I GSK 847/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 748/23 w sprawie ze skargi G. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 4 lipca 2023 r. nr PM-8052/2023 w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. J. na rzecz Prezydenta Miasta Gliwice kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 748/23, oddalił skargę G. J. (skarżący kasacyjnie) na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 4 lipca 2023 r., nr PM-8052/2-23 w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się także rozprawy. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przepisu prawa (brak podstawy prawnej) będącego podstawą stwierdzenia, iż w związku z niezałączeniem właściwych dokumentów do ofert należało je odrzucić jako niespełniające warunków formalnych, podczas gdy Skarżący podkreślał, iż złożenie większej liczby ofert na jedną placówkę nie prowadzi do zwiększenia ilości miejsc w tej placówce. WSA w ogóle nie odniósł się do możliwości złożenia większej ilości ofert bez zwiększania ilości dzieci w placówce. WSA nie wskazał podstawy prawnej orzeczenia w tym zakresie, ani podstawy prawnej, która limitowałaby liczbę składanych ofert. 2. naruszenie prawa materialnego, poprzez naruszenie § 5 ust. 2 lit. b) Zarządzenia nr PM-7828/2023 Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 25 maja 2023 r. (dalej: zarządzenie) poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż przepis ten decyduje o kompletności oferty, podczas gdy w § 5 ust. 1 zarządzenia wprost wskazano, iż warunkiem przystąpienia do konkursu jest złożenie oferty zgodnej ze wzorem określonym w załączniku nr 4 do zarządzenia, a zatem skoro wzór nie zawiera stosownej tabeli na podanie etatów, a jedynie nakazuje podanie zasobów kadrowych (ze wskazaniem liczby osób na poszczególnych stanowiskach), to brak wskazania liczby etatów nie może prowadzić do odrzucenia oferty z przyczyn formalnych, albowiem złożona oferta pozostaje zgodna ze wzorem określonym w załączniku. Zwrócić również należy uwagę, że § 5 ust. 2 zarządzenia stanowi, ze oferta musi zawierać wszystkie wskazane w jej treści informacje, a treść oferty warunkuje wzór stanowiący załącznik nr 4. Mając na uwadze powyższe, nie sposób uznać, aby Skarżący złożył ofertę niezgodną ze wzorem załącznika nr 4, a tym samym oferta zawierała wszystkie wskazane w jej treści informacje; 3. naruszenie prawa materialnego, a to § 5 ust. 2 lit. b) zarządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, iż Sąd uznał, ze przepis ten określa treść oferty, podczas gdy treść oferty została ustalona wzorem stanowiącym załącznik nr 4 do zarządzenia; 4. naruszenie prawa materialnego, tzn. § 5 ust 6 pkt 1 zarządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż skarżący winien przedłożyć dokument potwierdzający pozytywną opinię komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej oraz pozytywną opinię właściwego państwowego inspektora sanitarnego odnośnie spełniania przez lokal, w którym prowadzony jest żłobek wymagań lokalowych i sanitarnych dla większej liczby miejsc niż wskazana w rejestrze, podczas gdy skarżący składając oferty nie miał zamiaru zwiększania liczby miejsc w placówce, a złożył trzy oferty dotyczące tych samych miejsc czego nie zabrania ani zarządzenie, ani ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Mając na uwadze powyższe, skarżący nie był zobowiązany do przedkładania dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 6 pkt 1 zarządzenia; 5. naruszenie prawa materialnego - § 4 ust. 4 zarządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wskazanie wysokości miesięcznej dotacji w kwocie wyższej), aniżeli [...] zł jest błędem formalnym powodującym odrzucenie oferty, podczas gdy zgodnie z § 5 ust 9 zarządzenia wyłącznie oferty niespełniające wymogów wskazanych w ust. 1-8 będą odrzucane ze względów formalnych, a zatem przepis ten nie obejmuje naruszenia par. 4 ust. 4 zarządzenia; 6. naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji RP w związku z pkt 5 ust, 2 i § 5 ust. 1 w związku z § 5 ust 9 zarządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż organ może w sposób dowolny interpretować zapisy zarządzenia oraz ze interpretacja taka staje się obowiązująca dla Strony, podczas gdy w postępowaniu o charakterze administracyjnoprawnym oraz winien stanowić przejrzyste, jednoznaczne zasady postępowania i oceny zgłaszanych wniosków (tak: wyrok WSA w Bydgoszczy z 19.09.2023 r., sygn. akt l SA/Bd 473/23 - niepublikowany). 7. naruszenie prawa materialnego, a to § 5 ust. 9 w związku z § 5 ust. 2 lit. e) zarządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że oferta realizacji zadania publicznego wypełniona w jej punkcie Vll w ten sposób, iż Skarżący podał, ze miesięczna opłata ponoszona przez rodzica za wyżywienie dziecka w żłobku wynosi 0,00 zł dziennie przy czym w tym samym punkcie sprecyzowano, iż Skarżący nie pobiera na swoją rzecz dodatkowych opłat za wyżywienie, a rodzice podpisują indywidualne Umowy z firmą cateringową, gdzie dzienny koszt wyżywienia na chwilę składania oferty to 17,00 zł, a opłata pobierana jest na konto firmy cateringowej, zaś Skarżący nie pośredniczy w pobieraniu czy też przekazywaniu opłaty nie spełnia wymogu wykazania wysokości wszystkich świadczeń obieranych od rodziców/opiekunów dziecka niezależnie na rzecz jakiego podmiotu będą one wpłacane/pobierane, w związku z realizacją zadań wymienionych w § 1 ust. 2 pkt 1-4 ogłoszenia i podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych, podczas gdy w treści oferty wyraźnie wykazano wysokość dziennego kosztu wyżywienia, który na chwilę składania oferty został określony na 17,00 zł. trym samym w części Vll oferty wykazano wysokość wszystkich świadczeń pobieranych od rodziców/opiekunów dziecka niezależnie na rzecz jakiego podmiotu będą one wpłacane/pobierane; 8. naruszenie prawa materialnego, a to § 5 ust. 3 zarządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze informacje podane w treści oferty przez Skarżącego uniemożliwiały jej ocenę zgodnie z kryteriami oceny. WSA błędnie przyjął, że Skarżący wykazał koszt wyżywienia na poziomie 0 zł, albowiem Skarżący dokonał doprecyzowania podanej informacji poprzez wskazanie, że Skarżący nie pobiera na swoją rzecz dodatkowych opłat za wyżywienie, a rodzice podpisują indywidualne umowy z firmą cateringową, gdzie dzienny koszt wyżywienia na chwilę składania oferty to 17,00 zł, przy czym opłata pobierana jest na konto firmy cateringowej, a Skarżący nie pośredniczy w pobieraniu czy też przekazywaniu opłaty. Tak podana i kompleksowo analizowana informacja umożliwia ocenę zadania zgodnie z kryteriami oceny podanymi w ogłoszeniu; 9. naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2h ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (dalej u.p.p ) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż ogłoszeniu podlegają jedynie oferty wybrane do dofinansowania, podczas gdy w treści przepisu nie sprecyzowano czy chodzi o oferenta wybranego czy oferenta biorącego udział w konkursie. Wniosek WSA, iż chodzi jedynie o oferentów wybranych do dofinansowania jest nieuprawniony. WSA dokonuje zawężającej wykładni przepisu bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Co więcej interpretacja taka ogranicza prawo do żądania uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty przyznanej na zasadzie art. 15 ust. 2i u.p.p.; 10. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie granic kompetencji kontroli legalności aktu, poprzez dokonanie kontroli aktu niezawierającego żadnego uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego oceny oferty Skarżącego w kontekście pozostałych ofert. W ocenie Skarżącego już sam brak uzasadnienia aktu winien skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ w terminie 14 dni nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju, rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17, z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; wszystkie te i następne orzeczenia dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 20 grudnia 2023 r., III SA/Gl 748/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął następujące ustalenia faktyczne: Prezydent Miasta Gliwice zarządzeniem z 25 maja 2023 r. ogłosił otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego miasta Gliwice w dziedzinie organizacji opieki nad dziećmi sprawowanej w formie żłobka, realizowanego na przełomie 2023/2024 r. Konkurs ogłoszono na podstawie art. 30 ust. 1 usg oraz art. 13 ustawy o wolontariacie w związku z art. 61 ustawy o opiece. W załączniku nr 1 do zarządzenia wskazano szczegółowe warunki konkursu: rodzaj zadania publicznego, podmioty uprawnione do składnia ofert, wysokość środków publicznych przeznaczonych na realizację zadania, zasady przyznawania dotacji, termin i warunki składania ofert, w tym wymagane dokumenty, wymagane załączniki, termin, tryb i kryteria stosowane przy wyborze ofert, termin i warunki realizacji zadania, informacje o zrealizowanych zadaniach publicznych tego samego rodzaju, informacje dodatkowe. Wzór oferty stanowił załącznik nr 4 do zarządzenia. Zarządzeniem z 4 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice rozstrzygnął konkurs i przyznał dotacje na wsparcie realizacji zadania oferentom wymienionym w zestawieniu stanowiącym załącznik do zarządzenia w łącznej wysokości [...] złotych. Pismem z 5 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice poinformował G. J., że konkurs został rozstrzygnięty wskazanym zarządzeniem, a trzy jego oferty zostały odrzucone ze względów formalnych, ponieważ w ofercie nie wskazał maksymalnej opłaty za wyżywienie ponoszonej przez rodziców/opiekunów. Pismem z [...] czerwca 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice poinformował G. J. o dwuetapowym przebiegu oceny ofert (etap formalny i merytoryczny), do którego dołączył uzasadnienie znajdujące się w protokole posiedzenia komisji konkursowej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 6) p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Charakter prawny wskazanych aktów jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej, które obejmują działania z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne. Akty z art. 3 § i 2 pkt 6) p.p.s.a. mają na celu realizację zadań publicznych przypisanych organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy; nakładają obowiązki, stwierdzają uprawnienia lub obowiązki bądź tworzą lub znoszą istniejący stosunek prawny; mają charakter indywidualny bądź generalny; nie są aktami prawa miejscowego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega zarządzenie organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym, w tym zawierające regulaminy, wytyczne (dyrektywy) skierowane do podległych organów i innych jednostek, akty budżetowe, a także akty o charakterze indywidualnym. Według art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 usg, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Według art. 91 ust. 3 usg, rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazanie podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego polega na powołaniu art. 91 usg oraz właściwych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Uzasadnienie rozstrzygnięcia musi odpowiadać zarówno pod względem treściowym, jak i logicznym podstawie prawnej i sentencji rozstrzygnięcia nadzorczego. Organ nadzoru powinien wskazać naruszenie prawa, zawierając w uzasadnieniu prawnym wykładnię przepisu prawa i jego zastosowanie do danego rozwiązania przyjętego w kwestionowanym akcie. Z art. 91 ust. 1 i art. 91 ust. 4 usg wynika, że istnieją dwa rodzaje wad uchwały lub zarządzenia w postaci "nieistotnego naruszenia prawa" oraz "sprzeczności z prawem", która obejmuje naruszenia prawa o charakterze istotnym. Przez sprzeczność taką należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego: Konstytucją RP, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sprzeczność uchwały lub zarządzenia musi być oczywista i bezpośrednia. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może pozostawać w obrocie prawnym. Za istotne naruszenie prawa uznaje się między innymi, wprowadzenie do aktu prawa miejscowego uregulowań sformułowanych w sposób trudny do odczytania. Zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 usg, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio. Według art. 101 ust. 1 i 4 usg, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z 4 lipca 2023 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego. Oznacza to, że sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie - art. 151 p.p.s.a., ponieważ nie stwierdził nieważności wskazanego zarządzenia oraz nie stwierdził, że zostało wydane z naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że w art. 147 § 1 p.p.s.a. brak jest zapisu: "Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio", który znajduje się w zdaniu drugim art. 146 § 1 p.p.s.a. dotyczącym kontroli aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b p.p.s.a. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. normujący postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania w razie uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną orzekł zatem o zgodności z prawem zarządzenia Prezydenta Miasta Gliwice z 25 maja 2023 r. Stosując środek określony w ustawie – art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył przepisów postępowania, o jakich mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Granice sprawy sądowoadministracyjnej zostały bowiem zakreślone przez skarżącego, który wniósł skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z 4 lipca 2023 r., a nie na rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej wydane na podstawie wskazanego zarządzenia tj. na pismo Prezydenta Miasta Gliwice z 26 maja 2023 r. informujące, że konkurs został rozstrzygnięty zarządzeniem z 5 lipca 2023 r. oraz, że trzy oferty G. J. zostały odrzucone. Zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Takiego postępowania G. J. nie uruchomił. W pkt 10. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji: "naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie granic kompetencji kontroli legalności aktu, poprzez dokonanie kontroli aktu niezawierającego żadnego uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego oceny oferty Skarżącego w kontekście pozostałych ofert. W ocenie Skarżącego już sam brak uzasadnienia aktu winien skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu." Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. składający się z trzech jednostek redakcyjnych – liter a), b), c) nie mógł mieć nawet odpowiedniego zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z kolei, artykuł 1 p.u.s.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych - paragrafów 1 i 2 (Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Natomiast artykuł 3 § 2 p.p.s.a. składa się z dziewięciu punktów Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Przyjmuje się, że podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te przepisy p.p.s.a., które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego. Tak pojmowana podstawa rozstrzygnięcia powinna być podana i wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku, w którym sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Chodzi o przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, które miały zastosowanie w sprawie administracyjnej, które łącznie z przepisami p.p.s.a. stanowią podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Podstawą prawną decyzji jest przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego powołany w decyzji jako podstawa prawna decyzji oraz wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest ten, który kształtuje sytuację prawną podmiotu przez pozbawienie uprawnienia i nałożenie określonego obowiązku, będącego sankcją za jego nieprzestrzeganie. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie "art. 15 ust. 2h ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu (...)." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. następującą ocenę prawną: "Odnosząc się do zarzutu skargi - dotyczącego niewskazanie skarżącego w treści zarządzenia w przedmiocie ogłoszenia wyników konkursu, powołać należy art. 15 ust. 2h ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Zgodnie z tym przepisem ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności nazwę oferenta, nazwę zadania publicznego oraz wysokość przyznanych środków publicznych. Brak tu jednoznacznego wskazania, czy chodzi o oferenta wybranego, czy każdego, jaki brał udział w konkursie. Zatem można z tego przepisu wywieść wniosek, że ogłoszeniu podlegają tylko oferty wybrane do dofinansowania, bo skoro w zarządzeniu podaje się wysokość przyznanych środków publicznych, to nie ma potrzeby przywoływania danych oferentów, których oferty nie zostały wybrane." Wskazana ocena prawna zawiera prawidłową wykładnię przepisu art. 15 ust. 2h ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności: 1) nazwę oferenta; 2) nazwę zadania publicznego; 3) wysokość przyznanych środków publicznych). Zgodnie z art. 15 ust. 2i tej ustawy, każdy w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia wyników konkursu, może żądać uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty. Z tej regulacji jednoznacznie wynika, że nie tylko podmiot, którego ofertę odrzucono, lecz każdy może żądać uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty. Podmiot, którego ofertę odrzucono (nazwy oferenta nie umieszczono w ogłoszeniu wyników otwartego konkursu ofert; nie umieszczono w ogłoszeniu nazwy zadania publicznego oraz wysokości przyznanych środków publicznych) może to rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej wydane na podstawie aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podjętego w sprawach z zakresu administracji publicznej (zarządzenie prezydenta miasta) wzruszać w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Zarzut Skarżącego kasacyjnie, jakoby treść złożonej oferty nie wynikała z przepisu § 5 ust. 2 lit. b) zarządzenia, a załącznika nr 4 do zarządzenia i wszelkie niezgodności stanowią o wewnętrznej sprzeczności tegoż zarządzenia z załącznikiem, a co za tym idzie, organ sformułował zapisy konkursu w sposób niejednoznaczny i niezrozumiały dla oferenta, nie może się ostać. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż konkurs został rozstrzygnięty i dotacja została rozdysponowana wśród innych oferentów, co prowadzi do wniosku, iż tak sformułowane przez organ zasady składania ofert nie sprawiły pozostałym oferentom trudności interpretacyjnych. Co więcej, organ w treści zarządzenia wskazał na możliwość udzielania informacji na temat warunków i możliwości uzyskania dotacji drogą telefoniczną, wobec czego, w razie wątpliwości co do sposobu uzupełnienia oferty istniała możliwość skontaktowania się z organem celem ich wyjaśnienia, z czego Skarżący kasacyjnie nie skorzystał. Odpowiadając na zarzut Skarżącego kasacyjnie, jakoby wnioskowanie o przyznanie dofinansowania w kwocie wyższej niż maksymalna kwota dofinansowania nie może skutkować odrzuceniem oferty i nie stanowi przesłanki do uznania, iż wnioskowanie o kwotę wyższą niż maksymalna jest niedozwolone, należy uznać za bezzasadne i pozbawione logiki prawnej. W ocenie Sądu kasacyjnego wnioskowanie o dofinansowanie przekraczające maksymalną wartość, jaka może zostać przyznana, skutkuje wprowadzeniem organu w błąd co do treści oferty, jaka została złożona. Treść oferty, zwłaszcza pkt VII obliguje oferenta do wskazania, jakie maksymalne opłaty będą ponoszone przez rodziców już po obniżeniu o kwotę dotacji otrzymanej z budżetu miasta, natomiast wysokość miesięcznej dotacji na 1 dziecko oferent zobowiązany jest wskazać w dalszej części oferty. Wnioskowanie o kwotę wyższą od maksymalnej kwoty dotacji wprowadza zamieszanie i znacznie zmniejsza przejrzystość oferty i pomimo tego, iż nie prowadzi wprost do jej odrzucenia, to jednak utrudnia organowi przeprowadzenie oceny w zakresie prawidłowości złożonej w ten sposób oferty. Na marginesie jedynie należy wskazać, iż niezrozumiałym jest wnioskowanie o kwotę wyższą niż maksymalna określona w zarządzeniu pomimo świadomości, iż wniosek taki nie zostanie w żadnym razie pozytywnie dla wnioskującego rozpatrzony. Kolejny zarzut odnosi się do nieuzasadnionego w ocenie skarżącego kasacyjnie przyjęcia przez sąd I instancji stanowiska, jakoby wskazanie w ofercie maksymalnej wysokości kosztów ponoszonych przez rodziców za wyżywienie dzieci i określenie ich na poziomie 0,00 zł, a następnie wyjaśnienie, iż rodzice dodatkowo mogą podpisać umowę z firmą cateringową w kwocie 17,00 zł dziennie nie pozwala na dokonanie oceny złożonej oferty. Skarżący wskazał, iż zarówno organ, jak i sąd I instancji miały możliwość wywnioskowania ze złożonej oferty, iż wysokość świadczeń pieniężnych pobieranych przez rodziców nie wynosi, jak wynika wprost z treści rubryki 0,00 zł, a 17,00 zł, argumentując, iż przyjął właśnie taki, a nie inny sposób wskazania wysokości świadczenia, jako, że nie był on określony. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, formularz oferty został bowiem skonstruowany w sposób umożliwiający jak najlepszą i najefektywniejszą ocenę ofert przez organ. W sytuacji, w której oferent działa wbrew wymaganiom określonym ściśle przez organ i pomimo jasnej i klarownej instrukcji wypełniania oferty wypełnia ją w inny sposób, organ słusznie oferty takie odrzucił jako niespełniające wymogów. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem przedstawionym przez WSA w analogicznej sprawie, zgodnie z którym podane informacje winny umożliwić ocenę ofert zgodnie z kryteriami ocen) podczas gdy wskazanie kosztu na poziomie 0 zł pomimo, że koszt ten dla rodziców jednak wystąpi, praktycznie uniemożliwi porównanie złożonych ofert (zob. WSA w Gliwicach wyrok z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/GI 611/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze względu na przedstawione powyżej argumenty prawne skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.