I GSK 59/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1916/23 w sprawie ze skargi W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2023 r. nr OR06-84050-OR0600068/22 w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1916/23 pozostawił bez rozpatrzenia skargę W. S. (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2023 r. w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, pod którą podpisał się osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 61 ust. 8 w zw. z ust. 1, 2, 5 i 7 tego artykułu ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818; dalej: ustawa wdrożeniowa) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad oceną projektów zgłaszanych do dofinansowania w trybie tej ustawy. Z art. 62 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika m.in., że wnioskodawca może wnieść bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny. Przepis ten odnosi się do rozstrzygnięć WSA określonych w ustawie wdrożeniowej, a zatem również do postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. W myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zachowanie określonego w ustawie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona i by można jej było nadać dalszy bieg. W rozpoznawanej sprawie skarżący osobiście podpisał i złożył skargę kasacyjną. Natomiast z akt sprawy nie wynika aby był osobą upoważnioną do tego zgodnie z art. 175 p.p.s.a. Trzeba też przy tym podkreślić, że został on prawidłowo pouczony przez Sąd I instancji o przymusie radcowsko-adwokacki wniesienia skargi kasacyjnej. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.