I GZ 449/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 752/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w P. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 3 września 2024 r. nr BOPR-II.431.34.2023.MWY w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 12 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 752/24, na postawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca) na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z 3 września 2024 r. w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: ← naruszenie art. 61 § 2 pkt 1) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w okolicznościach sprawy nałożony na skarżącą spółkę obowiązek zapłaty ma charakter odwracalny i nie zachodzi niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków; ← naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez uznanie, że z decyzji, która jest przedmiotem skargi wynika obowiązek zapłaty 651 000 zł, w sytuacji gdy kwota 651 000 zł powiększona jest o odsetki w wysokości liczonej jak dla zaległości podatkowej, które wedle stanu na dzień złożenia niniejszego zażalenia wynoszą 472 336 zł, a zatem łączne zobowiązanie wynikające z decyzji wynosi 1 123 336 zł na dzień 1 kwietnia 2025 roku. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wstrzymaniu wykonalności decyzji Zarządu Województwa Lubelskiego z 3 września 2024 roku wydanej w sprawie o numerze BOPR-II.431.34.2023.MWY, a także o zasądzenie kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej. III Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 8 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 752/24, oddalił skargę skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, co skutkowało przeniesieniem rozpoznania sprawy pod właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji w skutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18; 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GZ 414/21). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19; 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GZ 499/23). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). W niniejszej sprawie, wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku oddalającego skargę skarżącej, postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczące postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego.