I GSK 584/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. T. M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 376/21 w sprawie ze skargi G. T. M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. T. M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na rzecz Zarządu Województwa Lubuskiego 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 21 grudnia 2022 r., I SA/Go 376/21 oddalił skargę G. T. M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. G. T. M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. (dalej: "skarżąca kasacyjnie", "Spółka") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się uwzględnienia skargi oraz uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Wniesiono o przyznanie od Organu na rzecz Spółki niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia reprezentującego ją adwokata, według norm przepisanych. W każdym przypadku Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Dodatkowo na podstawie art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej z uwagi trudną sytuację finansową Spółki. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] lipca 2021 r. nr [...] oraz niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżoną decyzję winien był uchylić uwzględniając skargę, albowiem wystąpiło naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, pomimo, iż postępowanie organów nie objęło wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dotknięte było wadą, polegającą na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, wskutek czego dokonano nieprawidłowego ustalenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu podczas gdy: a) Sąd niewłaściwie dokonał analizy przepisów poprzez uznanie, że nie zostały one w niniejszym stanie sprawy naruszone m.in. - art. 143 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 1303/2013", poprzez naruszenie zasady prawidłowej gospodarki i uznaniu braku rozsądnego gospodarowania środkami pomocowymi udzielonymi Skarżącej w oparciu o stanowisko Organu oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013 - art. 4 pkt 3 lit. e) ustawy z 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. 2019 poz. 2019), poprzez poczynienie błędnych ustaleń w oparciu o stanowisko Organu, a tym samym uznania naruszenia zasady konkurencyjności i nieprawidłowości w działaniach Skarżącej; b) prezentuje dowolną, bo nie opartą na logice rozumowania ocenę materiału dowodowego, przede wszystkim uwzględniając stanowisko dotychczas wyrażane przez Organ; c) dokonała niewłaściwej interpretacji polegającej na pominięciu kwestii istotnych z punktu widzenia Skarżącej w stopniu mającym istotny wpływ na ukształtowanie stanu faktycznego, a w konsekwencji wynik sprawy; III. art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania, bezstronności i równego traktowania, przyjmując argumentację Organu odnośnie udziału jej pracowników w wydaniu zaskarżonej decyzji, a następnie w jej ponownym rozpatrywaniu oraz uznania tego typu działania za bezstronne, pomimo zasadności wyłączenia pracowników od udziału w sprawie; IV. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie przez Sąd zasad bezpośredniości i czynienie ustaleń faktycznych na podstawie innych dokumentów i informacji udostępnionych przez Organ, a w konsekwencji dokonania nie wszech stronnej i dowolnej oceny materiału dowodowego; V. art. 107 § 1 pkt. 6 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, niekonsekwencję w twierdzeniach, choć sentencja musi być sformułowana w sposób wyraźny, pozbawiony wątpliwości; VI. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezrealizowanie celu sądowej kontroli administracji publicznej polegającej na bezrefleksyjnym powieleniu przez Sąd I instancji stanowiska zajętego przez organy administracji w zakresie błędnego przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia prawa, wskutek czego nie sposób z treści uzasadnienia wywieść, w oparciu o przedstawione argumenty Sądu I instancji, dlaczego przyjął on przedstawiony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny za podstawę subsumpcji, a następnie wyrokowania min. poprzez dalsze naruszenie. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem z 10 lutego 2023 r. (data wpływu na Biuro Podawcze WSA w Gorzowie Wielkopolskim 15 lutego 2023 r.) kolejny ustanowiony w sprawie pełnomocnik Spółki wniósł pismo procesowe stanowiące uzupełnienie do skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, poprzez popełnienie uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (na podstawie 174 pkt 2 p.p.s.a.): a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, pomimo zajścia przesłanki nieważnościowej, co wynika ze stwierdzenia braku drogi administracyjnej dla dochodzenia zwrotu środków z dotacji udzielonej skarżącej, gdyż z Umowy o dofinansowanie, gdyż z wyżej wymienionej umowy wynika wprost, że kwestię rozstrzygania w przedmiocie zwrotu środków poddano kognicji sądów powszechnych, co stanowi prawnie dopuszczalne ukształtowanie kwestii zabezpieczenia zwrotu ewentualnie nienależnie pobranej/ wydatkowanej dotacji, gdyż umowa zawarta z beneficjentem dotacji posiada specyficzną pozycję ustrojową łączącą elementy klasycznego stosunku obligacyjnego z wymiarem publicznoprawnym, natomiast zwrot dotacji może nastąpić zarówno w trybie administracyjnym jak i na drodze sądowej, zaś na gruncie przedmiotowej Umowy Organ zobowiązał się względem Skarżącej dochodzić zwrotu na drodze sądowej, zaś samo roszczenie o zwrot dotacji zostało zabezpieczone wekslem in blanco - w paragrafie (§) 21 Umowy - zatytułowanym rozstrzyganie sporów, w ust. 4 wskazuje, że spór wynikający z realizacji umowy rozstrzyga sąd powszechny (I); Niezasadne jest przy tym twierdzenie WSA, jakoby zapis umowy był w tym zakresie nieważny, gdyż sprzeciwia się bezwzględnie obowiązującym przepisom, bowiem ustawodawca, a także praktyka orzecznicza dopuszcza drogę sądową w sprawie o zwrot świadczenia tytułem dofinansowania zabezpieczonego wekslem wystawionym przez beneficjenta, zaś zobowiązanie umowne, o którym mowa w zarzucie jest jednoznaczne i wskazuje na brak drogi administracyjnej w niniejszej sprawie, co skutkuje nieważnością postępowania. b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że nie stanowi uchybienia mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia udział w ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej przez pracowników organu D. R. oraz K. B. w sytuacji, w której uczestniczyli oni w wydaniu decyzji nr [...] Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] marca 2020 roku, a więc mieli bezwzględny obowiązek wyłączyć się od udziału w postępowaniu w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy, jako osoby biorące udział w wydaniu decyzji, od której wniesiono wniosek o ponowne rozpoznanie i stwierdzenie, że takie działanie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które ze względu na swój (potencjalny) wpływ na wynik sprawy winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy działanie takie wprost narusza gwarancje proceduralne przewidziane w k.p.a., które gwarantować mają stronie postępowania bezstronność przy ponownym rozpatrywaniu sprawy administracyjnej przez organ działający na zasadzie organu II- instancji; WSA przyjął przy tym rażąco błędne zapatrywanie, że skoro możliwym jest wyłączenie stosowania wyżej wymienionego przepisu w stosunku do członku zarządy województwa (a więc organu wykonawczego województwa, który wybierany jest przez sejmik) to uprawnione jest stosowanie takiego rozumowania w stosunku do pracowników organu ponownie rozpoznających sprawę, pomimo, że taka wykładnia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. sprzeciwia się ratio legis tej regulacji i stanowi w istocie wykładnie contra legem; W oczywisty sposób udział wskazanych pracowników w wydaniu decyzji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stwarzał ryzyko jednostronnego ukierunkowania postępowania dowodowego co doprowadzić mogło do niezgodnego z prawdą obiektywną ustalenie stanu faktycznego, co świadczy o istotności stwierdzonego naruszenia, co winno prowadzić do stwierdzenia uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. c. zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegający na braku wszechstronnej kontroli odwoławczej (sądowo-administracyjnej) zaskarżonej decyzji, co polegało na rozpoznaniu zrzutów Skarżącej, dotyczących naruszenia przepisów postępowania (brak powierzenia kontroli podmiotowi zewnętrznemu posiadającemu stosowne informacje specjalne - stosownie do postanowienia § 7 ust. 4 Umowy o dofinansowanie, niedostatecznie wszechstronne postępowanie w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej naruszające w istocie zasadę dwuinstancyjności, powielenie i przyjęcie za własnych stanowiska wynikającego z postępowania kontrolnego oraz materiałów postępowania przygotowawczego CBA) oraz przepisów naruszenia prawa materialnego (wskazujących na konieczność do określenia rzeczywistego uszczerbku w budżecie UE wynikłego ze stwierdzonych nieprawidłowości) - w sposób powierzchowny i zaniechaniu uzasadnienia sposobu ich rozpoznania (niepodzielenia tych zarzutów) w sposób czyniących zadość wymogom rzetelnej kontroli odwoławczej, a WSA poprzestał na autorytatywnych stwierdzeniach nie pozwalających w stopniu dostatecznym zrekonstruować sposobu rozumowania wojewódzkiego sądu, który legł u ich podstaw, co winno prowadzić do stwierdzenia uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. d. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 9, art. 11 i art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez WSA istotnych wad postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji polegających na błędnym zaniechaniu przez organy administracji dokonania istotnych czynności dowodowych, a także zaniechaniu do prawidłowej i zgodnej z zasadami wynikającymi z obowiązującej procedury oceny zgormadzonych dowodów oraz wskutek wydania rozstrzygnięcia pomimo braku właściwej oceny dowodów (co skutkowało wadliwością uzasadnienia decyzji poddanej kontroli sądowo - administracyjnej), co zaistniało w szczególności poprzez: - powielenie przez Organ ustaleń z informacji pokontrolnych, pomimo, iż stanowiły one czynności kontrolne dot. wydatkowania środków przyznanych w ramach dotacji (postępowanie kontrolne), a postępowanie w przedmiocie zwrotu dotacji (choć funkcjonalnie powiązane) stanowi odrębne postępowanie administracyjne, zaś postępowanie Organu świadczy o dokonanym naruszeniu zasady bezpośredniości i wyłącznie na tej podstawie ustaleniu, że ceny wydzierżawianej przez Beneficjenta linii technologicznej, wartość dodatkowego wyposażenia laboratorium są przeszacowane, a nadto, iż miało dochodzić do fikcyjnego zatrudnienia przy realizacji Projektu, - ustalenie, iż Skarżąca zaniechała realizacji Projektu podczas gdy celem projektu było przede wszystkim opracowanie technologii b., co zostało osiągnięte, a o czym świadczy przede wszystkim wydanie przez Urząd Patentowy RP Decyzji z [...] września 2021 r., udzielającej patentu na rzecz Skarżącej na wynalazek pt. urządzenie do b. odpadów d. oraz sposób b. odpadów d., - niedostrzeżenie, iż podczas kontroli dokonywanej przez pracowników Urzędu nie zastano pracowników Skarżącej nie wskazuje automatycznie, że nie byli oni zatrudnieni ani nie świadczyli w rzeczywistości pracy na jej rzecz, gdyż obsługa linii produkcyjnej dla celów projektu wymaga pracy w różnych przedziałach czasowych i nie wymaga stałej obecności personelu (pracowników), a nadto, część pracy wykonywana była w modelu zdalnym (bez konieczności obecności osób ją świadczących w biurze), zaś taki model nie był sprzeczny z treścią umowy o dofinansowanie - Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił zaś tych okoliczności co doprowadziło go do zaaprobowania jako prawidłowych błędnych ustaleń faktycznych dokonanych w tym zakresie przez Organ. - niedostrzeżenie, że organ zaniechał właściwej oceny (a poprzestał na bezkrytycznym powieleniu wniosków) opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego L. P. dla potrzeb postępowania PO II [...], a także własnego "rozeznania" i w ten sposób nie uwzględnienia warunków ustalania stawki czynszu najmu za nieruchomość, co wiąże się z niedostrzeżeniem, że nieruchomość, na której miał być realizowany Projekt wymagała tego, aby po pierwsze, uchwalony był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a ponadto, aby w planie tym dopuszczona była możliwość przetwarzania odpadów niebezpiecznych, czego wyżej wymieniony biegły nie wziął pod uwagę, a zatem konkluzje opinii są wadliwe i niereprezentatywne dla sprawy administracyjnej będącej przedmiotem oceny sadowo- administracyjnej co winno prowadzić do stwierdzenia uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. e. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a., i w związku z § 7 ust. 4 Umowy o dofinansowanie poprzez niedostrzeżenie zaniechania Organu do dokonania oceny realizacji Projektu poprzez zlecenie kontroli podmiotowi zewnętrznemu, podczas gdy przedmiot Projektu implikuje, że merytoryczna ocena jego realizacji nie może polegać tylko na "technicznej" kontroli wskaźników, zaś musi uwzględniać jego istotę co sprawia, że oceny tej nie sposób dokonać bez wykorzystania wiadomości specjalnych, przy czym sama Umowa przewidywała w § 7 ust. 4 powierzenie tej kontroli podmiotowi zewnętrznemu, czego jednak Organ nie uczynił, co winno prowadzić do stwierdzenia uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. f. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 15 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie, iż na gruncie postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej w toku postępowania sądowo-administracyjnego decyzji nastąpiło naruszenie zasady dwuinstancyjności, która powinna polegać na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co oznacza przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, zaś treść zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Organ skupił się na argumentowaniu na rzecz zasadności pierwotnego rozstrzygnięcia nie podejmując jakichkolwiek nowych czynności służących wyjaśnieniu sprawy, co świadczy o iluzoryczności realizacji ww. zasady na kanwie niniejszej sprawy, co winno prowadzić do stwierdzenia uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2) prawa materialnego (na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) a. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt i 2 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej jako "ufp") w związku z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia ogólnego w związku z § 2 ust. 16 Umowy o dofinasowanie poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, iż rzekome odstępstwa od zakładanych wskaźników rezultatu implikują per se nieprawidłowości w rozumieniu Rozporządzenia, co uzasadnia orzeczenie obowiązku zwrotu kwoty dotacji (udzielonego dofinansowania), podczas, gdy za nieprawidłowość stanowiącą podstawę do orzeczenia zwrotu można uznać tylko takie naruszenie przepisu prawa unijnego lub krajowego, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie go nieuzasadnionym wydatkiem, a zatem nie każda nieprawidłowość w rozumieniu Rozporządzenia ogólnego stanowi podstawę dostosowania korekty, co zostało na gruncie Umowy wskazane wprost w § 2 ust. 16; Organ zaś na gruncie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji po pierwsze zaniechał zbadania czy odstępstwa od zakładanych wskaźników faktycznie stanowią nieprawidłowości na gruncie niniejszej Umowy; po drugie, wielokrotnie (błędnie) podkreśla, że o zaistnieniu szkody w budżecie świadczyć ma zaistnienie jakiejkolwiek nieprawidłowości, zaś ten błąd emanuje na bezzasadność zaskarżonej decyzji, gdyż Organ zaniechał zbadania wpływu jakie rzekome nieprawidłowości miały na kwestię zaistnienia ewentualnej szkody w budżecie UE, a stwierdzone w tym zakresie uchybienie (uchybienia) winny doprowadzić WSA do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej. b. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 ust. 1 ufp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niedostrzeżenie, że na gruncie zaskarżonej decyzji administracyjnej, organ dopuścił się nieuprawnionego uznania, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez skarżącą z naruszeniem obowiązujących procedur, a także, że przy projekcie doszła fikcyjność zatrudnienia - nie została przez organ udowodniona zaś twierdzenia dotyczące rzekomego zajścia tych okoliczności są całkowicie gołosłowne, a nieprawidłowe wykorzystywanie sprzętów i przeszacowanie wydatków na zakup bądź wynajem zasobów materialnych i wynajem hali są bezpodstawne, gdyż: - Skarżąca wybrała najkorzystniejszą pod względem ceny ofertę na dzierżawę linii technologicznej i hali; - Wydatki te dokonywane były z dochowaniem reguły konkurencyjności; - Skarżąca faktycznie posługiwała się przy realizowaniu Projektu zatrudnionymi przez nią osobami; a stwierdzone w tym zakresie uchybienie (uchybienia) winny doprowadzić WSA do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej. c. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 143 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia ogólnego i w związku z § 2 ust. 16 Umowy o dofinansowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie co polegało, na niedostrzeżeniu przez WSA, że organ administracji przyjął nieuprawnione i błędne "zero-jedynkowe" podejście, polegające na uproszczeniu, zgodnie z którym (rzekome) zaistnienie nieprawidłowości implikowało uznanie danego wydatku za niekwalifikowany (w całości), co jest rażąco sprzeczne z nakazem stosowania reguły proporcjonalności przy orzekaniu zwrotu dotacji, w szczególności zaś nie zastosował Wytycznych ani Taryfikatora, przy czym do miarkowania kwoty zwrotu bezwzględnie zobowiązywała Organ treść § 2 ust. 16 Umowy a stwierdzone w tym zakresie uchybienie (uchybienia) winny doprowadzić WSA do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej. d. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1303/2013 w związku z art. 4 pkt 3) lit. e ustawy prawo zamówień publicznych (w brzmieniu obowiązującym wdacie zawarcia Umowy o dofinansowanie) poprzez ich błędną wykładnie prowadzącą do przyjęcia, że w sprawie administracyjnej nie zachodziła okoliczność uzasadniająca wyłączenie zasady konkurencyjności w zakresie współpracy Skarżącej - przy realizacji projektu - z Głównym Instytutem Górnictwa i przez to błędne stwierdzenie, że w tej sprawie doszło do naruszenia tej zasady, zaś udział finansowy przyznany wykonawcy (GIG) ma charakter symboliczny co eliminuje możliwość zastosowania wyłączenia, a stwierdzone w tym zakresie uchybienie (uchybienia) winny doprowadzić WSA do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, na podstawie, zasądzenie od Skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., złożył oświadczenie, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku skarżącej kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanowieniem z 5 lipca 2023 r., I GSK 584/23 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Lubuskiego. Spółka G. T. M. w ramach działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego – L. 2020 podpisała 26 czerwca 2017 r. umowę o dofinansowanie projektu pn. "T. b.i odpadów d. impregnowanych o. k. do zastosowania jako paliwo lub komponent do produkcji paliw", zmienioną aneksem z 8 marca 2018 r. W wyniku kontroli, wszczętej 29 maja 2018 r., stwierdzono wystąpienie nieprawidłowości skutkujących koniecznością zwrotu otrzymanego dofinansowania, a polegających na naruszeniu § 20 ust. 1 pkt 2) umowy o dofinansowanie. Na podstawie przeprowadzonych wizyt monitorujących oraz na podstawie zebranej dokumentacji organ nie potwierdził prawidłowej realizacji projektu. Pismem z [...] lipca 2019 r. organ wezwał Stronę do zwrotu otrzymanego dofinansowania w wysokości 1.398.547,62 złotych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania dofinansowania, tj. 19 lipca 2017 r. do dnia dokonania ich zwrotu. Strona nie dokonała zwrotu, w związku z czym Instytucja Zarządzająca RPO-L2020 Uchwałą nr 57/912/19 Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] października 2019 r. wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy. Pismem z [...] grudnia 2019 r. organ rozwiązał umowę o dofinansowanie projektu z [...] czerwca 2017 r. z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, powołując się na § 20 ust. 1 pkt 2) i 5) tej umowy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] marca 2020 r. Zarząd Województwa Lubuskiego wydał decyzję w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu, orzekając od Beneficjenta zwrot kwoty dofinansowania w wysokości 1.398.547,62 złotych wraz z odsetkami. Organ odwoławczy decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] marca 2020 r. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Należy zatem wskazać w skardze kasacyjnej, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z tych regulacji wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, w której zarzuty objęte art. 174 p.p.s.a. są kierowane wobec zaskarżonego orzeczenia, a nie wobec decyzji ostatecznej. Fachowo sporządzona skarga kasacyjna oparta na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. musi zawierać zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania, które mają zastosowanie w sprawie administracyjnej. W przypadku zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który może zostać podniesiony w skardze kasacyjnej wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. musi on zostać powiązany z przepisami postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bez tego powiązania nie może być prawnie skuteczne, podobnie jak i powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych tylko przepisów postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym bez powiązania z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Chyba, że na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Przepisami postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie są przepisy p.p.s.a., przepisy ufp, oraz przepisy k.p.a. i O.p. w zakresie wskazanym w art. 67 ust. 1 ufp: "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879)." W skardze kasacyjnej (która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim 14 lutego 2023 r.), powołując łącznie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. oraz art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu "naruszenie niniejszych przepisów", a następnie w pkt od I. do pkt VI. przedstawiono poszczególne zarzuty bez wskazania (z wyjątkiem pkt I.), które z nich oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W pkt I. petitum skargi kasacyjnej zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Zarządu Województwa Lubuskiego (...). Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na decyzję ostateczną, a nie utrzymał ją w mocy. Uzasadniając podniesiony zarzut skarżący kasacyjnie nie wskazał imiennie, jaki konkretnie pracownik organu administracji publicznej podlegał wyłączeniu z powodu tego, że brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Argumentacja w tym zakresie sprowadza się jedynie do polemiki z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Decyzję z [...] marca 2020 r. wydał Zarząd Województwa Lubuskiego w określonym składzie, a decyzję z [...] lipca 2021 r. w innym składzie. Ponadto, z zarzutu I. nie wynika dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim naruszyłby art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w przypadku, gdyby stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., są to dwa różne środki określone w ustawie, które stosują sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej. Omawiany zarzut literalnie dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a., a nie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. (który wskazano dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) w powiązaniu z art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a., przez co nie może być skuteczny. W pkt II. petitum skargi kasacyjnej zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z zarzutu oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, jakiego materiału dowodowego najpierw nie zebrał, a potem przez to nie rozpatrzył Zarząd Województwa Lubuskiego. Jaki konkretnie dowód nie został dopuszczony, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy: dowód z dokumentu, zeznań świadków, opinii biegłych, oględzin. Naruszenia art. 80 k.p.a. skarżący kasacyjnie upatruje w zaakceptowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ustalenia, że G. T. M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w B. wykorzystała środki przeznaczone na realizację projektu niezgodnie z przeznaczeniem, niezgodnie z treścią zawartej umowy o dofinansowanie z uwagi na zaprzestanie realizacji projektu i związany z tym brak "realizacji prac badawczo-rozwojowych"(sekcja A11 wniosku o dofinansowanie) czy "badań przemysłowych" (sekcja D4) w rozmiarze i terminie opisanym we wniosku. To ustalenie oznacza nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia Rady (WE) nr 1303/2013. Ponadto w wypadku środków przeznaczonych na wynagrodzenia, dzierżawę linii technologicznej, wyposażenia laboratorium, podnajmu hali oraz wynagrodzenia podwykonawcy środki te zostały wykorzystane także z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp, tj. przez naruszenie § 4 ust. 3, § 9 ust. 1, § 12 ust. 1, ust. 3 lit. d) i ust. 6 umowy o dofinansowanie, pkt 3 lit. g) części 6.2 oraz pkt 5 lit. a) w związku z pkt 7 a) sekcji 6.5.3. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 – 2020 r. oraz Prawa zamówień publicznych. W art. 80 k.p.a. zawarta jest podstawowa zasada postępowania dowodowego, zasada swobodnej oceny dowodów. Organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone wojewódzki sąd administracyjny nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez Zarząd Województwa Lubuskiego. W pkt III. petitum skargi kasacyjnej zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie "art. 145 § 1 pkt 3) w związku z art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 oraz art. 8 k.p.a." Zarzut ten opiera się na twierdzeniu, że w sprawie administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną zaistniała przesłanka wznowieniowa: "decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27." Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie może być prawnie skuteczny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym bez powiązania, w tym wypadku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Chyba, że na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Omawiany zarzut z pkt III. kierowany jest wobec decyzji ostatecznej, a nie wobec zaskarżonego skargą kasacyjna wyroku i dlatego nie jest trafny i uzasadniony. W pkt IV. petitum skargi kasacyjnej zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie: "art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie przez Sąd (...)". Omawiany zarzut nie powiązany z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. kierowany jest wobec decyzji ostatecznej, a nie wobec zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku i dlatego nie jest trafny i uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie prowadził postępowania dowodowego w sprawie, ocenił jedynie legalność postępowania administracyjnego prowadzonego przez Zarząd Województwa Lubuskiego. W pkt V. petitum skargi kasacyjnej zarzucono organowi administracji publicznej naruszenie art. 107 § 1 pkt 6) w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Według art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Kiedy uzasadnienie decyzji ostatecznej sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia przeprowadzenie jej kontroli przez sąd administracyjny zachodzi sytuacja, że sąd administracyjny nie może wykonać ustawowej funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., zachodzi zatem konieczność zastosowania środka przewidzianego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.: Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, ponieważ stwierdził naruszenie przepisów postępowania (przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji). W omawianej sytuacji, przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ma jedynie odpowiednie zastosowanie, ponieważ wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji z przyczyn już wskazanych, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej, to jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe. W pkt VI. petitum skargi kasacyjnej zarzucono wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a). Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie dopatruje się w tym, że Sąd I instancji zaakceptował stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji publicznej. Jest to zarzut nietrafny, ponieważ Sąd I instancji badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia oceniał przede wszystkim prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących ustalenia, że środki przeznaczone na realizację projektu wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, niezgodnie z treścią zawartej umowy o dofinansowanie oraz, że część z nich została wykorzystana z naruszeniem procedur. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku (...), przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną może wnieść strona (...) po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Natomiast, według art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Przepis ten nie uprawnia strony do przytoczenia nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, dopuszczalne jest jedynie przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej. Sporządzający skargę kasacyjną, której granice zostały już określone może na poparcie zgłoszonych zarzutów przedstawiać nowe w stosunku do już przedstawionych argumenty. Muszą to być nowe argumenty, a nie nowe zarzuty. W piśmie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim 15 lutego 2023 r. nazwanym skargą kasacyjną, pełnomocnik strony powołując art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. zarzucił Sądowi I instancji w pkt 1) naruszenie przepisów postępowania "poprzez popełnienie uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy", a w pkt 2) naruszenie "prawa materialnego". Pismo to, nie spełnia wymogu z art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. (strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych), ponieważ w ogóle nie odnosi się do skargi kasacyjnej wniesionej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim 14 lutego 2023 r. od wydanego przez ten sąd wyroku z 21 grudnia 2022 r. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje tylko jedna skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą pismo strony, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim 15 lutego 2023 r. nie jest i być nie może. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. skarżący kasacyjnie winien zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie prawa materialnego tj. przepisu prawa, który jest podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą przez: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny) i powiązać ten zarzut z naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które to naruszenie polega na nieuwzględnieniu skargi na decyzję ostateczną skutkiem błędnego nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). W petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie zarzucił wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 1) i 2) ufp przez błędną jego wykładnię; przez jego niewłaściwe zastosowanie; przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny). W pkt II. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązano z "art. 207 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013." Skoro skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego będącego podstawą prawną decyzji ostatecznej, lecz zawiera jedynie zarzuty dotyczące naruszenia innych przepisów prawa, to nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. przytoczoną przez autora skargi kasacyjnej. Niezależnie od tego, stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Nie podważono skutecznie ustaleń faktycznych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 7 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).