I GSK 912/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [A] Sp. z o.o. w S. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 912/20, w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1206/19 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 912/20.

Wyrokiem z 8 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 912/20, Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1206/19, w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Pismem z 12 marca 2021 r. pełnomocnik spółki (radca prawny) złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wskazał, że odpowiedź na skargę kasacyjną złożył wprawdzie po terminie wynikającym z art. z art. 179 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), jednak zawierała ona wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, została doręczona do Sądu przed posiedzeniem, zaś jej odpis został nadany pełnomocnikowi organu przesyłką poleconą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu (§ 1a). Jeżeli uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie kosztów, sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 2 i § 3 a contrario p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku, zatem podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony. Do niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, które mogą podlegać zwrotowi od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej, na podstawie art. 204 p.p.s.a. należy zaliczyć również zwrot kosztów związanych z przygotowaniem odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika. Stosownie bowiem do art. 179 p.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Możliwość zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną istnieje jedynie, gdy została ona wniesiona w terminie, o jakim mowa w art. 179 zd. 1 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 p.p.s.a., jest nazwanym pismem procesowym. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor – profesjonalny pełnomocnik – powinien w terminie, jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (por. uchwała NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, publ: ONSAiWSA z 2013 r. nr 3 poz.38 oraz wyrok SN z 2 marca 2010 r., II PK 241/09, Lex nr 589976; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., II OSK 859/07, Lex nr 484868; H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, str. 419). Z akt sprawy wynika, że skarga kasacyjna została doręczona pełnomocnikowi spółki 10 marca 2020 r. (k. 88 akt sądowych). Wobec czego czternastodniowy termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upływał w dniu 24 marca 2020 r. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożona w tym dniu przez pełnomocnika spółki została mu jednak zwrócona (zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 31 marca 2020 r.) na podstawie art. 66 § 1 p.p.s.a. Natomiast pismo procesowe pełnomocnika spółki, zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną" w którym zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, zostało nadane w urzędzie pocztowym 9 czerwca 2020 r., a więc po terminie, o jakim mowa w art. 179 zd. 1 p.p.s.a., i tym samym nie stanowiło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Tymczasem skutek w postaci zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego mógłby zostać uwzględniony jedynie w sytuacji, gdyby został on zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.