I GSK 521/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 808/19 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lipca 2019 r. nr 1001-IOC.4400.1.2019.4.KT w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 808/19, oddalił skargę A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 lipca 2019 r. w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z 12 kwietnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi unieważnił zgłoszenie celne nr [...] w części dotyczącej pozycji 1 SAD, tj. plecionkarki – maszyny do wyrobu lin i kabli, marki Shanghai Xianghai, model 1117, typ XH 13-8, sprowadzonej z Chin przez A. B., wobec braku możliwości zwolnienia jej do procedury dopuszczenia do obrotu. Zdaniem organu, przedmiotowy towar nie spełnia zasadniczych wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i w związku z powyższym brak jest możliwości zwolnienia jej do procedury dopuszczenia do obrotu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 17 lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na wiążący w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 wrześnie 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 369/17, którym uchylono decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z 16 lutego 2017 r. w przedmiocie unieważnienia ww. zgłoszenia celnego. W wyroku tym WSA stwierdził, że opinia Inspektora Pracy z 6 września 2016 r. jest zasadniczym dowodem w sprawie. Niektóre fragmenty tej opinii są jednak niejasne, nie dokonano przyporządkowania każdej stwierdzonej nieprawidłowości do konkretnego przepisu rozporządzenia i w tej kwestii winien wypowiedzieć się inspektor pracy, który sporządził opinię. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy, powołując się na opinię Inspektora Pracy z 6 września 2016 r. oraz wyjaśnienia zawarte w pismach z 12 marca, 4 września 2018 r. i 11 lutego 2019 r., stwierdził, że przedmiotowy towar nie spełnia wymagań zawartych w zakresie: - § 33, § 34, § 37 rozporządzenia, bowiem sposób zabezpieczenia wejścia do pomieszczenia z plecionką przed dostępem do miejsc niebezpiecznych (np. przekładni łańcuchowych, elementów ruchomych maszyny) nie spełnia wymogów bezpieczeństwa. Zamontowana przez skarżącego bariera nie posiadała wytrzymałej konstrukcji, można było łatwo ją obejść (przejść pod nią lub nad nią). Ponadto, drzwi zewnętrze i bariera zamontowana w ościeżnicy drzwi nie stanowią wyposażenia wyrobu (maszyny), a tym samym nie można ich brać pod uwagę jako elementów bezpieczeństwa. - § 19 ust. 1, § 24 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ w maszynie nie zamontowano wyłącznika awaryjnego. Urządzenia sterujące powinny być wyraźnie widoczne i identyfikowalne, czyli urządzenie pełniące funkcje wyłącznika awaryjnego powinno być opisane jako "wyłącznik awaryjny". Żaden z przycisków (urządzeń) zamontowanych przy maszynie nie został w ten sposób opisany. - § 6 ust. 1 pkt 5 oraz załącznika nr 3 (pkt 1.3.10) do rozporządzenia, ponieważ w deklaracji zgodności dla wyrobu, wystawionej przez producenta maszyny nie wskazano osoby zamieszkującej na terenie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej. Ponadto, deklaracja zgodności została sporządzona w języku angielskim – brak w języku polskim. - § 58, § 59 ust. 1 rozporządzenia, bowiem nie okazano opracowanej w języku polskim instrukcji obsługi i konserwacji wyrobu. Podsumowując, DIAS stwierdził, że sporna plecionkarka nie spełnia zasadniczych wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i w związku z powyższym brak jest możliwości zwolnienia jej do procedury dopuszczenia do obrotu. Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem WSA, organy administracji rozpoznając sprawę po raz drugi, zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Łodzi z 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 369/17. Opinia Inspektora Pracy z 6 września 2016 r. była czterokrotnie uzupełniana, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z tym, że skarżący nie wyraził zgody na ponowną kontrolę (k. 251 akt adm.), Inspektor Pracy opierał się na wynikach wcześniej przeprowadzonych oględzin plecionkarki. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że sporna maszyna do wyrobu lin i kabli nie spełniła następujących wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r.: 1) brak odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny; 2) brak zamontowania wyłącznika awaryjnego; 3) brak w deklaracji zgodności wskazania osoby (imienia, nazwiska i adresu) zamieszkującej na ternie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej; 4) brak wymaganych informacji w instrukcji obsługi i konserwacji maszyny. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych nieprawidłowości, WSA wskazał, że z opinii inspektora pracy wynika, że do pomieszczenia z maszyną zamontowano poziomą barierę wykonaną z rury PCV usztywnioną metalowym prętem, której jeden koniec zamocowano do zawiasu przytwierdzonego do ściany, a drugi koniec umieszczono na wyłączniku końcowym. Według skarżącego miało to spowodować, że podniesienie bariery wyłączy napęd maszyny. Przy wejściu do pomieszczenia z plecionkarką zamontowano drzwi uchylne, do których przymocowano wyłącznik krańcowy, według importera, wyłączający napęd maszyny po otwarciu drzwi. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, ze części ruchome plecionkarki nie posiadają osłon lub urządzeń ochronnych, o których mowa w § 33 ust. 1 i § 34 rozporządzenia, spełniających wymagania określone w § 36 i umocowanych w sposób określony w § 37 ust.1 i ust.3-5 rozporządzenia. W kwestii nieprawidłowości dotyczącej wyłącznika awaryjnego, Sąd wskazał, że zgodnie z § 24 ust.1 rozporządzenia maszyna powinna być wyposażona w co najmniej jedno urządzenie do zatrzymywania awaryjnego, umożliwiające wyeliminowanie zaistniałego niebezpieczeństwa lub zapobieżenie jego wystąpieniu. Maszyna powinna posiadać dwa niezależne od siebie wyłączniki (tzn. urządzenie umożliwiające całkowite i bezpieczne zatrzymanie maszyny oraz urządzenie do zatrzymywania awaryjnego). Każde takie urządzenie powinno być wyraźnie i widocznie opisane na maszynie. Zdaniem WSA, wobec braku dokumentacji technicznej plecionkarki sporządzonej przez producenta inspektor pracy nie mógł ustalić, jakie urządzenia zostały zamontowane w maszynie, jeżeli nie zostały czytelnie oznaczone. Czerwony przycisk w kształcie grzybka z napisem "stop" nie spełnia wymogu istnienia dwóch niezależnych od siebie wyłączników, o których mowa w § 23 ust.1 i § 24 ust.1 rozporządzenia z 21 października 2008 r. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo stwierdził nieprawidłowość w zakresie braku danych osoby zamieszkałej na terytorium UE, upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej; W niniejszej sprawie zostały złożone dwie deklaracje, przy czym pierwsza wystawiona przez producenta z dnia 24 sierpnia 2016 r. (k. 93) oraz druga wystawiona przez A. B. (k. 51). W żadnej z wymienionych deklaracji nie wskazano nazwiska i adresu zamieszkania na terytorium UE osoby upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej. Stanowi to naruszenie § 6 ust.1 pkt.5 rozporządzenia w związku z punktem 1.3.2 załącznika nr 3 do rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do nieprawidłowości w postaci braku wymaganych informacji w instrukcji obsługi i konserwacji maszyny, WSA stwierdził, że znajdująca się w aktach sprawy instrukcja obsługi plecionkarki stanowi wydruk ze strony internetowej producenta (k.36-47) i nie spełnia wymogów instrukcji określonych w § 58 i § 59 rozporządzenia. W trakcie postępowania administracyjnego inspektorowi okazano nową, poprawioną instrukcję obsługi z zaznaczeniem, że jest to tłumaczenie z języka angielskiego. Wskazuje na to opinia inspektora z 30 grudnia 2015 r. (k. 76) i notatka urzędowa z kontroli z 5 września 2016 r. (k. 107). W aktach administracyjnych brak jest jednak tej instrukcji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. A. B. oświadczył, że nową instrukcję (tzn. tłumaczoną z języka angielskiego na język polski) przekazał inspektorowi pracy i nie posiada już żadnego egzemplarza instrukcji. Natomiast z pisma procesowego organu z dnia 10 grudnia 2019 r. wynika, że nowa instrukcja obsługi została zwrócona skarżącemu i Państwowa Inspekcja Pracy nie posiada jej w swoich aktach (k. 43). W piśmie tym podniesiono, że organy celne podejmowały szereg czynności zmierzających do uzyskania instrukcji. Zdaniem WSA, skarżący rzeczywiście przedstawił nową instrukcję obsługi plecionkarki (będącą tłumaczeniem z języka angielskiego), lecz miało to miejsce w czasie kontroli w dniach 29-30 grudnia 2015 r. Za wiarygodne Sąd uznał oświadczenie organu zawarte w piśmie procesowym z 10 grudnia 2019 r., że po okazaniu przez skarżącego nowej instrukcji obsługi plecionkarki została ona mu zwrócona i PIP jej nie posiada. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w okresie 2-6 września 2016 r. skarżący nie okazał nowej instrukcji obsługi plecionkarki. Załączona natomiast do akt instrukcja nie spełnia wymogów określonych w § 58 ust.1-4 w związku z § 59 ust.1 rozporządzenia. Sąd zauważył ponadto, że poprzednio okazana nowa instrukcja (tzn. okazana w czasie kontroli w okresie 29-30 grudnia 2015 r.) także nie spełniała wymagań określonych w § 59 ust. 1 rozporządzenia, co wynika z notatki urzędowej z kontroli (k. 73) i opinii z 30 grudnia 2015 r. (k. 76). W instrukcji tej nie podano bowiem między innymi informacji dotyczącej parametrów hałasu, danych zwartych w oznakowaniu maszyny, brak było rysunków maszyny oraz szczegółowych informacji dotyczących maszyny, informacji o ryzyku resztkowym oraz montażu maszyny, specyfikacji części zamiennych. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy rzeczywiście jest nowa instrukcja obsługi plecionkarki tłumaczona na język polski i czy ewentualnie spełnia ona wymagania określone w § 58 i 59 rozporządzenia byłoby możliwe, gdyby skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie ponownej kontroli maszyny przez inspektora pracy w 2019 r., w czasie której wyjaśniono by tę kwestię. Skarżący nie zgodził się jednak na przeprowadzenie takiej kontroli, nie wskazując żadnej racjonalnej przyczyny swojej odmowy. Podsumowując, w ocenie WSA, wszystkie wymienione przez organ nieprawidłowości należało uznać za uzasadnione. Opinia Inspektora Pracy z 6 września 2016 r. wraz z czterema uzupełnieniami jest logiczna i przekonująca. Organy celne trafnie oparły na niej swoje rozstrzygnięcia. Opinia ta pozwoliła ustalić, że maszyna do wyrobu lin i kabli nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu z 21 października 2008 r. w zakresie czterech opisanych naruszeń. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 198 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. 2013.269.1 ze zm.; dalej: UKC) do unieważnienia zgłoszenia celnego. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 6 ust.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 215) poprzez uznanie, że plecionkarka nie spełnia wymogów w zakresie dopuszczenia do obrotu z uwagi na brak deklaracji zgodności, brak instrukcji obsługi oraz niewłaściwe zabezpieczenie zastosowane w maszynie. Wymienione kwestie zostały omówione we wcześniejszych rozważaniach, zatem zarzuty skargi w tym zakresie nie zostały uwzględnione. WSA nie stwierdził też naruszenia art. 194 ust. 1 UKC poprzez bezpodstawne przyjęcie, że nie są spełnione przesłanki do objęcia plecionkarki procedurą dopuszczenia do obrotu z uwagi na niespełnienie zasadniczych i innych wymagań. Wbrew temu zarzutowi organy celne dokładnie wyjaśniły, dlaczego plecionkarka nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu z 21 maja 2008 r. i rozważania te są logiczne i przekonujące. Konsekwencją zaś niespełnienia tych wymagań jest brak możliwości zwolnienia plecionkarki do procedury dopuszczenia do obrotu. Sąd nie uwzględnił też zarzutów naruszenia art. 120, 122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 155 § 1 o.p. i w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. 2019, poz. 1169; dalej p.c.) – poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo tego, że organ II instancji mimo obowiązku nie wezwał strony przed zakończeniem postępowania bezpośrednio do przedstawienia instrukcji obsługi i konserwacji maszyny, wskazania osoby (imienia, nazwiska i adresu) zamieszkującej na terenie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej, wyjaśnienia w zakresie odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny, braku zamontowania wyłącznika awaryjnego – co było niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, tj. spełnienia przez przedmiotową maszynę wszelkich norm technicznych i wymogów formalnych przez Inwestora; 2) 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w r zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 90d p.c. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit a) o.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo utrzymania w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji przed wyznaczonym przez ten organ terminem do zajęcia przez stronę stanowiska upływającym w dniu 13 kwietnia 2019 r. Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na brak umożliwienia skarżącemu odniesienia się do zebranego materiału dowodowego przed upływem ww. terminu. W ten sposób Sąd uniemożliwił przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w tym zgłoszenia przez skarżącego wniosków dowodowych w postaci opinii prywatnej, powtórzenia oględzin, ponownego złożenia instrukcji i deklaracji zgodności; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania każdego z 4 zarzutów skargi, w tym pominięcie w rozważaniach zarzutu nr 1, nadto brak opisania merytorycznego rozstrzygnięcia wobec każdego z zarzutów. Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a co za tym idzie nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem - a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. – poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z 4 zarzutów skargi, w tym pominięcie w rozważaniach zarzutu nr 1, nadto brak opisania merytorycznego rozstrzygnięcia wobec każdego. Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a co za tym idzie nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem - a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. i w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. – polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji organu II instancji, który nie wypełnił obowiązku prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego i błędnie ustalił, jakoby to maszyna do wyrobu lin i kabli, marki Shanghai Xianghai, model 1117, typ XH 13-8 nie spełniała wymagań technicznych i w związku z tym nie może być objęta procedurą dopuszczenia do obrotu, w sytuacji gdy w rzeczywistości spełnia ona wszelkie wymogi, w tym skarżący przedstawił prawidłową deklarację zgodności, instrukcję, a maszyna posiada odpowiednie wyłączniki i osłony. Sąd powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak odpowiedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ, co zapewniłoby realizację praw skarżącego w przedmiotowym postępowaniu; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. – polegające na nieuchyleniu przez Sąd w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji, który uwzględnił opinię opartą na braku dokumentacji technicznej plecionkarki sporządzonej przez producenta. Sąd powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak odpowiedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ, w tym oparcia opinii na dokumentacji technicznej, co zapewniłoby realizację praw skarżącego w przedmiotowym postępowaniu; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w I Ii zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. – poprzez brak uchylenia instancji zaskarżonej decyzji pomimo tego, że zawiera ona wadliwe uzasadnienie, w którym nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący, chociażby dlaczego organ uznał, że przedmiotowa maszyna nie może być objęta procedurą dopuszczenia do obrotu co za tym idzie. Sąd powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak umożliwienia skarżącym odniesienia się do merytorycznego stanowiska organu i w ten sposób zapewnić realizację praw skarżących w przedmiotowym postępowaniu; 8) art. 134 § 1 p.p.s.a – poprzez nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze. Sąd powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przez organ przepisów postępowania i arbitralne orzekanie na niekompletnych materiale dowodowym. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., z ostrożności zarzucono naruszenie prawa materialnego: 9 i 10) błędną wykładnię art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszącego się do warunków wprowadzenia produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. U. UE . z 2008 r. Nr 218, str. 30 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i uznanie, że maszyna marki Shanghai Xianghai model 1117 typ HX-13-8 nie może być dopuszczona do obrotu z uwagi na rzekomo poważne zagrożenie wynikającym rzekomo z braku odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny, braku zamontowania wyłącznika awaryjnego, braku w deklaracji zgodności wskazania osoby (imienia, nazwiska i adresu) zamieszkującej na terenie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej, braku wymaganych informacji w instrukcji obsługi i konserwacji maszyny – w sytuacji gdy maszyna ta powinna być dopuszczona do obrotu, w szczególności, że rzekome powyższe elementy nie mają charakteru wyłączającego możliwości wprowadzenia maszyny do obrotu, zaś w prawie wspólnotowym wskazuje się na gradację działań, gdzie dopiero na końcu jest mowa o zakazie wprowadzenia produktu do obrotu, zaś ewentualne zagrożenia nie mają charakteru poważnych; 11) niewłaściwe zastosowanie art. 198 ust. 2 akapit drugi UKC poprzez jego zastosowanie i unieważnienie zgłoszenia celnego w stosunku do maszyny, która rzekomo nie ma zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny, zamontowania wyłącznika awaryjnego, wskazania w deklaracji zgodności wskazania osoby (imienia, nazwiska i adresu) zamieszkującej na terenie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej, wymaganych informacji w instrukcji obsługi i konserwacji maszyny; 12) błędną wykładnię § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – poprzez błędne przyjęcie, jakoby to niespełnienie choćby jednego wymogu określonego w tym rozporządzeniu uniemożliwiało zwolnienie plecionkarki do procedury dopuszczenia do obrotu, w sytuacji gdy takie uniemożliwienie nie powinno mieć miejsca w przypadku, gdy ewentualny brak wypełnienia indywidualnych wymogów określonych w rozporządzeniu nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia; 13) błędną wykładnię § 33 ust. 1 w zw. z § 34 w zw. z § 36 w zw. z § 37 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i bezpodstawne przyjęcie, jakoby osłony lub urządzenia ochronne nie mogły być niezależne od maszyny usytuowanej w konkretnym miejscu i wypełniać ich funkcje; 14) niewłaściwe zastosowanie § 33 ust. 1 w zw. z § 34 w zw. z § 36 w zw. z § 37 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i zastosowanie tych przepisów w stosunku do maszyny, która posiada niezależne elementy ochronne; 15) błędną wykładnię § 23 ust. 1 w zw. z § 24 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i bezpodstawne przyjęcie, jakoby istniał prawny obowiązek posiadania dwóch niezależnych od siebie wyłączników, w sytuacji gdy wykładnia systemowa prowadzi do wniosku, że ten sam wyłącznik, w tym ten występujący w przedmiotowej maszynie może pełnić dwie funkcje tj. całkowitego i bezpiecznego zatrzymania maszyny oraz zatrzymania awaryjnego, umożliwiającego wyeliminowanie zaistniałego niebezpieczeństwa łub zapobieżenie jego wystąpieniu; 16) niewłaściwe zastosowanie § 23 ust. 1 w zw. z § 24 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i bezpodstawne zastosowanie tych przepisów w stosunku do maszyny, która posiada wyłącznik pełniący dwie funkcje tj. całkowitego i bezpiecznego zatrzymania maszyny oraz zatrzymania awaryjnego, umożliwiającego wyeliminowanie zaistniałego niebezpieczeństwa lub zapobieżenie jego wystąpieniu; 17) niewłaściwe zastosowanie, tj. brak zastosowania tj. § 24 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który wyłącza konieczność stosowania w maszynach urządzenia do zatrzymywania awaryjnego, jeżeli nie obniżyłoby to ryzyka ze względu na brak możliwości skrócenia czasu zatrzymania lub brak możliwości podjęcia szczególnych środków niezbędnych do przeciwdziałania ryzyku, co ma miejsce w przypadku przedmiotowej maszyny; 18) błędną wykładnię § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w zw. z pkt. 1.3.2. załącznika nr 3 do tego rozporządzenia w i zw. z art. 198 ust. 2 akapit drugi UKC w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i bezpodstawne przyjęcie, jakoby sam brak fizycznego wymienienia imienia, nazwiska i adresu zamieszkania na terytorium UE osoby upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej skutkował uniemożliwieniem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, tym bardziej że takie dane można było wywnioskować bezpośrednio z samych danych importera (skarżącego) znajdujących się w aktach sprawy; 19) niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w zw. z pkt. 1.3.2. załącznika nr 3 do tego rozporządzenia w zw. z art. 198 ust. 2 akapit drugi UKC w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i bezpodstawne zastosowanie tych przepisów, w sytuacji gdy imię, nazwisko i adres zamieszkania na terytorium UE osoby upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej można było wywnioskować bezpośrednio z samych danych importera (skarżącego) znajdujących się w aktach sprawy; 20) błędną wykładnię § 58 ust. 1-4 w zw. z § 59 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że znajdująca się w aktach administracyjnych instrukcja plecionkarki (k. 36-46) nie spełnia wymogów instrukcji określonych w § 58 i § 59 tego rozporządzenia; 21) niewłaściwe zastosowanie § 58 ust. 1-4 w zw. z § 59 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez brak zastosowania tych przepisów wobec dodatkowej instrukcji złożonej przez skarżącego i przetłumaczonej na język polski, z którą zapoznał się organ I instancji, a która spełnia wszelkie wymogi przewidziane w tych przepisach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. Analizując zarzuty kasacyjne, należy przede wszystkim poczynić kilka uwag natury ogólnej dotyczącej materii tych zarzutów. Wskazać trzeba, że zarzuty naruszenia przepisów zostały sformułowane w zbyt dużym stopniu ogólności. Ponadto, wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wskazał konkretnych uzasadnień naruszeń poszczególnych ww. przepisów przez WSA w Łodzi. Trudno natomiast przyjąć, że kilka przepisów różnych aktów prawnych wymienionych w danym zarzucie kasacyjnym zostało naruszonych w identyczny sposób. Obowiązek wskazania naruszonych przepisów oraz uzasadnienia zarzutów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną określony reżim związany z konstrukcją skargi kasacyjnej i budową zarzutów. Po pierwsze, obowiązek wskazania naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów. Takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą pewną normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie podlega rozpoznaniu, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie normy prawnej objętej zarzutem. Z podanych względów zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na wyliczeniu wielu przepisów poddawały się rozpoznaniu wyłącznie w granicach sprecyzowanych w samej skardze kasacyjnej. Po drugie, obowiązek uzasadnienia zarzutów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną powinność połączenia poszczególnych zarzutów z argumentami uzasadnienia. Ma to szczególne znaczenie w przypadku wielości zarzutów i rozbudowanego pod względem objętości uzasadnienia. Jakkolwiek przepisy nie wprowadzają w tym zakresie szczególnych wymagań dla konstrukcji uzasadnienia i skutek ten możliwy jest do osiągnięcia w dowolny sposób, to musi być możliwe względnie jednoznaczne przyporządkowanie poszczególnych argumentów do zarzutów, tak aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się do nich, rozpoznając skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie decydować, jakich argumentów zamierzała użyć strona dla uzasadnienia stawianych zarzutów. Z tego względu rozważeniu w odniesieniu do poszczególnych zarzutów podlegały te z argumentów, które względnie wyraźnie wskazywały na ich wzajemny związek (zob. wyrok NSA z 14 września 2021 r., I OSK 3779/18). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – w szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji bez wskazania, na czym konkretnie polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – zob. np. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r., III FSK 2147/21, a także wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Powołanie przez wnoszącego skargę kasacyjną szeregu przepisów w omawianych zarzutach czyni wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu. Wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Przechodząc do omawiania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wskazać należy, że w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów o postępowaniu skarżący kasacyjnie kwestionuje wydany przez WSA wyrok w zakresie – ogólnie rzecz ujmując – braku wezwania strony przed zakończeniem postępowania do przedstawienia instrukcji obsługi i konserwacji maszyny, braku wezwania do wskazania osoby mieszkającej na terenie Unii Europejskiej upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej, braku wezwania do wyjaśnienia w zakresie odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny oraz braku zamontowania wyłącznika awaryjnego. Także, braku umożliwienia skarżącemu kasacyjnie odniesienia się do zebranego materiału dowodowego przed upływem terminu (13 kwietnia 2019 r.) i braku odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego, a w konsekwencji braku ich merytorycznego rozpoznania. Skarżący zarzucił Sądowi błędne uznanie, że zaimportowana maszyna nie spełnia wymagań technicznych do dopuszczenia jej do obrotu oraz uwzględnienie opinii opartej na braku dokumentacji technicznej plecionkarki sporządzonej przez producenta. Skarżący kasacyjnie kwestionuje również decyzję, uznając, że zawiera ona wadliwe uzasadnienie, w którym nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący, dlaczego organ uznał, że maszyna do wyrobu lin i kabli nie może być objęta procedurą dopuszczenia do obrotu. Wskazuje, że orzeczenie organu II instancji zostało wydane na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Za nieusprawiedliwiony w okolicznościach sprawy należy uznać zarzut dotyczący braku wezwania strony przed zakończeniem postępowania do przedstawienia instrukcji obsługi i konserwacji maszyny, braku wezwania do wskazania osoby mieszkającej na terenie Unii Europejskiej upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej, braku wezwania do wyjaśnienia w zakresie odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny oraz braku zamontowania wyłącznika awaryjnego. Wskazać w tym zakresie należy, że postępowanie w sprawie toczy się od kilku lat, łącznie z rozpoznaniem już sprawy przez WSA. Przeczą postawionemu zarzutowi akta sprawy. Wskazać zatem trzeba, że organ drugiej instancji pismem z dnia 24 października 2018 r. wzywał skarżącego do przedłożenia deklaracji zgodności wystawionej przez producenta plecionkarki oraz instrukcji jej obsługi i konserwacji. Skarżącemu została również doręczona kopia wezwania organu pierwszej instancji z 16 stycznia 2019 r. skierowanego do Państwowej Inspekcję Pracy w sprawie uzupełnienia opinii z 6 września 2016 r. i ponownej kontroli u skarżącego, z którego to pisma wprost i "bezpośrednio" wynika zarówno cel kontroli, jak i to, jakie są wymagane dla załatwienia sprawy dokumenty, w tym deklaracja zgodności oraz instrukcja obsługi i konserwacji, które winien przygotować skarżący do ponownej kontroli. Zarzut ten jest nieuzasadniony jeszcze i z tego powodu, że znane jest skarżącemu pismo z dnia 27 stycznia 2019 r., którym poinformował, że nie wyraża zgody na ponowną kontrolę. Zatem mimo działań organów zmierzających do umożliwienia stronie przedstawienia stosownych dokumentów oraz argumentacji w toku kontroli, możliwości zaprezentowania podczas oglądu maszyny swojego stanowiska, obrazowego wykazania, że organ nie dopuszczając zaimportowanej maszyny do obrotu był w błędzie – strona nie wyraziła zgody na ponowną kontrolę. Takie postępowanie strony nie mogło zatem odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Za niezasadny należało uznać też zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu odniesienia się w postępowaniu przed organem I instancji do zebranego materiału dowodowego w ostatnim dniu przysługującego mu terminu. Z akt sprawy wynika, że pismo Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 marca 2019 r. wyznaczające skarżącemu 30-dniowy termin zapoznania się z aktami sprawy i do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, zostało doręczone skarżącemu 14 marca 2019 r. (k. 256-255 akt adm.). W odpowiedzi, skarżący pismem z 19 marca 2019 r., doręczonym organowi celno-skarbowemu 25 marca 2019 r., poinformował, że dokumentacja dotycząca jego sprawy jest mu znana i nie będzie składał wyjaśnień, w związku z czym wnosi o wydanie decyzji (k. 258 akt adm.). W związku z powyższym organ celno-skarbowy 12 kwietnia 2019 r. wydał decyzję w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego (k. 260-266 akt adm.). Decyzję doręczono skarżącemu 18 kwietnia 2019 r. Po dniu wydania decyzji skarżący nie składał w organie celno-skarbowym żadnych pism, poza odwołaniem. Nie można też zgodzić się z twierdzeniami skarżącego kasacyjnie co do braku merytorycznego rozpoznania, w konsekwencji odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi w sposób wystarczający dla rozpoznawanej sprawy. Zauważyć należy, że w zakresie pierwszego z zarzutów skargi dotyczącego naruszenia art. 29 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 i uznania przez organ, że maszyna stwarza poważne zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia, co powoduje, że plecionkarka nie może być dopuszczona do obrotu, wskazać należy, że w większości uzasadnienie Sądu I instancji poświęcone jest właśnie tej kwestii spornej, o czym będzie jeszcze mowa poniżej w przedstawionych rozważaniach. W zakresie pozostałych trzech zarzutów skargi: naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie oceny zgodności, art. 194 ust. 1 UKC, art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., Sąd I instancji wyraził swoje stanowisko w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s.21). Tym samym postawiony zarzut kasacyjny należało uznać za nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uznania, że zaimportowana maszyna nie spełnia wymagań technicznych do dopuszczenia jej do obrotu, stwierdzić należy, co następuje. Spośród ośmiu nieprawidłowości opisanych w opinii z 6 września 2016 r. tylko cztery z nich okazały się uzasadnione i tylko do nich ograniczają się rozważania sądu. Pozostałe nieprawidłowości opisane w opinii jako nie mające znaczenia zostały pominięte. Sporna maszyna do wyrobu lin i kabli nie spełniła czterech następujących wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r.: brak odpowiedniego zabezpieczenia ruchomych elementów maszyny, brak zamontowania wyłącznika awaryjnego, brak w deklaracji zgodności wskazania osoby (imienia, nazwiska i adresu) zamieszkującej na ternie UE upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej oraz brak wymaganych informacji w instrukcji obsługi i konserwacji maszyny. Zgodnie z treścią § 33 ust. 1 rozporządzenia z 21 października 2008 r. ruchome elementy maszyny powinny być zaprojektowane i wykonane tak, aby zapobiec ryzyku zetknięcia mogącego być przyczyną wypadku, a gdy ryzyko to nadal istnieje, ruchome elementy maszyny powinny być wyposażone w osłony lub urządzenia ochronne. W myśl § 34 ust. 1 rozporządzenia osłony zaprojektowane w celu ochrony osób przed zagrożeniami stwarzanymi przez ruchome elementy przenoszenia napędu powinny być: 1) osłonami stałymi, o których mowa w § 37 ust. 1, albo 2) ruchomymi osłonami blokującymi, o których mowa w § 37 ust. 3-5. Z kolei zgodnie z treścią § 36 pkt 1 rozporządzenia osłony i urządzenia ochronne powinny mieć wytrzymałą konstrukcję (a), być stabilnie zamocowane na swoim miejscu (b), być umieszczone w odpowiedniej odległości od strefy niebezpiecznej (c), umożliwiać, w miarę możliwości bez konieczności demontażu osłon lub wyłączenia urządzeń ochronnych, dostęp konieczny do wykonywania prac związanych z mocowaniem lub wymianą narzędzi oraz konserwacją, przy czym dostęp ten powinien być ograniczony tylko do obszaru niezbędnego do wykonywania tych prac (d), w miarę możliwości chronić przed wyrzucaniem lub spadaniem materiałów lub przedmiotów oraz przed emisjami powodowanymi przez maszyny (e). Jak stanowi pkt 2 § 36 rozporządzenia, osłony i urządzenia ochronne mogą powodować tylko minimalne utrudnienia w obserwacji procesu produkcyjnego. Ponadto, nie powinny one powodować żadnego dodatkowego ryzyka oraz dawać łatwo się obejść lub wyłączyć (§ 36 pkt 3). Natomiast w myśl § 37 ust. 1 rozporządzenia osłony stałe powinny być mocowane w sposób umożliwiający ich otwarcie lub demontaż wyłącznie przy użyciu narzędzi. Tam gdzie jest to możliwe, usunięcie elementów mocujących powinno uniemożliwiać pozostawienie osłon na swoim miejscu. Z treści opinii inspektora pracy wynika, że do pomieszczenia z maszyną zamontowano poziomą barierę wykonaną z rury PCV usztywnioną metalowym prętem, której jeden koniec zamocowano do zawiasu przytwierdzonego do ściany, a drugi koniec umieszczono na wyłączniku końcowym. Według skarżącego kasacyjnie miało to spowodować, że podniesienie bariery wyłączy napęd maszyny. Nadto przy wejściu do pomieszczenia z plecionkarką zamontowano drzwi uchylne, do których przymocowano wyłącznik krańcowy, według importera, wyłączający napęd maszyny po otwarciu drzwi. W ocenie inspektora pracy drzwi zewnętrzne nie mogą być przekazywane innemu użytkownikowi maszyny, a tym samym nie mogą stanowić zabezpieczenia przed dostępem do elementów ruchomych maszyny. Stanowi to naruszenie przepisu § 33 ust. 1 rozporządzenia (ruchome elementy maszyny powinny być wyposażone w osłony lub urządzenia ochronne). Także bariera zabezpieczająca przed dostępem nie może być zamontowana u innego podmiotu, gdyż nie stanowi wyposażenia maszyny. Nadto barierka ta nie zabezpiecza przed dostępem do elementów ruchomych maszyny w sposób określony w § 36 rozporządzenia, tj. nie posiada wytrzymałej konstrukcji i można ją łatwo obejść (przejść pod nią lub nad nią). Nie spełnia zatem wymogów powyższego przepisu. Dodać również należy jeszcze jedną okoliczność podniesioną przez inspektora pracy, a mianowicie taką, że nie ma opisu jak winna się odbywać konserwacja poszczególnych elementów maszyny, np. czy konserwacja może odbywać się tylko przy wyłączonym napędzie a jeżeli nie to brak osłon elementów ruchomych maszyny stwarza ryzyko powstania wypadku. W konsekwencji stwierdzić należy, że części ruchome plecionkarki nie posiadają osłon lub urządzeń ochronnych, o których mowa w § 33 ust. 1 i § 34 rozporządzenia, spełniających wymagania określone w § 36 i umocowanych w sposób określony w § 37 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia z 21 października 2008 r. Nieprawidłowość tę należało uznać za uzasadnioną. Odnosząc się do kwestii wyłącznika awaryjnego, wskazać trzeba, że zgodnie z treścią § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 21 października 2008 r. urządzenia sterujące powinny być wyraźnie widoczne i identyfikowalne, z użyciem piktogramów we właściwych przypadkach. W myśl § 23 ust. 1 rozporządzenia maszyna powinna być wyposażona w urządzenie sterujące umożliwiające całkowite i bezpieczne zatrzymanie maszyny. Z treści § 24 ust. 1 rozporządzenia wynika, że maszyna powinna być wyposażona w co najmniej jedno urządzenie do zatrzymywania awaryjnego, umożliwiające wyeliminowanie zaistniałego niebezpieczeństwa lub zapobieżenie jego wystąpieniu. Z kolei § 23 ust. 1 i § 24 ust. 1 rozporządzenia oraz opinia inspektora pracy z 4 września 2018 r. przewiduje, że maszyna winna posiadać dwa niezależne od siebie wyłączniki (tzn. urządzenie umożliwiające całkowite i bezpieczne zatrzymanie maszyny oraz urządzenie do zatrzymywania awaryjnego). Nadto każde takie urządzenie winno być wyraźnie i widocznie opisane na maszynie. Stwierdzić w tym miejscu trzeba, że wobec braku dokumentacji technicznej plecionkarki sporządzonej przez producenta inspektor pracy nie mógł ustalić, jakie urządzenia zostały zamontowane w maszynie, jeżeli nie zostały czytelnie oznaczone. Czerwony przycisk w kształcie grzybka z napisem "stop" nie spełnia wymogu istnienia dwóch niezależnych od siebie wyłączników, o których mowa w § 23 ust. 1 i § 24 ust. 1 rozporządzenia z 21 października 2008 r. Wobec powyższego nieprawidłowość tę należało uznać za uzasadnioną. Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 21 października 2008 r. przed wprowadzeniem maszyny do obrotu lub oddaniem do użytku producent lub jego upoważniony przedstawiciel sporządza deklarację zgodności WE, o której mowa w pkt 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia, i zapewnia, że została dołączona do maszyny. W myśl zaś punktu 1.3.2 załącznika nr 3 do rozporządzenia deklaracja zgodności WE powinna zawierać nazwisko i adres osoby mającej miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej; W sprawie zostały złożone dwie deklaracje przy czym pierwsza wystawiona przez producenta z dnia 24 sierpnia 2016 r. (k. 93) oraz druga wystawiona przez skarżącego (k. 51). W żadnej z wymienionych deklaracji nie wskazano nazwiska i adresu zamieszkania na terytorium UE, osoby upoważnionej do przygotowania dokumentacji technicznej. Stanowi to naruszenie § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w związku z punktem 1.3.2 załącznika nr 3 do rozporządzenia. Nieprawidłowość tę należało uznać za uzasadnioną. Zgodnie z treścią § 58 ust. 1 rozporządzenia maszyna wprowadzana do obrotu lub oddawana do użytku musi być wyposażona w instrukcje. W myśl § 58 ust. 2-4 rozporządzenia instrukcja powinna być sporządzona w co najmniej jednym języku oficjalnym Unii Europejskiej. Na takiej wersji lub wersjach językowych, zweryfikowanych przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, powinien być umieszczony napis "Instrukcja oryginalna". Jeżeli "Instrukcja oryginalna" nie istnieje w języku lub językach oficjalnych państwa członkowskiego, w którym maszyna będzie użytkowana, tłumaczenie na ten język lub języki powinno zostać dostarczone przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela albo przez osobę wprowadzającą maszynę na dany obszar. Tłumaczenie powinno być opatrzone napisem "Tłumaczenie instrukcji oryginalnej". Maszyna powinna być zatem wyposażona w "Instrukcję oryginalną" oraz, jeżeli ma to zastosowanie, w "Tłumaczenie instrukcji oryginalnej". Przepis § 59 ust. 1 rozporządzenia wymienia szczegółowo, jakie informacje powinny zawierać instrukcje, o których mowa w § 58 ust. 1. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uwzględnienia opinii opartej na braku dokumentacji technicznej plecionkarki sporządzonej przez producenta, stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych znajduje się instrukcja obsługi plecionkarki, lecz jest to wydruk ze strony internetowej producenta (k. 36-47) i nie spełnia ona wymogów instrukcji określonych w § 58 i § 59 rozporządzenia. W trakcie postępowania administracyjnego inspektorowi okazano nową, poprawioną instrukcję obsługi z zaznaczeniem, że jest to tłumaczenie z języka angielskiego. Wskazuje na to opinia inspektora z 30 grudnia 2015 r. (k. 76 – odwrót) i notatka urzędowa z kontroli z 5 września 2016 r. (k. 107). W aktach administracyjnych brak jest jednak tej instrukcji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. skarżący oświadczył, że nową instrukcję (tzn. tłumaczoną z języka angielskiego na język polski) przekazał inspektorowi pracy i nie posiada już żadnego egzemplarza instrukcji. Natomiast z pisma procesowego organu z dnia 10 grudnia 2019 r. wynika, że nowa instrukcja obsługi została zwrócona skarżącemu i Państwowa Inspekcja Pracy nie posiada jej w swoich aktach (k.43). W wymienionym piśmie podniesiono nadto, że organy celne podejmowały szereg czynności zmierzających do uzyskania instrukcji. W piśmie z 7 listopada 2018 r. inspektor pracy poinformował, że nową instrukcję okazano podczas wcześniejszej kontroli (tzn. przed kontrolą 6 września 2016 r.), a nie okazano jej w czasie kontroli 2-6 września 2016 r. (k. 212-213). Nadto pismem z 16 stycznia 2019 r. organ celno-podatkowy wezwał Państwową Inspekcję Pracy do przeprowadzenia ponownej kontroli i zapoznania się z instrukcją obsługi plecionkarki (k. 250), lecz skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie ponownej kontroli (pismo skarżącego z 27 stycznia 2019 r. – k. 251). Zestawienie powyższych faktów wskazuje, ze skarżący rzeczywiście przedstawił nową instrukcję obsługi plecionkarki (będącą tłumaczeniem z języka angielskiego), lecz miało to miejsce w czasie kontroli w dniach 29-30 grudnia 2015 r. Zasadnie za wiarygodne sąd uznał oświadczenie organu zawarte w piśmie z 10 grudnia 2019 r., że po okazaniu przez skarżącego nowej instrukcji obsługi plecionkarki (w czasie kontroli 29-30 grudnia 2015 r.) została ona mu zwrócona i PIP jej nie posiada. Skoro opinia PIP z 30 grudnia 2015 r. była negatywna, to brak było podstaw do zatrzymywania instrukcji i wiarygodna staje się okoliczność, że została ona zwrócona skarżącemu. Podsumowując, z zebranego materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w okresie 2-6 września 2016 r. skarżący nie okazał nowej instrukcji obsługi plecionkarki (okazał ją podczas poprzedniej kontroli w okresie 29-30 grudnia 2015 r.). W aktach administracyjnych brak jest tej (nowej) instrukcji. Natomiast instrukcja załączona do akt nie spełnia wymogów określonych w § 58 ust. 1-4 w związku z § 59 ust. 1 rozporządzenia. Stanowi to naruszenie wymienionych przepisów. Jedynie na marginesie wskazać należy, że – jak wynika z notatki urzędowej z kontroli (k. 73) i opinii z 30 grudnia 2015 r. (k. 76 – odwrót) – poprzednio okazana nowa instrukcja także nie spełniała wymagań określonych w § 59 ust. 1 rozporządzenia. Nie podano w niej bowiem m.in. informacji dotyczącej parametrów hałasu, danych zwartych w oznakowaniu maszyny, brak było rysunków maszyny oraz szczegółowych informacji dotyczących maszyny, informacji o ryzyku resztkowym oraz montażu maszyny, specyfikacji części zamiennych. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy rzeczywiście jest nowa instrukcja obsługi plecionkarki tłumaczona na język polski i czy ewentualnie spełnia ona wymagania określone w § 58 i 59 rozporządzenia byłoby możliwe, gdyby skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie ponownej kontroli maszyny przez inspektora pracy w 2019 r., w czasie której wyjaśniono by tę kwestię. Skarżący nie zgodził się jednak na przeprowadzenie takiej kontroli, nie wskazując żadnej racjonalnej przyczyny swojej odmowy. Wymienioną nieprawidłowość należało uznać za uzasadnioną. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że opinia inspektora pracy ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po wydaniu wyroku w sprawie III SA/Łd 369/17 opinia ta była czterokrotnie uzupełniana pismami inspektora z 12 marca 2018 r., 4 września 2018 r., 7 listopada 2018 r. i z 11 lutego 2019 r. Opinia ta wraz czterema uzupełnieniami jest logiczna i przekonująca. Organy celne trafnie oparły na niej swoje rozstrzygnięcia. Opinia ta pozwoliła ustalić, że maszyna do wyrobu lin i kabli nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu z 21 października 2008 r. w czterech wcześniej opisanych wypadkach. Wspomnieć tylko należy, że nawet niespełnienie jednego wymogu określonego w wymienionym rozporządzeniu uniemożliwia zwolnienie plecionkarki do procedury dopuszczenia do obrotu. W niniejszej sprawie były cztery takie przypadki. Wobec tego, że plecionkarka nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu z 21 października 2008 r., nie zostały spełnione warunki do objęcia jej procedurą dopuszczenia do obrotu, a tym samym spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 198 ust. 2 akapit drugi UKC do unieważnienia zgłoszenia celnego. Organy prowadzące postępowanie zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z dyspozycją art. 187 § 1 o.p. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia zapadłego rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA, niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. W ocenie NSA, w sposób wyczerpujący umotywowano zajęte stanowisko, dlaczego przedmiotowa maszyna nie może być dopuszczona do obrotu. W decyzji szczegółowo wyjaśniono, jakie są wymogi prawne dopuszczenia do obrotu przedmiotowego towaru oraz na podstawie jakich dowodów stwierdzono, że towar ten nie spełnia wymienionych wymogów. Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W ocenie NSA, organ wywiązał się należycie z obowiązku wynikającego z art. 210 § 1 pkt 6 o.p., w związku z czym zarzut ten należało uznać za nieusprawiedliwiony. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy odnośnie pierwszych dwóch zarzutów dotyczących art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 765/2008, że nie są one usprawiedliwione. Zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia w przypadku gdy organy nadzoru rynku stwierdzają, że dany produkt stwarza poważne zagrożenie, podejmują środki w celu zakazania wprowadzenia produktu do obrotu i zwracają się do organów odpowiedzialnych za kontrole na granicach zewnętrznych o umieszczenie poniższej adnotacji na fakturze handlowej towarzyszącej produktowi i na każdym innym istotnym dokumencie towarzyszącym produktowi, lub w przypadku elektronicznej obróbki danych – w samym systemie przetwarzania danych: "Produkt niebezpieczny – niedopuszczony do swobodnego obrotu – rozporządzenie (WE) nr 765/2008". Z kolei ust. 2 tego przepisu wskazuje, że w przypadku gdy organy nadzoru rynku stwierdzają, że produkt nie odpowiada wspólnotowemu prawodawstwu harmonizacyjnemu, podejmują stosowne działanie, które w razie potrzeby może obejmować zakaz wprowadzenia produktu do obrotu. W przypadku gdy zgodnie z akapitem pierwszym zakazano wprowadzenia produktu do obrotu, organy nadzoru rynku zwracają się do organów odpowiedzialnych za kontrole na granicach zewnętrznych o niedopuszczanie produktu do swobodnego obrotu oraz o umieszczenie poniższej adnotacji na fakturze handlowej towarzyszącej produktowi i na każdym innym istotnym dokumencie towarzyszącym produktowi, lub w przypadku elektronicznej obróbki danych – w samym systemie przetwarzania danych: "Produkt niezgodny z przepisami – niedopuszczony do swobodnego obrotu – rozporządzenie (WE) nr 765/2008". Autor skargi kasacyjnej zarzucił błędną wykładnię wskazanych przepisów poprzez uznanie, że procedurą dopuszczenia do obrotu nie może być objęta sporna maszyna z uwagi na "rzekomo poważne zagrożenie". Zdaniem skarżącego, ewentualne zagrożenia nie mają charakteru poważnych, zaś w prawie wspólnotowym wskazuje się na gradację działań, gdzie dopiero na końcu jest mowa o zakazie wprowadzenia produktu do obrotu. W tym miejscu zauważyć wypada, że przedstawione w omawianych zarzutach (9 i 10) argumenty dotyczące tego, czy stwierdzone naruszenia można zakalikować jako stwarzające "poważne zagrożenie", powinny być przez autora skargi kasacyjnej wskazane jako zarzut błędnego zastosowania art. 29 rozporządzenia, a nie jego błędnej wykładni. Argumentacja skarżącego sprowadza się bowiem w istocie do niewłaściwej subsumcji, a nie błędnego rozumienia wskazanego przepisu. Niezależnie od powyższego, zarzut ten nie mógł okazać się zasadny wobec niepodważenia przez stronę ustalonego stanu faktycznego. Skoro bowiem w sprawie organy niewadliwie ustaliły, że sprowadzony przez skarżącego towar – plecionkarka – maszyna do wyrobu lin i kabli – nie spełnia wymogów bezpieczeństwa, wskazanych szczegółowo powyżej, to zastosowanie art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 765/2008, należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że poza dwoma pierwszymi – nie zostały one powołane w skardze do WSA, zaś w skardze kasacyjnej nie powiązano ich z art. 134 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że treść przepisów art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprawia, iż w sytuacji, gdy z powodu braku w skardze stosownych zarzutów sąd I instancji pominął w swych ocenach kwestię naruszenia określonych przepisów prawa materialnego, można do niej wrócić w postępowaniu przed sądem kasacyjnym tylko wtedy, gdy zarzut uchybienia tych pominiętych przepisów połączony zostanie z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W przeciwnym razie sąd kasacyjny, jakim jest sąd administracyjny II instancji, nie ma procesowego dojścia do tych zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 255/06, LEX nr 317744, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1647/07, LEX nr 519173, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08, LEX nr 521952, wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I GSK 75/14, LEX nr 2091076, wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I GSK 394/14, LEX nr 1800458, wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 155/15, LEX nr 317744). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zarzuty te nie są zasadne. Zarówno organy, jak i Sąd I instancji wskazały, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1. W myśl art.6 ust.2 wymienionej ustawy dokonanie oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowe przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu lub oddaniem do użytku. Z kolei zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 ustawy system kontroli wyrobów tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane dalej "organami wyspecjalizowanymi", oraz organy celne. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań prowadzą inspektorzy pracy. Zasady postępowania organów celnych w przypadku stwierdzenia podczas kontroli celnej wyrobów, które mają być dopuszczone do obrotu, istnienia uzasadnionych okoliczności wskazujących, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, określają przepisy odrębne (art. 43a ust. 1). Zgodnie z treścią 5 pkt 2 ustawy przez "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć udostępnienie przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji. W myśl art. 198 ust. 2 UKC towary nieunijne, które były przedmiotem zrzeczenia na rzecz skarbu państwa, zostały zajęte lub uległy przepadkowi uznaje się za objęte procedurą składowania celnego. Towary do ewidencji wpisuje prowadzący skład celny lub organy celne, jeżeli towary znajdują się w ich posiadaniu. Jeżeli towary, które mają zostać zniszczone, stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz skarbu państwa, zostać zajęte lub ulec przepadkowi, są już objęte zgłoszeniem celnym, ewidencja zawiera odniesienie do zgłoszenia celnego. Organy celne unieważniają zgłoszenie celne. Z wymienionych przepisów wynika, że każdy towar udostępniony przez producenta po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej podlega ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych. W przypadku maszyn wymagania te zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Za prawidłowe NSA uznał stwierdzone przez organ i zaakceptowane przez Sąd niespełnienie przez sporną maszynę wymogów określonych w § 33, § 34, § 37 rozporządzenia (niewłaściwe zabezpieczenie wejścia do pomieszczenia z plecionkarką), § 19 ust. 1, § 24 ust. 1 rozporządzenia (brak wyłącznika awaryjnego), § 6 ust. 1 pkt 5 oraz załącznika nr 3 (pkt 1.3.10) do rozporządzenia (brak wymaganych danych w deklaracji zgodności) oraz § 58, § 59 ust. 1 rozporządzenia (brak instrukcji obsługi i konserwacji wyrobu w języku polskim). NSA nie stwierdził również, by Sąd I instancji naruszył § 5 rozporządzenia poprzez błędne twierdzenie, że niespełnienie choćby jednego wymogu określonego w rozporządzeniu uniemożliwia zwolnienie towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z tym przepisem, maszyna może być wprowadzona do obrotu lub oddana do użytku, jeżeli spełnia przepisy rozporządzenia i przy prawidłowym zainstalowaniu i konserwacji oraz zastosowaniu zgodnym z przeznaczeniem lub w warunkach, które można przewidzieć, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz, w przypadkach gdzie ma to zastosowanie, zwierząt domowych, mienia lub w przypadku maszyn do stosowania pestycydów – środowiska. Jak wynika z wcześniejszej części uzasadnienia, plecionkarka nie spełniała kilku wymogów rozporządzenia, co powodowało zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia użytkowników, zatem nie mogła być wprowadzona do obrotu. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustaleń organu celnego w kwestii spełnienia przez sprowadzony towar wymogów bezpieczeństwa określonych w ww. przepisach rozporządzenia z 21 października 2008 r., nie mógł okazać się też skuteczny zarzut naruszenia art. 198 ust. 2 UKC. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).