I GSK 377/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Soboch-Holc (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1368/17 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 maja 2017 r. nr 77/2017 w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania grup producentów rolnych oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1368/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F. Sp. z o.o. w M. (dalej: spółka, skarżąca, strona) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 25 maja 2017 r. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania grup producentów rolnych. Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie, w której zaskarżyła orzeczenie w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, dalej: p.u.s.a.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 153 p.p.s.a., w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegającego na przyjęciu, iż: 1) organ II instancji nie naruszył art. 7, 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) przyjęcie w całości za logiczną i prawidłową opinię biegłego J. K i nie uwzględniając podnoszonych przez skarżącą zarzutów do tej opinii ponieważ biegły w sposób przekonujący wyjaśnił podstawy opinii; b) nieprzekazanie biegłemu J. K. uwag skarżącej do opinii, składanych w pismach z dnia 24 stycznia 2017 r. i 13 lutego 2017 r. ponieważ skarżąca zakwestionowała opinię w całości i nie podniosła zarzutów, w których wykazuje błędy opinii; i tym samym w uznaniu Sądu, organ II instancji w sposób prawidłowy wykonał wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt: V SA/Wa 3575/15, co uzasadnia zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, pomimo że: a) w pismach skarżącej z dnia 24 stycznia 2017 r. i 13 lutego 2017, oprócz ogólnego zakwestionowania opinii zostały również sformułowane konkretne zarzuty, które wskazywały na błędy opinii, a Sąd I instancji, jak również organ II instancji, nie mogą arbitralnie decydować za biegłego, czy należy uwzględnić argumentację skarżącej; b) biegły w swojej opinii wbrew twierdzeniom Sądu I instancji nie wyjaśnił, z jakich powodów do budynku chłodniczego gazoszczelnego, nie powinien mieć zastosowania katalog nakładów rzeczowych 7-24 stosowany do budynków gazoszczelnych; c) biegły wbrew twierdzeniem Sądu I instancji w zakresie kosztów dotyczących płyty warstwowej przyjął ceny z dnia wydawania opinii, zamiast cen z drugiego półrocza 2013 roku, co wynika wprost z treści opinii; co powinno skutkować zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchyleniem zaskarżonej decyzji; 2) organ II instancji nie naruszył § 2 ust. 1 pkt 4) lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 872, dalej: rozporządzenie MRiRW z 12 lipca 2013 r.), przyjmując zgodnie z opinią biegłego, że skarżąca powinna w kosztorysie powykonawczym uwzględnić jedynie średnie stawki cen określone w katalogach i bazach cen ponieważ tylko takie stawki odpowiadają cenom rynkowym, co uzasadniało według Sądu I instancji zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie Skargi pomimo że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, biegły powinien brać pod uwagę ceny rynkowe od minimalnej do najwyższej ceny rynkowej, które również mogą być cenami średnimi zastosowanymi w kosztorysie powykonawczym, co powinno skutkować zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. i uchyleniem zaskarżonej decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: 1) błędnego zastosowania § 1 ust. 1, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4) lit. a), w zw. z pkt 1) załącznika rozporządzenia MRiRW z dnia 12 lipca 2013 r. poprzez przyjęcie, że kosztami kwalifikowanymi są koszty do wysokości średnich cen rynkowych określonych przez biegłego w ramach weryfikacji kosztorysu, pomimo że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądów administracyjnych pojęcie ceny rynkowej zgodnie z w/w przepisem, to są ceny rynkowe od najniższej do najwyższej ceny rynkowej, a organ powinien jedynie zweryfikować, czy przedstawione przez skarżącą stawki cen w kosztorysie powykonawczym nie są wyższe od cen rynkowych; 2) błędnego zastosowania art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, iż nie ponosi winy za przedstawienie we wniosku kwot niekwalifikowanych, pomimo że skarżąca umówiła się z wykonawcą na wykonanie całego budynku za określoną z góry cenę, której wartość została zatwierdzona w planie dochodzenia do uznania, a dopiero na etapie weryfikacji kosztorysu organ poprzez powołanego biegłego stwierdził zawyżenie kosztów poniesionych na realizację inwestycji, za co skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Prezesa ARiMR w Warszawie z 25 maja 2017 r. oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 p.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których stanowi art. 189 p.p.s.a., a które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Sąd odwoławczy wziął pod uwagę zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami (w myśl art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 P.