I GSK 902/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Prosta S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 369/24 w sprawie ze skargi I. Prosta S.A. w Warszawie na informację w sprawie nieuwzględnienia protestu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 22 stycznia 2024 r. nr DWI.SK1.550.174.2023(4) w przedmiocie negatywnej oceny projektu do dofinansowania 1. postanawia sprostować z urzędu inną oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2024r. sygn. akt V SA/Wa 369/24 w ten sposób, że w wierszu 13 po słowie "P." dopisać "Prosta"; 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od I. Prosta S.A. w Warszawie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 369/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. S.A. (powinno być: I. Prosta S.A.) z siedzibą w Warszawie (dalej: Wnioskodawca, Spółka, Skarżąca) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z 22 stycznia 2024 r. nr DWI.SK1.550.174.2023(4) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Z wyrokiem Sądu I instancji nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie to w całości. Wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 76 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. poz. 1079; dalej: ustawa wdrożeniowa) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej (norma odniesienia) w zw. art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej (normy naruszenia) polegające na niewłaściwym zastosowaniu przedmiotowej regulacji i oddaleniu skargi wobec stwierdzenia, że ocena poszczególnych kryteriów, zakwestionowana przez Skarżącą, była prawidłowa, w sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie Organu w sposób oczywisty naruszało art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem dokonano oceny projektu z naruszeniem zasady przejrzystości i zasady rzetelności, a ponadto w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów i na podstawie kryteriów sprzecznych z postanowieniami Regulaminu oraz zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oraz aktualnymi wskazaniami wiedzy, a ponadto niewłaściwe zweryfikowano prawidłowość oceny projektu w zakresie określonym art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niezasadne nieprzyznanie punktów w ramach poszczególnych kryteriów, podczas gdy w świetle obowiązujących regulacji oraz wskazań aktualnej wiedzy – Skarżąca spełniła przedmiotowe kryteria, zaś odmienna ocena pozostaje sprzeczna zarówno z Kryteriami oceny, jak i zasadami logiki i prawidłowego rozumowania, przy czym argumentacja KOP (Komisji Oceny Projektów), jak i Organu rozpatrującego protest, dotycząca wniosku jest lakoniczna i nie pozwala zrozumieć konkretnych motywów negatywnej oceny oraz zawiera wadliwe i niezgodne ze stanem rzeczywistym założenia oraz charakteryzuje się dowolnością, przekraczającą zasady swobodnej oceny; b. art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej (norma odniesienia) w zw. z art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 231, str. 159 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 2021/1060) w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej (normy naruszenia), polegające na niewłaściwym zastosowaniu przedmiotowej regulacji i oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Organ zorganizował i przeprowadził procedurę wyboru projektów w sposób nie zapewniający przejrzystości, niedyskryminacyjności i równego traktowania wnioskodawców poprzez udostępnienie Wnioskodawcy elektronicznego formularza wniosku oraz uzupełnienia wniosku zawierającego pola tekstowe do uzupełnienia przez Wnioskodawcę przy wprowadzeniu ograniczenia liczby znaków tekstowych i braku możliwości dodawania załączników, w sposób uniemożliwiający kompleksowe, szczegółowe i wyczerpujące przedstawienie przez Wnioskodawcę poszczególnych założeń projektu podlegających ocenie przy jednoczesnym wymaganiu od Wnioskodawcy, aby przedstawił szereg kwestii w sposób bardzo dokładny i obszerny. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wnosiła o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz – na zasadzie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej – uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie jednocześnie sprawy Organowi w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez niego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zaś w każdym wypadku o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z 9 sierpnia 2024 r. (data wpływu do WSA-13 sierpnia 2024 r.) Spółka oświadczyła, że przytacza uzupełnienie uzasadnienia podstaw kasacyjnych zawartych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że Skarżąca kasacyjnie w skardze kasacyjnej wnosiła o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, a organ - PARP nie zajął w odpowiedzi na skargę kasacyjną stanowiska w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 182 § 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania można dokonać na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 156 § 2 p.p.s.a. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.). W sentencji kontrolowanego wyroku WSA w wierszu 13 pominięto w firmie, pod jaką działa Spółka element "Prosta" i powinna mieć prawidłowe brzmienie: "I. Prosta Spółka Akcyjna". Uchybienie, polegające na pominięciu jednego elementu w nazwie Spółki należało uznać za oczywistą omyłkę i dlatego konieczne było sprostowanie wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 orzekł jak w pkt 1 sentencji. Przechodząc do oceny rozpatrzenia skargi kasacyjnej, według art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza więc odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ww. ustawy. Wobec powyższego NSA odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Za podstawę wyroku z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 369/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości. Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu: "Opracowanie oraz wdrożenie wirtualnego Personalnego Asystenta Żywieniowego w oparciu o indywidualne preferencje i zalecenia dietetyczne, poprzez budowę platformy MaaS (Meal as a Service) wykorzystującej innowacyjne rozwiązania informatyczne, oparte na technologiach sztucznej inteligencji AI oraz zabezpieczeń blockchain, pozwalających na zarządzanie ogniwami łańcucha rolno-spożywczego "od pola po stół", organizowanego w ramach działania Ścieżka SMART objętego programem Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki 2021-2027. Pismem z 13 listopada 2023 r. PARP poinformowało Spółkę, że wniosek o dofinansowanie nie został wybrany do dofinansowania, gdyż Komisja Oceny Projektów (dalej: KOP) ustaliła, że projekt Wnioskującej nie spełnił kryteriów wyboru projektów, co oznaczało ocenę negatywną w rozumieniu art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Następnie, pismem z 22 stycznia 2024 r., po rozpatrzeniu protestu Spółki od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie, PARP poinformowała Skarżącą o nieuwzględnieniu protestu. Jednocześnie PARP przedstawiła przesłanki nieuwzględnienia protestu stwierdzając, że w wyniku oceny dokonanej w ramach naboru stwierdzono, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny: a) Kryteria modułowe "B+R": Istota modułu, Budżet modułu, Potencjał do realizacji modułu, Zgodność z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej; b) Kryteria modułowe "Wdrożenie Innowacji": Istota modułu, Budżet modułu; c) Kryteria obligatoryjne wspólne dla projektu: Projekt obejmuje moduł obligatoryjny, Zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu, Projekt spełnia horyzontalne zasady równości szans i niedyskryminacji. Wymaga podkreślenia, że skarga kasacyjna została w tej sprawie oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa procesowego. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie (§ 1 pkt 2), co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Co ważniejsze, z istoty kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA wynika ponadto, że rozpoznanie przez NSA sprawy ogranicza się do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wykluczając ponowne rozpoznanie sprawy w całości – art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. (por. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; opubl. podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie wypełnia standardów przewidzianych w wyżej powołanych przepisach prawa. Autor skargi kasacyjnej nie wypowiedział się w kwestii wykazania, że naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Najpierw należy odnieść się do zarzutu z pkt b) petitum skargi kasacyjnej podnoszącego uniemożliwienie Wnioskodawcy przedstawienie kompleksowego, wyczerpującego wniosku, a tym samym założeń projektu, już na etapie jego składania, a następnie jego uzupełniania, spowodowane koniecznością wypełniania elektronicznego formularza, ograniczającego liczbę znaków tekstowych podczas jego wypełniania i brakiem możliwości dodawania załączników, tj. naruszenia art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust.1 rozporządzenia 2021/1060 w zw. z art. 45 ust. 1 i 2, art. 56 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej (przy czym powołane regulacje rozporządzenia 2021/1060 i następnie ustawy wdrożeniowej uznała Skarżąca za normy naruszenia). Powołane przez Spółkę normy naruszenia ustawy wdrożeniowej stanowią: -art.45- Właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny (ust. 1) oraz zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców (ust.2); - art. 51 ust. 1 pkt 3: Regulamin wyboru projektów określa w szczególności kryteria wyboru projektów; - art. 56: Komisja oceny projektów przedstawia właściwej instytucji wyniki oceny projektów (ust. 1). Właściwa instytucja zatwierdza wyniki oceny projektów (ust.2). Z kolei art. 73 ust. 1 rozporządzenia 2021/1060 stanowi, że do celów wyboru operacji instytucja zarządzająca ustanawia i stosuje kryteria i procedury, które są niedyskryminacyjne, przejrzyste, zapewniają dostępność dla osób z niepełnosprawnościami i równouprawnienie płci oraz uwzględniają Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę zrównoważonego rozwoju oraz unijną politykę w dziedzinie środowiska zgodnie z art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE. Kryteria i procedury muszą zapewniać, aby finansowy wkład unijny przyznawany był w pierwszej kolejności operacjom, które w największym stopniu mogą przyczynić się do osiągnięcia celów programu. Powołane przez Spółkę regulacje nie dotyczą przyjętej organizacji składania wniosków i dokumentacji w formie elektronicznej oraz komunikowania się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego i wpływu ich na wynik postępowania. Natomiast w innych przepisach ustawy wdrożeniowej, m.in. w art.49 ust. 1 i 2 zobowiązano instytucję zarządzającą, aby nie później niż 6 miesięcy od dnia zatwierdzenia programu przez Komisję Europejską, zamieszczała na swojej stronie internetowej oraz na portalu harmonogram planowanych naborów wniosków, aktualizowany co najmniej trzy razy w roku i zawierający dane, wyszczególnione w ust. 2 lit. a) – d). Z kolei w myśl ust. 2 art. 49 ustawy wdrożeniowej harmonogram naborów dotyczy naborów, których ogłoszenie planowane jest w ciągu 12 miesięcy od dnia zamieszczenia harmonogramu, oraz może dotyczyć naborów, których ogłoszenie planowane jest po upływie 12 miesięcy od dnia zamieszczenia harmonogramu. Natomiast na mocy ust. 3 tego samego art. ustawy wdrożeniowej instytucja zarządzająca w ww. harmonogramie wskazuje dodatkowo m.in.: typy projektów podlegających dofinansowaniu w naborze (pkt 2). Do tego w art. 50 ustawy wdrożeniowej nałożono na właściwą instytucję przeprowadzenie naboru wniosków o dofinansowanie projektu (ust. 1) i warunkiem jego przeprowadzenia jest (ust. 2): przyjęcie regulaminu wyboru projektów (pkt 1) oraz udostępnienie regulaminu wyboru projektów potencjalnym wnioskodawcom (pkt 2). Regulamin powinien nadto określać (art. 51 ust. 1 cyt. ustawy): oprócz kryteriów wyboru projektów, wskazanie sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz jego opis (pkt 4); właściwy system teleinformatyczny, w którym można złożyć wniosek o dofinansowanie projektu, oraz sposób dostępu do formularza wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 5), termin składania wniosków o dofinansowanie projektu (pkt 6); załączniki do wniosku o dofinansowanie projektu, o ile wymagane jest ich złożenie, oraz sposób, formę i termin ich przedłożenia (pkt 7); zakres, w jakim możliwe jest uzupełnianie lub poprawianie wniosków o dofinansowanie projektu (pkt 8); sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją (pkt 9). W kwestii załączników i dodatkowych informacji, art. 46 ustawy wdrożeniowej zakreśla, że właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawców wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny projektu lub objęcia projektu dofinansowaniem. Natomiast art. 47 ust. 1 cyt. ustawy wprowadza zakaz żądania przez tę instytucję od wnioskodawcy dokumentów znanych z urzędu albo możliwych do ustalenia na podstawie dostępnych rejestrów, posiadanych ewidencji, itp. W oparciu m.in. o powyższe uregulowania został wydany i opublikowany przez PARP Regulamin wyboru projektów (dalej: Regulamin) wraz z załącznikami. Spółka nie podważała powyższych uregulowań ani nie zarzucała organowi, aby żądał od niej nadmiernej liczby dokumentów. Wobec powyższego instytucja zarządzająca o harmonogramie naboru projektów powinna informować z wyprzedzeniem, tak aby zainteresowany podmiot mógł podejmować czynności przygotowujące, a z kolei terminy składania projektu określone w Regulaminie umożliwiają rzetelne przygotowanie wniosku, zgodnie ze stawianymi wymaganiami (por. art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Do tego tryb składania wniosków reguluje art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, stanowiąc w ust. 1, że wnioski o dofinansowanie projektu składane są za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Zatem cały tryb składania wniosków, ich uzupełniania szczegółowo uregulowany w Regulaminie i załącznikach, ma umocowanie w ustawie i rozporządzeniu 2021/1060, w tym w jego art. 49 i art. 73 (nie tylko ust. 1). Wbrew twierdzeniem Spółki, przyjęty w omówionych regulacjach sposób składania wniosków, wymogów co do zawartości, objętości, składanie ich za pomocą systemu teleinformatycznego od strony formalnej zapewnia zainteresowanym podmiotom równość w dostępie do danego programu, a same podmioty zmusza do rzetelnego przygotowania wniosku o dofinansowanie według ujednoliconego schematu i o porównwywalnej zawartości danych. Do Regulaminu w formie załącznika nr 7 załączono wzór wniosku o dofinansowanie projektu, a jako załącznik nr 8 – instrukcję wypełniania wniosku o dofinansowanie. Z powyższych względów zarzut z pkt b) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu postawionego w pkt a) petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby przy ocenie projektu instytucja zarządzająca i akceptujący jej rozstrzygnięcie Sąd I instancji naruszyli zasady przejrzystości, rzetelności, dokonali oceny w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów, jak i w oparciu o kryteria sprzeczne z postanowieniami Regulaminu, a także zasadami logiki, prawidłowego rozumowania oraz aktualnymi wskazaniami wiedzy. Skarżąca podnosząc naruszenie zasady przejrzystości i rzetelności odwołała się do art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Jednakże nie wyjaśniła, na czym miało polegać naruszenie wspomnianych zasad. Nie wyjaśniło tego także odwołanie się do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, wskazującego, że Regulamin wyboru projektów określa m.in. kryteria wyboru projektów. Zastosowany w sprawie Regulamin zawierał te kryteria, a do tego zawierał załącznik nr 3, szczegółowo określający Kryteria wyboru projektów działanie "Ścieżka SMART" w ramach 1 Priorytetu "Wsparcie dla przedsiębiorców". Skarżąca nie wskazywała zapisów tych ostatnich dokumentów, które miałby naruszyć organ dokonując oceny jej wniosku, a następnie WSA podzielając opinię organu, który za to wskazał uregulowania Regulaminu, które miały potwierdzać stanowisko PARP. Również w uzasadnieniu omawianego zarzutu Strona powołała naruszone przepisy ustawy wdrożeniowej, te same przepisy, co w zarzucie, dodając, że "ocena dokonana w niniejszej sprawie nie spełnia powyższych warunków. Nie dość bowiem, że jest bardzo lakoniczna i nieprecyzyjna, to na dodatek jest obarczona szeregiem błędów logicznych, a także innych nieprawidłowości, które wypunktowano w skardze do Sądu i które Skarżący w dalszym ciągu podtrzymuje". Przedstawiona konstrukcja zarzutu z pkt a) petitum skargi kasacyjnej nie spełnia wymogu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., że skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Brak rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczną ocenę, a więc zarzut taki jest bezskuteczny. Należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest odrębnym od skargi do Sądu I instancji i dodatkowo wysoce sformalizowanym środkiem prawnym, który musi spełniać ustawowe wymogi, w tym wymogi co do jego poprawnej konstrukcji, wskazane w art. 174-176 p.p.s.a., a nadto skierowanym do Sądu II instancji, a nie do Sądu I instancji. Zaakcentować należy, iż w przeciwieństwie do zarzutów postawionych w skardze do Sądu I instancji, zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej są dla Sądu II instancji wiążące i muszą być skierowane wobec zaskarżonego wyroku WSA, a nie tak jak skarga do WSA wobec decyzji (rozstrzygnięcia) organu. Z tego również powodu ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Odwoływanie się przez skarżącego kasacyjnie do zarzutów skargi do Sądu I instancji i ich uzasadnienia poprzez czynienie ich "integralną częścią skargi kasacyjnej" jest niewłaściwe. Stąd też obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, jakie błędy popełnił sąd I instancji w toku własnej kontroli sądowoadministracyjnej, a czego zabrakło w kontrolowanej skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 355/24; 4 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 1300/21; 28 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 1008/20; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również powołane przepisy ustawy wdrożeniowej: art. 68 stanowiący, że właściwa instytucja, o której mowa w art. 66, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresach, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje wnioskodawcę, przy czym termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania, jak i powiązany z nim art. 64 ust. 2, że protest zawiera, m.in.: wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt 4); wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (pkt 5), nie mogły zmienić oceny omawianego zarzutu, gdyż powołane uregulowania odnoszą się do postępowania "odwoławczego" – granic rozpoznania protestu i elementów protestu, a Spółka nie wykazała, czy doszło do ich naruszenia przez organ, a następnie przez WSA podczas rozpoznawania skargi. Spółka w piśmie procesowym z 9 sierpnia 2024 r. (data wpływu do NSA – 13 sierpnia 2024r.), mającym stanowić uzupełnienie uzasadnienia podstaw kasacyjnych, w zasadzie odwoływała się tylko do ogólnej klauzuli z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jedynie w przypadku podważania oceny kryterium " B+R: zgodność z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej" (s. 7-8 pisma) wskazała na naruszenie §9 ust. 11 Regulaminu, który to zapis odnosi się do etapu zawarcia umowy o dofinansowanie, gdy doszło do pozytywnej oceny wniosku (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie) oraz pkt. 1.1. Przewodnika kwalifikowalności wydatków dla 1 priorytetu program Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki (stanowiącego załącznik 2a do Regulaminu), i również w zakresie odnoszącym się do etapu po pozytywnym rozstrzygnięciu w sprawie wniosku. Wobec powyższego zarzut dokonania oceny w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów oraz postanowieniami Regulaminu należało uznać za nietrafny i nieskuteczny. Skarżąca kasacyjnie bowiem nie wskazała na konkretne regulacje odnoszące się do kryterium wyboru oraz Regulaminu, co mimo wspomnianego pisma z 9 sierpnia 2024 r., stanowiło naruszenie art. 176 p.p.s.a. Nie było wystarczające wskazywanie kryterium, którego ocenę przeprowadzono niewłaściwie i wyłącznie polemika, bez podawania podstawy prawnej prezentowanego stanowiska. Nie jest bowiem rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się jakie konkretnie regulacje miał "na myśli" autor skargi kasacyjnej. Co do zarzutów Spółki dotyczących naruszenia zasady indywidualnej oceny wniosku przez poszczególnych ekspertów, sygnalizowanych jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej bez odwoływania się do konkretnych regulacji, a przedstawionych dopiero w piśmie z 9 sierpnia 2024 r. (także bez wskazywania podstawy prawnej tego twierdzenia), przede wszystkim należy potraktować je jako nowy, ale spóźniony zarzut skargi kasacyjnej, bo zgłoszony z naruszeniem art. 177 § 1 i art. 183 § 1 p.p.s.a. (na mocy art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, a na mocy art. 183 § 1 zd. drugie p.p.s.a. strony mogą jedynie przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych), a do tego nie spełniający wymogu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie w petitum skargi kasacyjnej zarzucono, że ocena organu rozpatrującego protest była lakoniczna i nie pozwalała zrozumieć konkretnych motywów negatywnej oceny oraz zawierała wadliwe i niezgodnie ze stanem faktycznym założenia oraz że charakteryzuje się dowolnością przekraczającą zasady swobodnej oceny. Skarżąca kasacyjnie, oprócz ww. ogólnych zarzutów nie dokonała ich sprecyzowania pod kątem zasady rzetelności i przejrzystości. Zawarcie tak ogólnych zarzutów w skardze kasacyjnej bez ich sprecyzowania i odniesienia do stanu faktycznego sprawy uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość weryfikacji zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 76 ustawy wdrożeniowej oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). ----------------------- 13