do dnia 14 listopada 2016 r. skarżąca nie dokonała zwrotu wymaganych środków dlatego też pismem z dnia 28 maja 2018 r. PARP złożyła zawiadomienie o okolicznościach wskazujących na naruszenie przez skarżącą dyscypliny finansów publicznych. Postępowanie wyjaśniające wszczęto w dniu 20 sierpnia 2018 r. Orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2019 r. Komisja pierwszej instancji uznała skarżącą za odpowiedzialną za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i wymierzyła jej karę pieniężną w wysokości 8 521,55 zł oraz zobowiązała do zwrotu kosztów postępowania w wysokości 338,99 zł. W odwołaniu skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz umorzenie postępowania. Główna Komisja Orzekając w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie podzieliła stanowiska skarżącej i utrzymała w mocy orzeczenie Komisji pierwszej instancji, wskazując m.in., że przyjęcie argumentacji zawartej w odwołaniu prowadziłoby do wniosku, że rzecznik dyscypliny finansów publicznych powinien sukcesywnie wszczynać postępowania w sprawie dokonanych naruszeń jeszcze przed wydaniem decyzji o zwrocie na podstawie art. 207 u.f.p. W takiej sytuacji Komisja pierwszej instancji orzekałaby o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych zanim zapadłaby decyzja o zwrocie środków wydana przez uprawniony organ. Wówczas to organ właściwy w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przesądzałby o obowiązku zwrotu środków, zamiast przewidzianego ustawą właściwego organu. Wniosek taki jest nie do zaakceptowania ze względów systemowych, przy uwzględnieniu ustawowo określonych kompetencji organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4325/21 skargę stwierdził, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do określenia daty popełnienia przez skarżącą czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro wydana przez PARP decyzja z dnia 26 października 2016 r. określająca kwotę podlegającą zwrotowi została doręczona skarżącej w dniu 31 października 2016 r. i stała się ostateczna w dniu 14 listopada 2016 r. to 14 dniowy termin zakreślony na zwrot środków upływał w dniu 28 listopada 2016 r. Naruszenie dyscypliny finansów publicznych uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany. Za czas, w którym sprawca zaniechał działania uważa się dzień następujący po upływie terminu, w którym określone działanie powinno nastąpić. W rozpatrywanej sprawie dzień 29 listopada 2016 r. jest dniem określającym datę popełnienia przez skarżącą czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęły trzy lata. Jednak jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje z upływem 3 lat od zakończenia tego okresu. Termin przedawnienia karalności jest liczony od czasu popełnienia naruszenia. Przyjmując zatem, że dzień 29 listopada 2016 r. jest dniem określającym datę popełnienia przez skarżącą czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych oraz zważywszy na fakt, że w dniu 20 sierpnia 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych, stwierdzono, że ani w dacie orzekania przez Komisję pierwszej instancji, ani w dacie orzekania przez Komisje Odwoławczą nie doszło do przedawniania karalności. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę i uchylenie orzeczenia organu pierwszej i drugiej instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na nieprawidłowej wykładni i błędnym zastosowaniu: a) art. 13 ust. 8 w związku z art. 21 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w związku z art. 207 ust. 1 u.f.p. polegające na uznaniu, że A. Z. dopuściła się naruszenia określonego w art. 13 ust. 8 odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a to naruszenia art. 207 ust. 1 u.f.p. dniu 29 listopada 2016 r. podczas, gdy A. Z., zgodnie z ustaleniem zawartym w decyzji PARP z dnia 26 października 2016 r. otrzymała środki na rachunek bankowy środki przekazane na podstawie umowy o dofinansowanie co do kwoty 27 589,73 zł w dniu 27.05.2011 r., co do kwoty 156.341,77 zł w dniu 2.06.2011 r., co do kwoty 5.190,53 zł w dniu 23.02.2012 r., co do kwoty 29.412,97 zł w dniu 2.03.2012 r., co do kwoty 159.311,25 zł w dniu 2.11.2013 r., co do kwoty 11.066,95 zł w dniu 8.03.2013 r., co do kwoty 62.712,70 zł w dniu 11.03.2013 r., co do kwoty 28.113,75 zł w dniu 25.10.2012 r., zatem Pani A. Z. powinna dokonać zwrotu środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją projektu [...] finansowanego z udziałem środków unijnych, co do kwoty 27.589,73 zł w dniu 27.05.2011 r., co do kwoty 156.341,77 zł w dniu 2.06.2011 r., co do kwoty 5.190,53 zł w dniu 23.02.2012 r., co do kwoty 29.412,97 zł w dniu 2.03.2012 r., co do kwoty 159.311,25 zł w dniu 2.11.201,3 r., co do kwoty 11.066,95 zł w dniu 8.03.2013 r., co do kwoty 62.712,70 zł w dniu 11.03.2013 r., co do kwoty 28.113,75 zł w dniu 25.10.2012 r., b) art. 38 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 144 albo art. 147 ust. 1 pkt 2a) ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, bowiem w związku z tym, że Pani A. Z. powinna dokonać zwrotu środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją projektu [...] finansowanego z udziałem środków unijnych, co do kwoty 27.589,73 zł w dniu 27.05.2011 r., co do kwoty 156.341,77 zł w dniu 2.06.2011 r., co do kwoty 5.190,53 zł w dniu 23.02.2012 r., co do kwoty 29.412,97 zł w dniu 2.03.2012 r., co do kwoty 159.311,25 zł w dniu 2.11.2013 r., co do kwoty 11.066,95 zł w dniu 8.03.2013 r., co do kwoty 62.712,70 zł w dniu 11.03.2013 r., co do kwoty 28.113,75 zł w dniu 25.10.2012 r., uznać należy, że karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych co do wszystkich z wyżej opisanych naruszeń nastąpiła z upływem 3 lat od wyżej opisanych terminów (ostatniego naruszenia z dniem 2.11.2016 r.), zatem w trybie art. 144 albo art. 147 ust. 1 pkt 2a) w/w ustawy należało umorzyć postępowanie, wobec wszczęcia postępowania ws. naruszenia dyscypliny finansów publicznych z dniem 20.08.2018 r. c) w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że Pani A. Z. dopuściła się jednego czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych w dniu 29.11.2016 r., podczas, gdy należy przyjąć, że Pani A. Z. nie dokonała w terminach i w wysokości podanych poniżej wielu czynów zwrotu środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją projektu pn. [...] finansowanego z udziałem środków unijnych, tj. naruszenia art. 13 ust. 8 w/w ustawy, co do kwoty 27.589,73 zł w dniu 27.05.2011 r., co do kwoty 156.341,77 zł w dniu 2.06.2011 r., co do kwoty 5.190,53 zł w dniu 23.02.2012 r., co do kwoty 29.412,97 zł w dniu 2.03.2012 r., co do kwoty 159.311,25 zł w dniu 2.11.2013 r., co do kwoty 11.066,95 zł w dniu 8.03.2013 r., co do kwoty 62.712,70 zł w dniu 11.03.2013 r., co do kwoty 28.113,75 zł w dniu 25.10.2012 r., d) w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt a) i c) i § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw.: art. 13 ust. 8 w zw. z art. 21 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zw. z art. 207 ust. 1 u.f.p. polegające na oddaleniu skargi na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r., w sytuacji gdy WSA w Warszawie powinien uwzględnić skargę oraz uchylić orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r., sygn. akt oraz poprzedzające je orzeczenie Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Właściwym do Spraw Administracji Publicznej z dnia 12.12.2019 r. i umorzyć postępowanie, e) w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt a) i c) i § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw.: zastosowaniu art. 38 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 144 albo art. 147 ust. 1 pkt 2a) ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegające na oddaleniu skargi na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r. w sytuacji, gdy WSA w Warszawie powinien uwzględnić skargę oraz uchylić orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Właściwym do Spraw Administracji Publicznej z dnia 12.12.2019 r. i umorzyć postępowanie z uwagi na przedawnienia karalności naruszenia dyscypliny finansów publicznych. f) w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a to art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt a) i c) i § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 oraz art. 149 w zw. z art. 137 ust. 2 pkt 1-3) o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów, polegające na oddaleniu skargi na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r. w sytuacji, gdy WSA w Warszawie powinien uwzględnić skargę oraz uchylić orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 21.01.2021 r. z uwagi na: - brak wskazania na jakich dowodach oparła się Główna Komisja Orzekająca w wydanym orzeczeniu ustając dopuszczenie się przez Panią A. Z. naruszenie dyscypliny finansów publicznych opisane w sentencji zaskarżonego orzeczenia oraz dlaczego nie uznała dowodów przeciwnych, - brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wydanego przez Główną Komisję Orzekającą, - brak ustosunkowania się przez Główną Komisję Orzekającą do wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu zaskarżonemu orzeczeniu Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Właściwym do Spraw Administracji Publicznej z dnia 1.10.2018 r., - brak wyjaśnienia przez Główną Komisję Orzekającą powodów uznania za niezasadne zarzutów stawianych rozstrzygnięciu Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Właściwym do Spraw Administracji Publicznej z dnia 1.10.2018 r. WSA w Warszawie w wydanym orzeczeniu w ogólne nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skargi. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Strona skarżąca wniosła pismo procesowe z dnia 17 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do ustalenia daty popełnienia przez skarżącą czynu w zakresie naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Odnosząc się merytorycznie do tego zagadnienia należy wskazać że decyzja w sprawie zwrotu środków, o której mowa w art. 207 u.f.p., warunkuje zaistnienie naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Na gruncie rozpatrywanej sprawy decyzja z dnia 26 października 2016 r. wydana przez PARP określająca kwotę podlegającą zwrotowi została doręczona skarżącej w dniu 31 października 2016 r. i stała się ostateczna w dniu 14 listopada 2016 r., a zatem 14 dniowy termin zakreślony na zwrot środków upływał w dniu 28 listopada 2016 r. Naruszenie dyscypliny finansów publicznych uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. Za czas, w którym sprawca zaniechał działania uważa się dzień następujący po upływie terminu, w którym określone działanie powinno nastąpić. Przyjąć zatem należy, że w niniejszej sprawie dzień 29 listopada 2016 r. jest dniem określającym datę popełnienia przez skarżącą czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Zasadne jest również stanowisko przeciwne do argumentacji wywiedzionej w skardze kasacyjnej zgodnie z którą organ dyscyplinarny powinien sukcesywnie wszczynać postępowania w sprawie dokonanych naruszeń jeszcze przed wydaniem decyzji o zwrocie na podstawie art. 207 u.f.p. Prowadziłoby to do wadliwego wniosku, że Komisja orzekałaby o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych zanim zapadłaby decyzja o zwrocie środków wydana przez inny, uprawniony do tego organ. W takiej sytuacji organ właściwy w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przesądzałby o obowiązku zwrotu środków - zamiast przewidzianego ustawą właściwego organu. Wniosek taki jest nie do zaakceptowania ze względów systemowych, przy uwzględnieniu prawnie określonych kompetencji organów administracji. Na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęły trzy lata. Jeżeli jednak w tym czasie wszczęto postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje z upływem 3 lat od zakończenia tego okresu. Termin przedawnienia karalności jest liczony od czasu popełnienia naruszenia. Za czas, w którym sprawca zaniechał działania uważa się dzień następujący po upływie terminu, w którym określone działanie powinno nastąpić. W rozpatrywanej sprawie to dzień 29 listopada 2016 r. jest dniem określającym datę popełnienia przez skarżącą czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Zważywszy jednocześnie na fakt, że w dniu 20 sierpnia 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych należy stwierdzić, że ani w dacie orzekania przez Komisję pierwszej instancji, ani w dacie orzekania przez Komisję Odwoławczą nie doszło jeszcze do przedawniania karalności. Dodać należy, że obowiązek zwrotu dofinasowania, jaki obciąża beneficjenta, powstaje z mocy prawa i to niezależnie od woli stron. Wydana decyzja przekształca jedynie powstały z mocy prawa obowiązek w zobowiązanie do zwrotu środków. Zobowiązanie to powstaje z dniem uzyskania przez decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. waloru ostateczności. Konkretyzacja obowiązku, w przypadku uchylania się od jego realizacji, następuje w drodze decyzji administracyjnej określającej kwotę środków należnych do zwrotu oraz termin w jakim zwrot powinien nastąpić. Tego rodzaju decyzja ma zatem na gruncie rozpatrywanej sprawy pierwszoplanowe znaczenie prawne. W tym stanie rzeczy za chybione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 13 ust. 8, art. 21, art. 38 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 3, art. 144 albo art. 147 ust. 1 pkt 2a) ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz art. 207 ust. 1 u.f.p., jak i zarzuty naruszania prawa procesowego. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że Sąd I instancji prawidłowo nie zastosował w rozpatrywanej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., tj. prawidłowo nie uchylił orzeczenia w całości lub w części na skutek naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na treść zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawidłowe zastosowanie prawa Sąd I instancji zasadnie zastosował art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Nie można także zaaprobować poglądu zawartego w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym przeprowadzone postępowanie sądowoadministracyjne narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Sam fakt wydania wyroku niezgodnego z oczekiwaniami skarżącej nie może prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji zasad prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, w tym zasad sporządzania uzasadnienia wyroku. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).