I GSK 1159/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 365/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 27 marca 2024 r. nr BOPR-II.431.10.2023.MWY w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 365/24 oddalił skargę X na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 27 marca 2024 r. nr BOPR-II.431.10.2023.MWY w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a konkretnie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 979, dalej: "u.k.r.s."), poprzez jego błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciem, że dane Spółki wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego dotyczące X są prawdziwe, podczas gdy zgromadzone w sprawie dokumenty w postaci: dokumentów z zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z dnia 15 kwietnia 2019 r., Postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] sygn. akt: [...] z dnia 15 listopada 2019 r. oraz wezwania z dnia 16 sierpnia 2021 r. do wykreślenia z KRS Pana X ze składu osobowego półki, podważają domniemanie prawne prawdziwości wpisu w KRS, ponieważ wynika z nich, że z uwagi na brak zgody Spółki w tym zakresie X nigdy nie był wspólnikiem Spółki. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 u.k.r.s. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji organu, pomimo że decyzja ta została przez niego wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało na wynik sprawy - błędną wykładnią art. 17 ust. 1 u.k.r.s. skutkującą bezpodstawnym przyjęciem, że dane Spółki wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego dotyczące X są prawdziwe, podczas gdy zgromadzone w sprawie dokumenty w postaci: dokumentów z zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z dnia 15 kwietnia 2019 r., Postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] sygn. akt: [...] z dnia 15 listopada 2019 r. oraz wezwania z dnia 16 sierpnia 2021 r. do wykreślenia z KRS X ze składu osobowego Spółki, podważają domniemanie prawne prawdziwości wpisu w KRS, ponieważ wynika z nich, że z uwagi na brak zgody Spółki w tym zakresie X nigdy nie był wspólnikiem Spółki; 2) art. 1 § 1 i 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r poz. 1267, dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji organu, pomimo że decyzja ta została wydana: a) bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy i przy pominięciu istotnych kwestii wynikających z przedstawionego materiału dowodowego oraz z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, a w konsekwencji błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych przyjętym za podstawę rozstrzygnięcia, polegającym na uznaniu solidarnej odpowiedzialności X za zobowiązania spółki S (dalej: "Spółka"), podczas gdy prawidłowa, całościowa oraz zgodna z zasadami logiki ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosków, że X nigdy nie był wspólnikiem Spółki ze względu na nieważność uchwały w przedmiocie udzielenia zgody na zbycie ogółu praw i obowiązków podjętej przez Zgromadzenie Wspólników Spółki, wywołanej sfałszowaniem podpisów Y - w konsekwencji X nigdy nie ponosił odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, zatem nie ziściła się żadna z przesłanej określonych w art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z dnia 23 grudnia 2024 r, Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej: "O.p."), art. 108 § 1 O.p. oraz art. 115 § 1 i § 2 O.p., uprawniająca organ do pociągnięcia go do odpowiedzialności jako wspólnika Spółki; b) przy wysnuciu nielogicznych i sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności oceny opinii biegłego sądowego z zakresu badania pisma ręcznego, znajdującej się w aktach sprawy, z której wynika, iż nie jest możliwe wydanie kategorycznej opinii podpisie Y, co winno doprowadzić organ do przekonania, że X nie był wspólnikiem Spółki, zatem nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, względnie organ winien uwzględnić niedające się wyjaśnić okoliczności w tym zakresie na korzyść X; c) przy pominięciu faktu wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego przed Prokuraturą Rejonową [...], wskutek złożonego Zawiadomienia z dnia 18 marca 2023 r., sygn.: [...], w sprawie podrobienia podpisu na protokole oraz wykazie obecności Nadzwyczajnego Zgromadzenia Spółki S, a w konsekwencji pozostawania przez organ w błędnym przekonaniu, że postępowanie karne zostało zakończone umorzeniem; 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a., przez oddalenie skargi pomimo, że organ bezpodstawnie pominął wniosek o wydanie