I GSK 349/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4488/21 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 20 lipca 2021 r. nr DIR-II.025.13.2021.IS.3 w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić wniosek.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4488/21, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi P. L. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 20 lipca 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądził od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz skarżącego 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt drugi wyroku). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, który zaskarżył orzeczenie w całości. Pismem z 17 listopada 2025 r. skarżący wniósł, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2021 r, sygn. akt V SA/Wa 448/21 oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt I GZ 193/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez wstrzymanie wykonania w całości decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 20 lipca 2021 r. Skarżący złożył również wniosek ewentualny o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty środków potrzebnych do utrzymania jego rodziny. Wobec powyższego, na zasadzie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w treści zażalenia na następujące okoliczności: i) konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości; ii) istnienie stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; iii) składniki majątku skarżącego; iv) brak możliwości uiszczenia należności objętej zaskarżoną decyzją bez istotnego uszczerbku dla utrzymania skarżącego oraz jego rodziny. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynność, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę i uchylił kwestionowaną przez skarżącego decyzję, a Minister Funduszy i Polityki Regionalnej wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Wyrok Sądu pierwszej instancji nie jest więc prawomocny. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, że pomimo uwzględnienia skarg zaskarżona decyzja wywołuje skutki. Tym samym, skarżący korzysta obecnie z ochrony tymczasowej na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że chociaż zaskarżona decyzja, przynajmniej do czasu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, będzie znajdowała się w obrocie prawnym, to jednak, ze względu na treść art. 152 § 1 p.p.s.a., nie będzie mogła być wykonana. Należy zatem uznać, że brak jest podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wywiera bowiem taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. i zgodnie z art. 152 p.p.s.a. traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1587/15). Nie ma więc przesłanek do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wstrzymanie wykonania decyzji nastąpiło z mocy prawa. Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.