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało i wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 176 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., przy czym co istotne, jej autor wskazał na uchybienie treści art. 153 p.p.s.a., który legł u podstaw zaskarżonego wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem rozstrzygnięcia. Kluczowym jest, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej i WSA w Warszawie rozpatrując skargę Spółki, w wyroku z dnia 30 maja 2016 r., o sygn. akt V SA/Wa 3575/15, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 239.260,97 zł. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA w Warszawie wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę powinien przede wszystkim odnieść się zarzutów odwołania i do ustaleń organu I instancji opartych na opinii biegłego. Jeżeli w związku z zarzutami, wyjaśnieniami i dokumentami skarżącej składanymi na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji ustaleń organu I instancji nie podzieli - a jednocześnie nadal będzie kwestionował prawidłowości sporządzenia kosztorysu powykonawczego przez stronę - Prezes winien na podstawie uzupełniającej opinii biegłego kosztorysanta dokonać oceny prawidłowości sporządzenia kosztorysu powykonawczego w spornych pozycjach. Na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego organ winien wydać rozstrzygniecie w sprawie. Powyższe orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r., o sygn. akt V SA/Wa 3575/15, stało się prawomocne, a w konsekwencji rolą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy było uzupełnienie postępowania administracyjnego we wskazanym przez ten Sąd zakresie. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym wyroku wiązały organ odwoławczy, jak również Sąd I instancji orzekający obecnie w niniejszej sprawie, na mocy wspomnianego art. 153 p.p.s.a. Owo związanie w przypadku sądów oznacza, że wyrokiem związany będzie zarówno wojewódzki sąd administracyjny, jak i obecnie Naczelny Sąd Administracyjny. Regulacja zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Stosownie także do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten ma zastosowanie do orzeczeń WSA, a także do orzeczeń NSA, na mocy art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Jak wspomniano w niniejszej sprawie fundamentalne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia, ma funkcja przepisu art. 153 p.p.s.a. Przez ocenę prawną, o której stanowi ten przepis należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie oraz w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, który stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. wyznaczają jej akta. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Mając na uwadze, wynikającą z art. 153 p.p.s.a., zasadę związania prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie wydanym w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że jedynymi zagadnieniami wymagającymi wyjaśnienia i oceny w obecnie zaskarżonym wyroku było wyjaśnienie w kolejnej opinii kosztorysowej i opiniach uzupełniających kwestii nieprawidłowo oszacowanych kosztów robót budowlanych pn.: "Budowa budynku sortowni owoców z komorami chłodniczymi i utwardzenie terenu wokół budynku", zastosowania średnich cen rynkowych, oraz błędne zastosowanie art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym zakresie podziela wywody Sądu I instancji, który zasadnie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, który ujawnił szereg rozbieżności dotyczących kosztów inwestycji ze względu na zawyżenie obmiaru robót (dach), ciężaru konstrukcji stalowej, ciężaru ocynkowania. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie trafny jest wniosek Sądu I instancji, co do wyceny płyt warstwowych, jak również zastosowania przez stronę katalogu KNR 7-24 do budowy budynku sortowni z komorami chłodniczymi. Ze sporządzonej opinii biegłego J. K. wynika, że strona w kosztorysie powykonawczym podzieliła obudowę ścian na: obudowę ścian zewnętrznych z płyt grubości 10 cm (poz.41) i obudowę ścian chłodni z płyt grubości 12 cm. Biegły wskazał, że na rynku istnieje 5 katalogów nakładów rzeczowych, w których występują normy na montaż płyt warstwowych, przy czym wyjaśnił, że dla potrzeb sprawy należało wziąć pod uwagę trzy z nich, w tym KNR 7-24. Wskazał, że w katalogu wybranym do wyceny przez stronę występują bardzo wysokie ceny za robociznę w porównaniu do pozostałych dwóch katalogów i porównując ich zapisy w koniecznym dla sprawy zakresie wskazał jednoznacznie, że KNR 7-24, nie ma zastosowania do wyceny budowy ścian i dachów obiektów o wysokościach i rozpiętościach charakterystycznych dla dużych obiektów, jak przedmiotowa hala magazynowa, lecz wykonania komór chłodniczych (zgodnie z tytułem Rozdziału 4) w obrębie budynków wykonanych w innych technologiach. Następnie omówił dwa pozostałe tj. KNR-W 2-05 i KNRR 7 i przekonująco wyjaśnił dlaczego dla potrzeb spornej sortowni należało zastosować wycenę w oparciu o katalog KNR-W 2-05. Natomiast w zakresie wyceny przedmiotowych płyt biegły wskazał, że w projekcie