opinii biegłego grafologa lub biegłego z zakresu pisma ręcznego i dokumentów, w celu przeprowadzenia badania porównawczego pisma ręcznego, w sytuacji gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne celem ustalenia, czy podpis Y znajdujący się na Protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki S z dnia 26 kwietnia 2017 r. oraz liście obecności na tym zgromadzeniu został nakreślony osobiście przez Y; 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a., przez oddalenie skargi pomimo, że organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co wynika z braku przeprowadzenia dowodów z przesłuchania Y i X na okoliczność sfałszowania podpisu na dokumentach protokołu oraz listy obecności nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 26 kwietnia 2017 r., podczas gdy ww. okoliczności były kluczowe dla wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem wprost udowadniały, że X nigdy nie był wspólnikiem Spółki, a przedłożony do akt materiał dowody w tym zakresie nie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Skarżący wniósł również na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 27 marca 2024 r. znak: BOPR II.431.10.2023.MWY oraz decyzji z dnia 21 lutego 2023 r. znak: BOD I.431.29.2022.BRA w całości z uwagi na spełnienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody oraz możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie określonych dowodów w tym zakresie wskazanych w treści skargi kasacyjnej. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia wniosku zawartego w powyżej, uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, który wydał zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto, wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W przypadku oddalenia niniejszej skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. W myśl art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd drugiej instancji nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego NSA odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna skarżącego oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności dokonuje oceny zarzutów procesowych tej skargi, a dopiero w dalszej kolejności odnosi się do jej zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany. Od tak określonej zasady rozpoznawania zarzutów kasacyjnych mogą być wyjątki i wówczas sąd drugiej instancji może rozpoznać zarzuty łącznie. Sytuacja taka ma miejsce, gdy zarzuty kasacyjne pozostają w związku, a więc ich istota sprowadza się do tożsamego problemu prawnego, pomimo że strona wskazuje różne podstawy, z których mają wynikać naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, bowiem istotą zarzutów materialnych i procesowych jest wykazanie, że zaskarżony wyrok narusza prawo, bo bezpodstawnie przyjmuje, że skarżący X może ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązania S Y Spółka Jawna, jako były wspólnik spółki. Wada zaskarżonego wyroku w tym zakresie polega na naruszeniu licznych przepisów postępowania wskazanych w zarzutach od pkt 1 do pkt 4 oraz art. 17 ust. 1 u.k.r.s. Odmiennym problemem jest zarzut naruszenia postępowania z pkt 5 podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten wymaga odrębnej oceny. Zdaniem NSA niezasadne są zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania zawarte w pkt. 1-2 petitum skargi kasacyjnej oraz zarzut naruszenia prawa materialnego art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowy. Ich konstrukcja zasadza się na założeniu, że zaskarżony wyrok jest wadliwy, bowiem sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący był wspólnikiem spółki S w okresie kiedy powstała zaległość podlegająca zwrotowi. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia stosownych przepisów k.p.a., O.p. oraz art. 17 ust. 1 u.k.r.s. Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty na rzecz naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z kolei według § 2 tego artykuł organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W art. 80 k.p.a. została ustanowiona zasada swobodnej oceny dowodów, natomiast w art. 84 k.p.a. określono wymogi odnośnie do dowodu z opinii biegłego. Podkreślenia wymaga, że realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy. Powinna ona bowiem przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, jak również wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 256/17). W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że dla ustalenia, czy w danej sprawie osoba bliska faktycznie wykonywała pracę stałą w gospodarstwie rolnym, organ powinien przeanalizować przebieg pracy wnioskodawcy w gospodarstwie, ustalić, jaki był charakter gospodarstwa, ile osób faktycznie świadczyło w nim pomoc na rzecz rolnika oraz jakie konkretnie czynności w gospodarstwie wykonywał wnioskodawca (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1824/14). Natomiast wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji publicznej do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wyprowadzony przez organ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 979 z późn. zm.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Ustanowione w art. 17 ust. 1 u.k.r.s. domniemanie jest domniemaniem prawnym wzruszalnym i wiąże dopóki nie zostanie obalone. Domniemanie owo jest domniemaniem wzruszalnym jednakże to nie sąd administracyjny lecz sądy powszechne władne są prowadzić postępowanie w celu obalenia wskazanego domniemania (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1216/16). Z ustaleń organu wynika, że w dniu 19 lipca 2017 r. Y i X zostali wpisani do Krajowego Rejestru Sądowego jako wspólnicy spółki jawnej o numerze KRS: [...]. Organ włączył w poczet materiału dowodowego dokumentację zgromadzoną w aktach rejestrowych Sądu Rejonowego [...], dotyczących spółki S, wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...], w tym dokumenty dotyczące wpisu skarżącego do KRS jako wspólnika spółki. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, podziela stanowisko organu administracji oraz Sądu I instancji, że na żadnym etapie postępowania domniemanie z art. 17 ust. 1 u.k.r.s. nie zostało obalone. Wiążący jest zatem wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego wynika, że skarżący był wspólnikiem spółki S w okresie, gdy powstały zaległości podlegające zwrotowi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopóki obowiązywał określony stan prawny ukształtowany dokonanymi na podstawie prawomocnych postanowień sądu rejestrowego wpisami do KRS, organy administracji nie mogły w ramach swoich kompetencji czynić w toku postępowania administracyjnego odmiennych ustaleń, podważających ten stan prawny i dopiero zmiana tych wpisów dokonana w stosownym trybie przez sąd rejestrowy, mogłaby wywrzeć wpływ na ocenę skutków czynności prawnych odzwierciedlonych w tych wpisach (nabycia udziałów w spółce przez skarżącego). W zaskarżonej decyzji odwołano się do dokumentacji znajdującej się w aktach rejestrowych Sądu Rejonowego [...], w których X występuje jako wspólnik spółki jawnej S. Istotne jest, że o wiedzy i akceptacji przez Y przejścia udziałów na rzecz skarżącego świadczy wniosek Y z dnia 20 lipca 2017 r. do Sądu Rejonowego [...] o dokonanie zmiany nazwy spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym to wniosku Y powołał się na postanowienie sądu z dnia 19 lipca 2017 r. o dokonaniu m.in. wpisu danych X do KRS w Dziale 2 Podrubryka 1.2 - dane wspólników reprezentujących spółkę. W aktach sprawy, w dokumentacji z sądu rejestrowego, znajduje się umowa sprzedaży z dnia 8 listopada 2017 r., z której wynika, że X jako wspólnik spółki S sprzedaje swoje udziały Z. Z zeznań Y w sprawie [...] wynika jednak, że nie wyraził na to zgody. X pozostał zatem wpisany w KRS jako wspólnik spółki S. Skarżący zatem uważał się za wspólnika tej spółki, taki też wpis w KRS figurował i w takim charakterze w tym okresie skarżący działał. Odnośnie twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie, iż podpisy Y na Protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z 26 kwietnia 2017 r., na liście obecności na tym zgromadzeniu oraz na podjętej wówczas uchwale nr 1/04/2017, wyrażającej zgodę na zbycie udziałów przez K na rzecz X, zostały sfałszowane, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który prawidłowo wskazał, iż wprawdzie w Prokuraturze Rejonowej [...] toczyło się postępowanie w sprawie podrobienia w celu użycia za autentyczny podpisu Y na Protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z 26 kwietnia 2017 r. oraz na liście obecności na tym zgromadzeniu (sygn. akt [...]), jednak nie doprowadziło ono do podważenia autentyczności podpisu Y. Postanowieniem z 15 listopada 2019 r. prokurator prokuratury rejonowej umorzył dochodzenie w tej sprawie wobec niewykrycia sprawcy, a postanowieniem z dnia 10 marca 2021 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy [...] nie uwzględnił zażalenia X na postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Prawidłowo WSA w Lublinie uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 84 k.p.a., Skarżący podnosi, iż w sprawie wymagane były wiadomości specjalne w celu ustalenia, czy podpis Y znajdujący się na Protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki S z 26 kwietnia 2017 r. oraz liście obecności na tym zgromadzeniu, został nakreślony osobiście przez Y. Zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Jak słusznie stwierdził organ wniosek o przeprowadzenie wskazanych dowodów dotyczy okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami, a ich zgłoszenie przez stronę zmierzało jedynie do wydłużenia postępowania. Biegły powołany w postępowaniu karnym nie wykluczył, że podpis na Protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 26 kwietnia 2017 r. złożony został osobiście przez Y. Ponadto przypomnieć należy, że Y potwierdził fakt wyrażenia zgody na sprzedaż udziałów w spółce X. Nie zakwestionował także swojej obecności na zgromadzeniu wspólników w dniu 26 kwietnia 2017 r. Dowody te prawidłowo ocenione zostały przez organ jako wiarygodne i dały wystarczająca podstawę, wraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, do dokonania ustaleń faktycznych. Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo, że organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o niepełnym materiał dowodowy, co wynika z braku przeprowadzenia dowodów z przesłuchania Y i X na okoliczność sfałszowania podpisu na dokumentach protokołu oraz listy obecności nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 26 kwietnia 2017 r. Wskazać należy, że organ w zaskarżonej decyzji odwołał się do zeznań Y złożonych w toku przesłuchania w dniu 17 września 2019 r. w sprawie sygn. akt [...] Y zeznał wówczas jednoznacznie, że wyraził zgodę na sprzedaż udziałów przez K na rzecz skarżącego, ale jednocześnie stwierdził, że nie pamięta, czy podpisywał protokół, bo było to dosyć dawno, a poza tym podpisywał dużo różnych dokumentów. Jeżeli chodzi o kwestię przesłuchania skarżącego, to w tym zakresie zaznaczyć należy, że przewidziana możliwość przesłuchania w charakterze strony stanowi wprawdzie samodzielny środek dowodowy w sensie procesowym, ale ze względu na źródło i możliwość pozyskania informacji jest on taki sam jak wyjaśnienia. Zasadność zarzutu procesowego polegającego na nieprzeprowadzeniu takiego dowodu oraz możliwy tego wpływ na wynik sprawy powinny być zatem oceniane w kontekście treści dotychczas składanych przez skarżącego wyjaśnień, które w niniejszej sprawie co do zaistnienia spornej okoliczności (nabycia udziałów w spółce S), zostały uznane przez organ za wystarczające do zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. W doktrynie podkreśla się, że "Nie istnieje w postępowaniu administracyjnym obowiązek przesłuchania strony; przesłuchanie może odbyć się wtedy, gdy pozostały w sprawie niewyjaśnione, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty" (art. 80 k.p.a.; wyrok NSA z dnia 21 października 1994 r., sygn. akt SA/Wr 895/94, POP 1996/3/s. 81, aprobowany przez A. Wróbla w: A. Wróbel A. Wróbel M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2020, s. 474, uw. 4 do art. 86). Dowód z przesłuchania strony ma charakter subsydiarny względem pozostałych dowodów prowadzonych w sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zgromadzone w postępowaniu dowody, w tym pisma i wnioski skarżącego, pozwalały bezspornie ustalić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc sam fakt nie przesłuchania strony w tej sprawie, nie może być podstawą do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego bowiem Sąd I instancji słusznie zaakceptował stanowisko organu, że w tej sprawie podstawę ustaleń faktycznych mógł stanowić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Skarżący miał bowiem możliwość przedstawienia swojego stanowiska procesowego, chociażby w formie pisma procesowego, bez konieczności formalnego składania zeznań. Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (powołany w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać w sposób skuteczny sformułowany jedynie wówczas gdy uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku nie pozwala na przeprowadzenie tej kontroli z uwagi na niemożność odtworzenia toku rozumowania Sądu I instancji, brak motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia czy sprzeczność wywodów Sądu lub ich sprzeczność z rozstrzygnięciem wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli Sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., sygn. akt II GSK 5181/16). Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.