I GSK 637/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3473/25 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w G. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 31 października 2025 r. nr DWP.SOK.IV.4205.98.2025.DK w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Sp. z o.o. w G. na rzecz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3473/25 oddalił skargę [...] na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 31 października 2025 r. nr DWP.SOK.IV.4205.98.2025.DK w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Z wyrokiem Sądu I instancji nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"), zaskarżając orzeczenie to w całości. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 76 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. (a także art. 73 ust. 8 pkt. 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.) w związku z tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest - w szczególności w kontekście zarzutów podniesionych w skardze do WSA - zbyt ogólnikowe i niejasne; w szczególności: - zmienione zostały treść i sens zarzutów Skarżącej podniesionych w skardze; - WSA nie wskazał podstawy prawnej (tj. konkretnego postanowienia z regulaminu wyboru projektów) dla oceny, że każda innowacja wskazana przez Wnioskodawcę w ramach modułu "Wdrożenie innowacji" musi samodzielnie spełniać kryteria obligatoryjne, które podlegają ocenie w ramach Etapu I, a takie założenie stanowiło podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, - tym samym WSA nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - WSA nie odniósł się do istotnych w sprawie zarzutów Skarżącej dotyczących możliwości usunięcia modułu "Wdrożenie innowacji" lub zmiany określonych części wniosku dotyczących tego modułu w ramach etapu II (i do postanowień regulaminu wyboru projektów, z którego te możliwości wynikają) - WSA jedynie ogólnikowo taką możliwość zanegował. Powyższe naruszenia mają istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z jednej strony uniemożliwiają kasacyjną kontrolę rozstrzygnięcia, a z drugiej strony brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak odniesienia do istotnych zarzutów Skarżącej oraz zmiana znaczenia zarzutów formułowanych przez Skarżącej świadczą o braku podstawy prawnej dla przyjętego rozstrzygnięcia, a tym samym o nieprawidłowości rozstrzygnięcia; 2. art. 73 ust. 8 pkt. 2 ustawy wdrożeniowej polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, a to w szczególności z naruszeniem art. 69 ustawy wdrożeniowej, art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz z dokumentacją naboru; naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w związku z naruszeniem obowiązujących zasad oceny wniosków przez organ, skarga powinna być przez WSA uwzględniona; 3. art. 73 ust. 8 pkt. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez oddalenie przez WSA skargi Skarżącej, mimo że Skarżąca wykazała, że ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, mimo naruszenia przez organ przepisu art. 45 ust. 1 poprzez dokonanie negatywne] oceny wniosku o dofinansowanie z naruszeniem zasad przejrzystości i rzetelności, dokonując zawężającej i własnowolnej Interpretacji postanowień Regulaminu (w tym zasad oceny kryteriów w przypadku wskazania przez wnioskodawcę kilku innowacji); naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w związku z oczywiście błędną oceną Projektu, skarga powinna być przez WSA uwzględniona; 4. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z wytycznymi dotyczącymi wyboru projektów na lata 2021-2027 (Podrozdział 3.3 pkt 1) poprzez naruszenie zasady przejrzystości w toku oceny projektu - brak uznania przez WSA, że ocena projektu była dokonana z naruszeniem zasady przejrzystości. 5. art. 73 ust. 8 pkt. 2 ustawy wdrożeniowej przez błędne ustalenie przez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że wniosek Skarżącej w zakresie modułu "Wdrożenie innowacji" nie spełnia kryteriów: - Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia. - Kryterium 2. innowacyjność przedmiotu wdrożenia. pomimo że jedna innowacja wskazana we wniosku (tj. innowacyjny napęd [...]) została oceniona pozytywnie - spełniała wszystkie wymagania, co powinno skutkować uznaniem ww. kryteriów za spełnione. Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności dlatego, ze brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak odniesienia się do istotnych postanowień Regulaminu, błędna interpretacja postanowień Regulaminu doprowadziły WSA do uznania, że skarga Skarżącej jest nieuzasadniona, a wniosek o dofinansowanie w zakresie spornych kryteriów objętych modułem "Wdrożenie innowacji" został oceniony prawidłowo. 2) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą wykładnię tj.: 1. § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru projektów Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki 2021-2027, Priorytet FENG.01 Wsparcie dla przedsiębiorców, FENG.01.01. Ścieżka SMART nr naboru FENG.01,01-IP01-001/24 (dalej: "Regulamin" lub "RWP") poprzez nienależytą wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach Etapu I dla Modułu "Wdrożenie innowacji" ocenie podlega, czy WSZYSTKIE innowacje wskazane ŁĄCZNIE spełniają obowiązujące dla tego Modułu obligatoryjne kryteria oceny (co wynika z kontekstu stwierdzenia przez WSA, że brak jest możliwości wyłączenia z oceny części informacji zawartych we wniosku), podczas gdy z ww. postanowienia wynika jedynie to, że w Etapie I wniosek nie podlega uzupełnieniom lub zmianom ("Ocena w I etapie dokonywana jest na podstawie informacji zawartych we wniosku. Wnioskodawca nie jest wzywany do poprawienia lub uzupełnienia wniosku"). Z § 7 ust. 1 nie wynika, że wszystkie innowacje wskazane we wniosku muszą spełniać określone wymagania; 2. § 7 ust. 4 Regulaminu w zw. z § 6 ust. 4 Regulaminu oraz z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że w wyniku I etapu oceny Projektu wniosek może otrzymać ocenę negatywną ze względu na treść wniosku podlegającą ocenie wyłącznie w ramach kryteriów ll etapu (takich jak np.: budżet, wskaźniki). Taka wykładania jest nieuprawniona, gdyż z § 6 ust. 4 Regulaminu oraz z istoty podziału oceny wniosków na etapy zgodnie z art. 54 ust. 2 jednoznacznie wynika, że dla każdego z Etapów ustanowione są odrębne kryteria, a ocena każdego Etapu musi być dokonywana wyłącznie w zakresie obowiązujących w tym etapie kryteriów; 3. § 8 ust. 1, § 8 ust. 9, § 8 ust. 10 oraz § 8 ust. 14 Regulaminu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach Etapu II nie jest możliwa taka zmiana/korekta wniosku, która będzie prowadzić do pominięcia spornej innowacji lub całego modułu "Wdrożenie innowacji", podczas gdy z ww. przepisów wynika, że w Etapie II wniosek może być odpowiednio zmodyfikowany w szczególności przez usunięcie Modułu "Wdrożenie innowacji". 4. "Kryteriów wyboru projektów, część I" w zakresie kryteriów określonych dla Modułu "Wdrożenie innowacji" przez niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że kryteria określone dla Modułu "Wdrożenie innowacji" w ramach Etapu I muszą być spełnione przez WSZYSTKIE innowacje wskazane przez wniosku, podczas gdy nie wynika to z opisu ww. kryteriów; 3) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej, naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj.: 1. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne przyjęcie, że wniosek Skarżącej w zakresie modułu "Wdrożenie innowacji" nie spełnia kryteriów: - Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia; - Kryterium 2. innowacyjność przedmiotu wdrożenia; pomimo że: • jedna innowacja wskazana we wniosku (tj. innowacyjny napęd [...]) została oceniona pozytywnie - spełniała wszystkie wymagania, co powinno skutkować uznaniem ww. kryteriów za spełnione, • ocena innowacji w formie innowacyjny język programowania robotów [...] została dokonana z przekroczeniem/naruszeniem kryteriów oceny. 2. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że oceny wniosku o dofinansowanie i protestu były dokonane przez organ w sposób przejrzysty i rzetelny, mimo że ocena ta została dokonana w sposób niezgodny z postanowieniami RWP oraz załączników do RWP, mimo że oceniając wniosek organ dokonał dowolnej interpretacji RWP w zakresie zasad oceny kryteriów dla Modułu "Wdrożenie innowacji" w Etapie I (w sytuacji gdy wnioskodawca wskazuje kilka innowacji, z których tylko jedna spełnia określone wymagania), co skutkowało negatywną oceną wniosku Skarżącej (a tym samym - stanowiło interpretację na niekorzyść wnioskodawcy; 3. naruszenie § 6 ust. 2 i 4 RWP oraz § 8 ust. 1 RWP w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędne zastosowanie (brak zastosowania), tj. przez pominięcie reguły, że w ramach Etapu I i Etapu II obowiązują odrębne kryteria, a na każdym Etapie ocena może być ograniczona tylko do tych kryteriów i do zasad oceny wniosków określonych w załączniku nr 3 do RWP, które zostały określone dla danego Etapu I, przez pominięcie, że warunkiem zakwalifikowania do Etapu II jest WYŁĄCZNIE spełnienie wszystkich kryteriów obowiązujących w Etapie I, a nie - innych kryteriów, które będą oceniane dopiero w Etapie II; 4. naruszenie § 6 ust. 2 i 4 RWP oraz § 8 ust. 1 RWP w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędne zastosowanie (brak zastosowania) oraz w związku z "Kryteriami wyboru projektów, część T dla modułu "Wdrożenie innowacji" w ramach Etapu I, przez pominięcie, że ocenie w ramach spornych kryteriów podlega, czy w ramach projektu zaplanowano jedną innowację, która spełnia określone w ww. kryteriach warunki; 5. naruszenie § 8 ust. 1, § 8 ust. 9, § 8 ust. 10 oraz § 8 ust. 14 RWP w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędne zastosowanie (brak zastosowania), tj. przez pominięcie, że w Etapie II wnioskodawca ma m.in. możliwość korekty wniosku w zakresie określonych kryteriów z Etapu II (w tym wskaźników lub budżetu) lub usunięcia modułów, co oznacza - że mimo zastrzeżeń dotyczących jednej innowacji wniosek może być oceniony pozytywnie w ramach Etapu I i modułu fakultatywnego, gdyż w ramach Etapu II obowiązują instrumenty pozwalające na zmianę wniosku w tym w zakresie wskaźników i budżetu (prowadzące np. do faktycznego ograniczenia wniosku do jednej innowacji) lub na usunięcie modułu fakultatywnego, który zawiera sporną innowację; 6. naruszenie obowiązujących w ramach naboru "Kryteriów wyboru projektów, część I" dla modułu "Wdrożenie innowacji" w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżąca tych kryteriów nie spełniła, podczas gdy Skarżąca spełniła kryteria obowiązujące w ramach Etapu I dla modułu "Wdrożenie innowacji", gdyż zaplanowała innowacją, która spełnia określone w tych kryteriach wymagania (innowacyjny napęd [...]); 7. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ był uprawniony do dokonania ww. dowolnej interpretacji RWP w zakresie oceny skutków wskazania we wniosku kilku innowacji, z których tylko jedna - w ocenie organu - spełnia wymagania, mimo że taka interpretacja nie znajduje podstawy w żadnym postanowieniu dokumentacji konkursowej i jest ona dokonana na niekorzyść wnioskodawcy; WSA nie zbadał przyczyn i legalności takiego postępowania; 8. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 43 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nieuwzględnienie protestu od negatywnej ocenie wniosku odpowiada prawu, gdyż we wniosku nie zostały spełnione obowiązujące kryteria, co było błędną oceną legalności protestu; organ dokonał rozpoznania protestu Skarżącej kasacyjnie w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez Skarżącej, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto, wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania - określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. - jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja - będąca przepisem szczególnym -modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. W pierwszej kolejności rozpoznany został najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Istota tego zarzutu sprowadza się do wskazania, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest - w szczególności w kontekście zarzutów podniesionych w skardze do WSA - zbyt ogólnikowe i niejasne. Podkreślić należy, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie spełnia określonych w nim warunków, uniemożliwiając tym samym ocenę trafności wyroku sądu pierwszej instancji przez strony, jak i przez NSA - w ramach kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Jest więc oczywiste, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Uchybienie to musi być przy tym na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) - co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W kontekście twierdzeń zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej podkreślić należy, że wojewódzki sąd administracyjny, wypełniając normę określoną w art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu wyroku do każdego z osobna z zarzutów podniesionych w skardze i do wszystkich argumentów na ich poparcie - mogąc to uczynić całościowo. Najistotniejsze jest przy tym, aby z wywodów sądu wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa w sposób wskazany w skardze (zob. np. wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. II GSK 702/15; z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. II GSK 2336/16; z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. II GSK 2671/16; z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16). Taka całościowa ocena zawarta została w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a więc nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia. Granice kontroli sądowej w przypadku nieuwzględnienia protestu są zatem określone przepisami ustawy wdrożeniowej. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie wdrożeniowej (73 ust. 8 pkt 2) przy jednoczesnym niezastosowaniu innego środka (art. 73 ust. 8 pkt 1) co do zasady nie jest naruszeniem prawa. Przepis art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej może zostać naruszony, kiedy sąd administracyjny zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny rozstrzyga zatem o prawidłowości samego postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, mając na uwadze również to, czy nie doszło do naruszenia w tym procesie przepisów prawa materialnego. Mając na względzie wyżej poczynione uwagi, w realiach niniejszej sprawy, skutecznego powiązania nie mogło stanowić wskazanie przez skarżącą kasacyjnie na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, co czyni zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nieskutecznym. Przypomnieć należy, iż z akt sprawy wynika, że strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnych napędów i systemów sterowania w robotach przemysłowych firmy [...] w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej w zakresie szybkości, precyzji i ekonomiczności" w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki 2021-2027, Priorytet FENG.01 Wsparcie dla przedsiębiorców, FENG.01.01 Ścieżka SMART, nr naboru FENG.01.01-IP01-001/24. Pismem z dnia 20 lutego 2025 r. NCBiR poinformowało Skarżącą, że wniosek o dofinansowanie realizacji ww. projektu został oceniony negatywnie, ponieważ nie spełnił wszystkich kryteriów oceny. Z karty oceny dla etapu I wynika, że projekt nie spełnił kryteriów obligatoryjnych dla modułu Wdrożenie innowacji - I ETAP: Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia (wynik oceny: NIE), Kryterium 2. Innowacyjność przedmiotu wdrożenia (wynik oceny: NIE). Po rozpatrzeniu protestu, pismem z dnia 31 października 2025 r. NCBiR poinformowało Skarżącą, że protest nie został uwzględniony. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3473/24 oddalił skargę Skarżącej na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 31 października 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny protestu. Zdaniem Sądu I instancji, ocena wniosku o dofinansowanie projektu Skarżącej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Regulaminem, odnosiła się do postanowień kryteriów wyboru projektów, a Skarżąca miała zapewniony dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jednocześnie, NCBiR wyczerpująco uzasadniło powody, dla których uznała, że projekt zgłoszony przez Skarżącą nie spełnia wskazanych kryteriów. WSA w Warszawie nie dostrzegł naruszenia w toku postępowania konkursowego wymogów przejrzystości, rzetelności czy równości, o których mowa w art. 45 ustawy wdrożeniowej. Brak zatem podstaw do stwierdzenia naruszenia ustawy wdrożeniowej. Ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy i opierała się w całości na dokumentacji przedstawionej przez Wnioskodawcę. Zgodnie z treścią objętego podstawami kasacyjnymi art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania o się o dofinansowanie projektów (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3252/17 i przywołane w nim orzecznictwo, tamże). Z treści powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów z poszanowaniem wymienionych tam zasad i nie ulega wątpliwości, że naruszenie tych zasad świadczy o przeprowadzeniu oceny projektu z naruszeniem prawa i to w sposób mający istotny wpływ na wynik oceny. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem nie do merytorycznej weryfikacji wniosku, ale do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości prezentując przesłanki wyboru dokonanej oceny i przyznanej punktacji. Sądową kontrolą objęte są również opinie ekspertów wydawane w toku postępowania w sprawie dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych. Podkreślenia natomiast wymaga, że treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, to oceniający jest bowiem ekspertem w danej dziedzinie (patrz wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt I GSK 1324/22, tamże). Przechodząc do oceny zasadności pozostałych stawianych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty kasacyjne w zakresie kryteriów obligatoryjnych dla modułu Wdrożenie innowacji - I ETAP: Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, Kryterium 2. Innowacyjność przedmiotu wdrożenia, nie zasługują na uwzględnienie. Wniosek o dofinansowanie złożony przez Skarżącą obejmował dwa moduły: Moduł B+R - moduł obligatoryjny, Wdrożenie Innowacji - moduł fakultatywny. Przedmiotowy wniosek został negatywnie oceniony w kryteriach obligatoryjnych dla fakultatywnego Modułu Wdrożenia Innowacji, tj.: Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, Kryterium 2. Innowacyjność przedmiotu wdrożenia. Zgodnie z § 2 ust. 2 Regulaminu, wniosek o dofinansowanie obowiązkowo musi obejmować moduł B+R. Pozostałe moduły mają charakter fakultatywny. W myśl § 6 ust. 1 Regulaminu wyboru projektów Ocena Projektów podzielona jest na dwa etapy. W § 6 ust. 2 Regulaminu wskazano zaś, iż warunkiem zakwalifikowania Projektu do Il etapu jest uzyskanie oceny pozytywnej w I etapie (spełnienie wszystkich kryteriów obowiązujących w tym etapie). Zgodnie z § 2 ust. 1 lit. b RWP, dofinansowanie mogą otrzymać projekty, które obejmują: Moduł Wdrożenie innowacji - w ramach którego możliwe jest uzyskanie dofinansowania na wdrożenie w działalności przedsiębiorstwa wyników prac B+R w formie innowacyjnych produktów lub procesów biznesowych dotyczących funkcji działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji wyrobów lub usług. Zgodzić się należy z organem, że spójnik "lub" ma charakter alternatywny, co oznacza że potencjalny wnioskodawca mógł zdecydować się na innowację produktową lub innowację w procesie biznesowym. Wnioskodawca mógł zadeklarować we wniosku kilka innowacji produktowych, kilka innowacji produktowych i kilka procesowych, i mógł wybrać jedną z nich i wówczas ocenie podlegałaby jedynie ta innowacja wskazana przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podnosi, iż "Skarżąca, przystępując do konkursu, znała jego zasady. Znała Regulamin, z którego nie wynikało, że w przypadku wskazania przez Skarżącą kilku innowacji Skarżąca ryzykuje tym, że uznanie jednej z nich za niezgodną z wymogami będzie miało dla Skarżącej negatywne skutki w postaci negatywnej oceny wniosku w Etapie I i niezakwalifikowania do Etapu II. Gdyby Skarżąca miała taką wiedzę, mogłaby ograniczyć wniosek do jednej "pewnej" innowacji. Wskazanie kilku innowacji miało tylko wzmocnić wniosek i jego szanse na pozytywną ocenę w ramach Etapu I". Odnosząc się do powyższej argumentacji skargi kasacyjnej należy podzielić stanowisko NCBiR, iż w sytuacji gdy Skarżąca w złożonym wniosku wskazała na dwie innowacje produktowe, to mając na uwadze to, że wniosek powinien być kompletny i należycie umotywowany, zobowiązana była do przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej zarówno jednej, jak i drugiej innowacyjności produktowej. W sprawie zaś ustalono, że w zakresie innowacji "innowacyjny język programowania [...]" Wnioskodawca nie przedstawił niezbędnych informacji, dlatego też dokonana przez organ w tym zakresie negatywna ocena wniosku była prawidłowa. NSA podziela ocenę Sądu I instancji, że ocenie podlegają wszystkie informacje zawarte we wniosku (§ 7 ust. 1 Regulaminu). Trafnie WSA w Warszawie stwierdził, że wniosek o dofinansowanie projektu stanowi całość, co powoduje, że informacje dotyczące np. wskaźników produktu, wskaźników rezultatu, wydatków, budżetu projektu odnoszą się do całości zaplanowanego do realizacji przedsięwzięcia. Mimo fakultatywności Modułu Wdrożenie Innowacji, w przypadku jego wybrania i wskazania we wniosku o dofinansowanie, kryteria oceny I Etapu dla modułu Wdrożenie Innowacji są obligatoryjne do spełnienia aby Projekt mógł być zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny. Brak zatem możliwości wyłączenia z oceny części informacji zawartych we wniosku. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że wybór projektów następuje w trybie konkursowym, a kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, aby umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. Wynik takiej oceny powinien zawierać, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła stanowiska NCBiR, według której zapewniono wszystkim wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Zarzuty sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej nie podważają również stanowiska NCBiR, że ocena wniosków została przeprowadzona na podstawie prawidłowo ogłoszonego RWP oraz znanych wszystkim wnioskodawcom kryteriów wyboru projektów. Każdy wnioskodawca, który złożył wniosek otrzymał pismo informujące o wyniku oceny wniosku, a w przypadku projektów ocenionych negatywnie każdy wnioskodawca miał możliwość odwołania się od negatywnej oceny projektu i złożenia protestu w formie pisemnej. Nie ulega wątpliwości, że równe traktowanie wnioskodawców wiąże się z obowiązkiem stosowania takich samych zasad wobec wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie w ramach danego postępowania. Równe traktowanie wnioskodawców wymaga, aby właściwa instytucja nie stosowała w trakcie postępowania żadnych indywidualnych preferencji. Zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej, do dofinansowania może zostać wybrany wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. W ocenie Projektu oraz w rozstrzygnięciu protestu wskazano kryteria, których nie spełnił projekt zgłoszony przez Spółkę. Stosownie zaś do art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej NCBiR ocenia projekty w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, określone jak to wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, w RWP. Jeżeli zatem to na skarżącej spółce ciążył obowiązek przygotowania wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny, nie ma ona podstaw prawnych do żądania od NCBiR, aby interpretował wątpliwości na korzyść skarżącej (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 60/17; z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 622/22). Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 7 ust. 4 Regulaminu w zw. z § 6 ust. 4 Regulaminu oraz z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że w wyniku I etapu oceny Projektu wniosek może otrzymać ocenę negatywną ze względu na treść wniosku podlegającą ocenie wyłącznie w ramach kryteriów II etapu (takich jak np.: budżet, wskaźniki). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, że Sąd I instancji nie wyraził takiego poglądu, a zatem nie mógł takim poglądem naruszyć jakiegokolwiek przepisu prawa, w tym i wskazanych powyżej przepisów prawa. Zatem w tym zakresie zaskarżony wyrok nie może być poddany kontroli kasacyjnej. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia § 8 ust. 1, § 8 ust. 9, § 8 ust. 10 oraz § 8 ust. 14 Regulaminu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach Etapu II nie jest możliwa taka zmiana/korekta wniosku, która będzie prowadzić do pominięcia spornej innowacji lub całego modułu "Wdrożenie innowacji", podczas gdy z ww. przepisów wynika, że w Etapie II wniosek może być odpowiednio zmodyfikowany w szczególności przez usunięcie Modułu "Wdrożenie innowacji", należy poczynić podobne uwagi, jakie zostały podniesione w stosunku do wcześniejszego zarzutu kasacyjnego. Wskazać należy, że Sąd I instancji nie prowadził analizy ww. zapisów Regulaminu, nie wyprowadzał również z nich żadnych konsekwencji prawnych na użytek rozpatrywanej sprawy. Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia § 8 ust. 1, § 8 ust. 9, § 8 ust. 10 oraz § 8 ust. 14 Regulaminu poprzez błędną wykładnię, w sytuacji kiedy Sąd I instancji, rozpoznając skargę, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wypowiedział takiego poglądu, jaki został sformułowany w zarzucie kasacyjnym i powtórzony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy o dopuszczeniu się przez Sąd I instancji zarzucanych naruszeń prawa, w tym art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz innych przywoływanych w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż organ w toku procedury konkursowej nie naruszył zasad określonych w art. 45 ustawy wdrożeniowej, w tym norm przejrzystości, rzetelności i bezstronności w aspekcie kryteriów obligatoryjnych dla modułu Wdrożenie innowacji - I ETAP: Kryterium 1. Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, Kryterium 2. Innowacyjność przedmiotu wdrożenia dla Projektu "Opracowanie i wdrożenie innowacyjnych napędów i systemów sterowania w robotach przemysłowych firmy [...] w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej w zakresie szybkości, precyzji i ekonomiczności" w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki 2021-2027. Ocena projektu skarżącej kasacyjnie w zakresie spornego kryterium jest bowiem spójna, wyczerpująca, mieści się w granicach logicznego rozumowania, odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, a także w sposób jasny, niebudzący wątpliwości prezentuje wynik oceny. Jako że podstawy skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.