budowlanym w odniesieniu do wspomnianych płyt znalazły się bardzo skromne informacje, zaś strona w dwóch pismach z 12 sierpnia 2014 r. i z 13 lutego 2015 r. dla uzasadnienia cen kosztorysowych powoływała się na SEKOCENBUD. W związku z powyższym biegły wskazał, że w cennikach z IV kwartału 2013 r. SEKOCENBUD i INTERCENBUD znalazł ceny płyt warstwowych, ale kontrastują one z cenami udzielanymi przez producentów ze względu na wysokość zamówienia i następnie wskazał dlaczego uznał za celowe wybranie oferty G. Z zapisów tych strona wywiodła, że skoro biegły konsultował ceny u producentów to znaczy, że są to ceny z daty sporządzenia opinii czyli z 2016 r. W skardze kasacyjnej nie zdołano podważyć trafnego stwierdzenia, że z opinii wyraźnie wynika, że biegły ma świadomość, że ceny płyt muszą dotyczyć IV kwartału 2013 r., o czym wprost pisze. Odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących opinii biegłego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżąca kwestionując zastosowanie w opinii średniej ceny rynkowej mieszczącej się w przedziale od minimalnej do maksymalnej ceny rynkowej, nie przedstawiła i nie uargumentowała w sposób rzeczowy zastosowania innych cen. Jak słusznie wyjaśnił Sąd I instancji, biegły zastosował średnie ceny rynkowe za IV kwartał 2013 r., uwzględniając cenniki producentów danych materiałów, przyjmując ceny dla regionu prowadzenia inwestycji. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał nieracjonalności zasad przyjęcia cen jednostkowych w spornych pozycjach kosztorysu powykonawczego "Budowa budynku sortowni owoców z komorami chłodniczymi i utwardzenie terenu wokół budynku", w których dokonano redukcji kosztów cen jednostkowych do cen rynkowych dla kwartału roku. Z kolei zarzuty w zakresie nieprzekazania biegłemu uwag co do opinii nie zostały bliżej przedstawione w motywach skargi kasacyjnej, stąd nie sposób dokonać ich oceny w kontekście jakiegokolwiek wpływu, a tym bardziej istotnego, na wynik sprawy. Rację należy przyznać WSA w Warszawie, że organ odwoławczy wydający zaskarżoną decyzję w oparciu o złożone przez Spółkę kosztorysy powykonawcze był uprawniony do merytorycznego badania tych kosztorysów, kontroli ich prawidłowości i rzetelności w zakresie wykonania inwestycji pod względem rzeczowym i kosztowym, z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych. Reasumując powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w toku ponownego rozpoznania sprawy nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. W sprawie wyjaśniono w niezbędnym zakresie sporne zagadnienia, realizując tym samym zalecenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r., o sygn. akt V SA/Wa 3575/15. Ustalenia w tym zakresie zasługują na akceptację, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Analiza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza zasadności zarzutu uchybienia przepisom proceduralnym, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Skarżąca Spółka polemizując ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie wykazała wpływu podnoszonych naruszeń na wynik rozstrzygnięcia. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje zaś każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Wobec powyższego twierdzenia podniesione w ramach zarzutu procesowego skargi kasacyjnej należy uznać za stanowiące jedynie polemikę z oceną zawartą w wyroku Sądu I instancji. W związku z brakiem stosownej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny, związany skargą kasacyjną, nie miał możliwości prawnych i faktycznych do wnikliwszego zweryfikowania zaskarżonego orzeczenia z perspektywy zarzutu ujętego w punkcie I petitum skargi kasacyjnej. Za niezasadne uznać należy także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. § 1 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z pkt 1 załącznika rozporządzenia MRiRW z dnia 12 lipca 2013 r. oraz błędnego zastosowania art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 543/2011, które zostały ujęte w istocie jako konsekwencja uchybienia przepisom proceduralnym. Wobec braku zmiany istotnych okoliczności faktycznych, mimo uzupełnienia postępowania dowodowego, należy przyjąć, iż brak jest podstaw do kwestionowania materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji. Wobec niezasadności zarzutów procesowych pozbawione podstaw okazały się powyższe zarzuty obrazy prawa materialnego. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. określają odpowiednio zakres kognicji sądów administracyjnych, ich funkcję oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że regulacje te nie mogły zostać naruszone przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepisy te mogłyby zostać naruszone, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a., czy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej odnośnie art. 151 p.p.s.a., który jako przepis wynikowy stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. W art. 151 p.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Spółki jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym.