I GSK 744/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2292/21 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 grudnia 2020 r. nr 550000/71/461569/2020 w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz M. P. 857 (osiemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji), wyrokiem z 22 września 2021 r., sygn. V SA/Wa 2292/21, oddalił skargę M. P. (dalej: skarżący) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ lub ZUS) z dnia 30 grudnia 2020 r., nr 550000/71/461569/2020, w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący zwrócił się do ZUS o zwolnienie go z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień 2020 r. ZUS decyzją z 19 sierpnia 2020 r., powołując się na art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.; dalej: u.s.u.s.), odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres kwiecień 2020 r. ZUS podniósł, że w myśl art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. Organ wskazał, że płatnik do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożył prawidłowych dokumentów rozliczeniowych za miesiące kwiecień i maj 2020 r. W związku z powyższym nie przysługuje mu prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres maj 2020 r. W związku z powyższym skarżący zwrócił się do ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. ZUS, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, pismem z [1] października 2020 r. zawiadomił skarżącego, iż został on zwolniony z opłacania składek za kwiecień i maj 2020 r., z dniem [2] października 2020 r. Kolejnym pismem z [...] grudnia 2020 r. ZUS zawiadomił skarżącego, iż po ponownej analizie jego konta stwierdził, że nie przysługuje mu zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r. W związku z tym anuluje wcześniej przekazaną skarżącemu informację o zwolnieniu z [1] października 2020 r. Jako podstawę odmowy zwolnienia ZUS wskazał złożenie deklaracji rozliczeniowych nie do 30 czerwca 2020 r., ale 1 września 2020 r. ZUS decyzją dnia 30 grudnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia 19 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji ZUS podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że ponowna analiza sprawy wykazała, że stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacania składek za ten miesiąc. Wnioskodawca nie był bowiem zwolniony z obowiązku złożenia dokumentów rozliczeniowych, zatem prawidłowe dokumenty za miesiąc kwiecień 2020 r. powinny zostać złożone w terminie określonym w art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19. Prawidłowe dokumenty rozliczeniowe, wraz z raportami za pracowników, złożył on [...] września 2020 r., czyli po ustawowym terminie. Tym samym nie został spełniony warunek do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za ww. miesiąc. WSA w Warszawie po rozpatrzeniu skargi na decyzję ZUS z 30 grudnia 2020 r., wniesionej przez skarżącego, wyrokiem z 22 września 2021 r. oddalił skargę. Sąd stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że termin na złożenie deklaracji został przez skarżącego przekroczony. Ponadto termin ten nie dotyczy uprawnień procesowych strony. Ogranicza on w czasie możliwość składania dokumentów rozliczeniowych i od jego zachowania uzależnione jest przyznanie zwolnienia z opłacania składek. Obowiązek przesłania wymienionych dokumentów do dnia 30 czerwca 2020 r. stanowi jeden z warunków zwolnienia, oprócz innych warunków podmiotowo-przedmiotowych. Odnośnie stanowiska skarżącego wskazującego, że na koncie PUE ZUS deklaracje widniały jako złożone, podnieść należy, iż skarżący ma zapewne na uwadze okoliczności jakie wynikają z treści art. 48 ust. 1 u.s.u.s. Zgodnie z tym przepisem jeżeli płatnik składek nie złoży w terminie deklaracji rozliczeniowej, nie będąc z tego obowiązku zwolniony, Zakład dokonuje wymiaru składek z urzędu w wysokości wynikającej z ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej, bez uwzględnienia wypłaconych zasiłków oraz zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych, zawiadamiając o tym płatnika. Dokonanie wymiaru składek z urzędu z uwagi na niezłożenie deklaracji rozliczeniowych nie może być traktowane jako okoliczność wyłączająca obowiązki wynikające z treści art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy decyzja organu została wydana na skutek naruszenia następujących przepisów regulujących postępowanie przed organem: 1. przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jako że sprawa została uprzednio załatwiona w sposób zgodny z wnioskiem strony, co przybrało formę pisma ZUS z dnia [1] października 2020 r., ZNAK [...], które to pismo, choć nie wynika to wprost z jego treści, stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a, 2. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy skarżącego w sposób godzący w słuszny interes obywateli, a mianowicie przyjęcie przez organ postawy biernej i automatycznej w stosunku do skarżącego i wielu jemu podobnych osób, szczególnie dotkniętych przez skutki wprowadzenia lockdownu (działalność fryzjerska), co przejawiało się w wielomiesięcznym prowadzeniu postępowania przy braku podejmowania czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego, w szczególności braku wezwania do złożenia stosownej deklaracji płatnika składek. Gdyby postępowanie prowadzone było z zachowaniem terminów przewidzianych w k.p.a., a zatem niezwłocznie, gdyż nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to skarżący miałby możliwość złożenia deklaracji, gdyż termin ten upływał z końcem czerwca 2020 r. a wniosek skarżącego nosił datę [...] kwietnia 2020 r., 3. przepisu art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania, jako że: a. skarżącemu doręczone zostało początkowo pismo informacyjne ZUS z dnia 26 października 2020 r., ZNAK [...], wskazujące, że pomoc publiczna została skarżącemu przyznana poprzez zwolnienie ze składek za 04/2020 i 05/2020, a następnie doręczono skarżącemu pismo informujące o zmianie stanowiska organu (pismo z dnia [...] grudnia 2020 r., ZNAK [...]). Fakt kierowania przez organ wzajemnie sprzecznych stanowisk w okresie, gdy jakiekolwiek sanowanie uchybień po stronie skarżącego nie było możliwe, podważa zaufanie obywatela do Państwa i jego organów; b. na elektronicznym profilu skarżącego w ZUS figurowały deklaracje za sporny okres, co rodziło mylne acz uzasadnione wrażenie, że ze względu na wyjątkowy okres pandemii COVID-19 czynności te są dokonywane automatycznie przez organ za płatników składek, którzy mają obowiązek w tym okresie faktycznie zawiesić swoją działalność ze względu na obowiązujące restrykcje epidemiologiczne, 4. przepisu art. 9 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na sposób załatwienia jego wniosku, w szczególności zaniechanie wezwania skarżącego do złożenia deklaracji płatnika składek w terminie umożliwiającym mu sanowanie tego braku i uzyskanie pomocy publicznej; 5. przepisu art. 6 k.p.a. oraz 12 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania przy zastosowaniu form, które nie są znane procedurze administracyjnej (tj. poprzez wydawanie aktów informacyjnych dotyczących przyznania, a następnie odmowy przyznania prawa do ulgi, które zostały następnie "uzupełnione" decyzją wydaną przez organ) oraz z naruszeniem zasady szybkości i prostoty postępowania, w wyniku czego na etapie rozstrzygnięcia sprawy przez organ nie było już możliwe złożenie deklaracji za sporny okres, wobec upływu terminu materialnoprawnego przewidzianego w art. 31zq ustawy o przeciwdziałaniu Covid-19 oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 19 sierpnia 2020 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Oprócz tego skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto przedstawione zarzuty, akcentując to, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest nieważnością, a ponadto fakt działania organu, które miało na celu wprowadzenie skarżącego w błąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, poza przypadkami nieważności, z którymi na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego. W przedmiotowej sprawie formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor podniósł wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym to regulacjom, w jego ocenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zawartych zostało pięć zarzutów, spośród których najdalej idącym jest zarzut oznaczony nr 1, w którym podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z 30 grudnia 2020 r., pomimo wcześniejszego, pozytywnego dla skarżącego załatwienia sprawy, o którym poinformowano go pismem z [1] października 2020 r., a które to pismo, w jego ocenie, stanowi w istocie decyzję administracyjną. Z jej wydaniem więc skarżący wiąże niemożność wydania kolejnej decyzji, utrzymującej w mocy pierwotne rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania zwolnienia. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że pismo z dnia [1] października 2020 r., informujące skarżącego o zwolnieniu go z opłacania składek za kwiecień i maj 2020 r. stanowiło decyzję administracyjną. Podstawę materialnoprawną przyznania zwolnień, o które skarżący się ubiegał, stanowiły przepisy ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19. Tenże akt prawny zawierał również uregulowania procesowe, na podstawie których odbywało się procedowanie tego rodzaju wniosków. To na podstawie jego regulacji, w zakresie rozpatrywania wniosków o zwolnienie ze składek, zastosowanie znalazły pewne modyfikacje w stosunku do ogólnych zasad, wynikających k.p.a. Przepis art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19, w zakresie procedowania wniosków o zwolnienie ze składek, odsyła do regulacji K.p.a., niemniej jednak jeżeli chodzi o przewidziane przepisami omawianej ustawy sposoby rozstrzygnięcia tego rodzaju wniosków, przewiduje istotne modyfikacje. I tak, w przypadku ich pozytywnego załatwienia Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje jednie płatnika składek o zwolnieniu go z obowiązku opłacania tych należności (art. 31zq ust. 5 ustawy z 2 marca 2020 r.). Mamy więc w tym wypadku do czynienia z czynnością materialnotechniczną, na podstawie której strona uzyskuje odpowiednią kategorię uprawnień. Wydawanie rozstrzygnięć w formie decyzji administracyjnej, zarezerwowane zostało jedynie do przypadków odmownego załatwienia wniosków (art. 31zq ust. 7 ustawy COVID-19). Wówczas wydanie tego rodzaju aktu administracyjnego jest bezwzględnie konieczne, ze wszelkimi tego konsekwencjami. W niniejszym przypadku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), decyzją z 19 sierpnia 2020 r. odmówił zwolnienia skarżącego z opłacania składek za maj 2020 r., od którego to rozstrzygnięcia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy, korzystając z uprawnienia, o którym mowa w art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy ZUS w całości uwzględnił wniosek skarżącego, informując go pismem z [1] października 2020 r. o przyznaniu mu zwolnienia. To, zgodnie z art. 31zq ust. 5 ustawy COVID-19 kończyło postępowanie w sprawie. Brak zaś było we wskazanej ustawie podstaw prawnych zarówno do anulowania uprzednio przedmiotowego zwolnienia, jak również wydania decyzji o utrzymaniu w mocy pierwotnego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy, już po poinformowaniu o przyznaniu zwolnienia. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej, oznaczony numerem 1, nie pozwala na badanie tego rodzaju okoliczności na gruncie niniejszej sprawy. Przytoczona bowiem w nim podstawa prawna, jak również zawarte w nim twierdzenia zmierzają do wykazania zaistnienia przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. wydania decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawie, którą załatwiono milcząco. Z taką zaś sytuacją w niniejszym przypadku nie mamy jednak do czynienia. Nieważność zaskarżonej decyzji można by bowiem rozpatrywać jedynie pod kątem innej przesłanki, wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Taki zarzut w skardze kasacyjnej nie został jednak podniesiony. Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że wszystkie one mają komplementarny charakter, jako że oparte są one na twierdzeniach związanych z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa procesowego, tj. regulacjami: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a., statuującymi ogólne zasady rządzące postępowaniem administracyjnym. W związku z tym uzasadnione jest łączne odniesienie się do nich. Dokonując oceny ich zasadności stwierdzić należy, że za zasadne należy uznać twierdzenia skarżącego odnośnie tego, że udzielenie mu zwolnienia z opłacania składek za maj 2020 r., poinformowanie go tym stosownym pismem, zgodnie z art. 31zq ust. 5 ustawy COVID-19, a następnie wysłanie do niego kolejnego pisma, zawierającego informację o anulowaniu przyznanego zwolnienia i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji z 19 sierpnia 2019 r., odmawiającej przyznania zwolnienia, stanowiło niewątpliwie uchybienie zasadzie legalizmu, nakazującej prowadzenia postępowania na podstawie przepisów prawa, wyrażonej w art. 6 k.p.a., gdyż w związku z tymi czynnościami nie wskazano jakiejkolwiek podstawy prawnej takiego działania. Oprócz tego dodać należy, że anulowanie przyznanego zwolnienia, bez powołania jakiejkolwiek pozwalającej na to podstawy prawnej, w trybie nieznanym ustawie COVID-19, jak również k.p.a., stanowi także wyraz naruszenia, wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a. zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 9 k.p.a. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w momencie poinformowania skarżącego o przyznaniu mu zwolnienia, procedura rozpatrywania jego wniosku w tym przedmiocie została wyczerpana. Na tym postępowanie się zakończyło, a strona miała prawo oczekiwać stabilności rozstrzygnięcia swojej sprawy. W związku z tym sposób procedowania organu w sposób oczywisty naruszał to prawo. WSA w Warszawie, rozpoznając skargę na decyzję ZUS z 30 grudnia 2020 r., nie będąc związanym granicami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w ogólne nie odniósł się do kwestii tzw. "anulowania zwolnienia" i ponownego rozstrzygania w sprawie już zakończonej, w ramach zwyczajnego postępowania. Tym samym stwierdzić więc należy, że przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola była wadliwa, a oddalenie skargi nie znajdowało uzasadnionych podstaw. Zaskarżona decyzja ZUS z 30 grudnia 2020 r., winna być bowiem wyeliminowana z obrotu prawnego. W związku z powyższym za zasadne uznać należy zarzuty skarżącego, oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Sąd I instancji, a także wcześniej ZUS uchybiły tym regulacjom, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając więc na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, rozpoznał skargę, uchylając zaskarżoną decyzję ZUS. W tym ostatnim zakresie kierował się art. 188 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., eliminując z obrotu prawnego decyzję, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 31zq ust. 5 i ust. 8 ustawy COVID-19. Tak więc, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ZUS z 30 grudnia 2020 r., skarżący korzysta ze zwolnienia z opłacania składek za kwiecień 2020 r., o przyznaniu którego poinformowano go pismem z [1] października 2020 r. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć jedynie należy, iż skierowane do skarżącego pismo ZUS z [...] grudnia 2020 r. o anulowaniu przyznanego mu zwolnienia, nie wywarło żadnych skutków prawnych. Żaden bowiem przepis, czy to ustawy COVID-19 czy też k.p.a. nie przewiduje tej właśnie formy anulowania stronom, wcześniej przyznanych im w prawem przewidzianej formie uprawnień. Tak więc z momentem poinformowania skarżącego o przyznaniu mu wnioskowanego przez niego zwolnienia, postępowanie w tym przedmiocie, zainicjowane jego wnioskiem, zostało zakończone. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od ZUS na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 857 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 840 zł (360 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz 480 zł za reprezentowanie strony w postępowaniu, w którym rozpoznano jej skargę), a także 17 zł, tytułem zwrotu kosztów poniesionych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.