I GSK 343/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 534/25 w sprawie ze skargi Ł. K. na akt Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 15 września 2025 r. nr DEFS-LO.432.17.2025 w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ł. K. na rzecz Zarządu Województwa Pomorskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA w Gdańsku), wyrokiem z 11 grudnia 2025 r., sygn. III SA/Gd 543/25, po rozpoznaniu skargi [...] (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na negatywną ocenę projektu "[...]", o której Zarządu Województwa Pomorskiego poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 15 września 2025 r., nr DEFS-LO.432.17.2025, oddalił skargę. Wnioskowa złożył w ramach naboru konkurencyjnego dla Działania 5.9. Kształcenie ustawiczne, wniosek zatytułowany "[...]" o dofinansowanie projektu w ramach programu Fundusze Europejskie dla Pomorza 2021-2027. Zgłoszony projekt ostatecznie uzyskał 89 punktów i uzyskał status "projekt oceniony negatywnie/brak alokacji". Zarząd Województwa Pomorskiego uchwałą z dnia 24 lipca 2025 r. zatwierdził wyniki oceny projektów. W jej treści wskazano, że wniosek skarżącego nie został skierowany do negocjacji z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w naborze, w myśl art. 56 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079 ze zm. – dalej zwanej "ustawą wdrożeniowa"), i uzyskał ocenę negatywną. Zarząd Województwa Pomorskiego po rozpatrzeniu protestu wnioskodawcy, protestu tego nie uwzględnił. Odnosząc się do poszczególnych obszarów i kryteriów oceny wniosku organ wskazał, co następuje: W zakresie Obszaru A: Zgodność z logiką interwencji Programu - kryterium 2.4, Dane i ich źródła pochodzenia organ - nie uwzględniając zarzutów protestu - zaznaczył, że w ramach tego kryterium projekt otrzymał 0 pkt. Zdaniem organu niewystarczająca jest w tym przypadku deklaracja wnioskodawcy, zgodnie z którą przeprowadzone przez niego analizy wykazały, że niski poziom kompetencji podstawowych znacząco utrudnia aktywizację społeczną, a także zawodową dorosłych mieszkańców obszaru realizacji projektu. Fakt, że nie wskazano bezpośrednio, z jakiego obszaru pochodziły osoby czy podmioty objęte badaniem, a także nie wskazano jakie to podmioty i czy świadczą one wsparcie na rzecz potencjalnej grupy docelowej, nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy wskazane we wniosku dane rzeczywiście reprezentują grupę docelowej na obszarze realizacji projektu. Organ wskazał również na niewielką próbę badawczą przyjętą w badaniach w kontekście obszernego i zróżnicowanego obszaru realizacji wsparcia, która nie pozwala na jednoznaczne uznanie reprezentatywności przeprowadzonego badania. Oprócz tego w zakresie rozmów z przedstawicielami instytucji publicznych i NGO "nie wskazano jakie są to instytucje oraz NGOsy, czy są to podmioty świadczące wsparcie na rzecz potencjalnej grupy docelowej jaki mają związek z [...]". Bez tych informacji nie można potwierdzić, że dane zabrane w ramach przedmiotowych rozmów są efektem analiz/konsultacji przeprowadzonych bezpośrednio na potrzeby zdiagnozowania sytuacji problemowej dla danego projektu. Odnosząc się do uwagi strony o ewentualnym umożliwieniu doprecyzowania nazw w trybie wezwania organ wskazał, że zgodnie z zapisami Regulaminu "na etapie oceny dane te nie podlegają uzupełnieniu/poprawie". W zakresie Obszaru B: Oddziaływanie projektu - kryterium 1.1. Zakres zadań w kontekście problemów, organ uznał, że zarzuty do stanowiska oceniającego przedstawione w proteście nie zostały uwzględnione. Zgodnie z wyjaśnieniami wnioskodawcy uczestnik będzie mógł skorzystać z min. jednego lub max. pięciu wybranych zestawów efektów uczenia oraz, że przydzielani będą oni do grup o różnym poziomie zaawansowania. Jednakże z powyższymi założeniami nie są zgodne zapisy zawarte w innych częściach wniosku. W ramach danych dotyczących wkładu własnego wnioskodawca pisze, że: "W ramach projektu planowane jest przeprowadzenie 1600 godzin szkoleń (20 grup x 80 godzin na grupę), podczas których w każdej godzinie szkoleniowej wykorzystywanych będzie przeciętnie 9 jednostek sprzętu (np. laptopy lub tablety w zależności od potrzeb grupy szkoleniowej)". W dalszej kolejności konstrukcja budżetu projektu przewiduje realizację 4 identycznych zadań stanowiących kolejne etapy organizacji i prowadzenia zajęć edukacyjnych (zadania od 5 do 8). Zawierają one identyczny opis kosztów. Wynika z tego, że dla każdej grupy przewidziano 80 godzin szkoleń. Jednocześnie zgodnie z opisem zawartym w zadaniu 5 "Jeden zestaw efektów uczenia będzie realizowany średnio przez 16h. 5 zestawów efektów uczenia to 80h". Takie wyliczenia oraz konstrukcja budżetu wskazują, że każda z grup weźmie udział w 5 zestawach uczenia się. Należy uznać, że założenia budżetu wykluczają się z opisem zadań w których wnioskodawca założył różną liczbę zestawów efektów uczenia dla uczestnika w zależności od stopnia zaawanasowana. Organ podkreślił, że stanowisko oceniającego nie wynika z pominięcia zapisów o podziale ilości zestawów uczenia ze względu na stopień zaawansowania ujętych w opisie zadań. W ramach karty oceny wskazano bowiem, iż "Wnioskodawca nie przewiduje dopasowania wsparcia do poszczególnych potrzeb, jedynie dywersyfikuje je w odniesieniu do poziomu zaawansowania...". Wnioski takie wynikają z opisanej powyżej niespójności zapisów wniosku o dofinansowanie, w którym konstrukcja wkładu własnego oraz budżetu nie pozwalają na realizację podziału ilości szkoleń ze względu na stopień zaawansowania. Tym samym nie można uznać, że zakres i rodzaj udzielanego wsparcia w całości wynika ze zidentyfikowanych problemów grupy docelowej i w całości jest adekwatny i dopasowany do potrzeb i barier uczestników projektu, co stanowi wymóg uzyskania maksymalnej liczby punktów w ramach przedmiotowego kryterium. W odniesieniu do Obszaru B: Oddziaływanie projektu - kryterium 1.2. Jakość zadań, oceniający stwierdził, że "Wnioskodawca w sekcji Opis i uzasadnienie zadania wskazał, że wsparcie edukacyjne obejmuje rozwój kompetencji językowych, matematycznych i cyfrowych, prowadzonych z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych. Wg oceniającego takie założenie nie pozwoli na realizację wsparcia w odpowiedniej jakości. Głównym problemem są osoby wykluczone/upośledzone cyfrowo. Nie dość, że będą musiały podjąć naukę w zakresie deficytów językowych czy matematycznych to jeszcze w nowym środowisku tj. na sprzęcie komputerowym, który też będzie stanowić dla wyzwanie. Ponadto, nie każdy uczestnik posiada taki sprzęt w domu, nie wszystkie sprawy UP będzie załatwiał za pośrednictwem Internetu czy w formie cyfrowej. Zdaniem organu słusznie oceniający w ramach oceny budżet projektu stwierdził, że: "Wnioskodawca nigdzie nie wskazał żadnej kwoty jednostkowej w odniesieniu do wydatków w ramach dofinasowania. Nie wskazano wysokości wynagrodzeń trenerów, kosztów wynajmu sal, kosztów materiałów edukacyjnych. Oceniający nie jest w stanie w żaden sposób zweryfikować czy przyjęte przez wnioskodawcę kwoty są prawidłowe pod względem rachunkowym oraz czy zostały prawidłowo wyliczone". Ponadto cała liczba godzin przeznaczonych na szkolenia, (1600) odbywa się z wykorzystaniem sprzętu komputerowego, brak jest więc jakiejkolwiek liczby godzin założonych we wniosku na szkolenia na zajęcia bez komputerów. Jednocześnie wnioskodawca obliczając wkład własny przewiduje konieczności wykorzystanie 9 jednostek sprzętu komputerowego przez 1600 godzin szkoleń, a więc dla każdego uczestnika szkolenia we wszystkich godzinach szkolenia. Prowadzi to do wątpliwości względem zasadności kosztu wynajmu sal na zajęcia bez komputerów, a tym samym również możliwości nabywania przez uczestników projektu umiejętności bez wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych. Zarząd Województwa dodał, że korzystanie ze źródeł papierowych stanowi jedynie minimalną część przewidzianych efektów uczenia i nie wpłynie na cyfrowe środowisko prowadzonych szkoleń. Nadto zapisy wniosku nie odnoszą się do zakwestionowanego przez oceniającego nabycia zasadniczych umiejętności wypełniania pism urzędowych oraz pisania CV w wersji papierowej. WSA w Gdańsku, po rozpatrzeniu skargi wnioskodawcy na nieuwzględnienie protestu, przedmiotową skargę oddalił. Sąd podkreślił, że ramy kontroli sądu administracyjnego w zakresie poprawności oceny projektu są ograniczone do zbadania, czy ocena ta została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Nie jest również możliwe dokonywanie weryfikacji zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w K.p.a. WSA w Gdańsku zaakcentował, że skoro skarżący złożył wniosek o dofinansowanie, to na nim jako wnioskodawcy spoczywał obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych mu kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów. To na podmiocie aplikującym spoczywa ciężar przekonania instytucji do wiarygodności swych oświadczeń w aspekcie spełnienia obowiązujących w danym naborze kryteriów. Niewątpliwie prawidłowa ocena spełnienia przesłanek, by mogła być uznana za rzetelną, nie może opierać się jedynie na przyjęciu wprost założenia, że wszystkie twierdzenia zamieszczone w projekcie są miarodajne, lecz winna zostać dokonana ich analiza, aby ustalić, czy stan deklarowany odpowiada rzeczywistemu oraz w jakim wymiarze. Obowiązkiem strony jest bowiem dostarczenie konkretnych informacji, które są niezbędne do przeprowadzenia oceny. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzonej przez organ oceny wniosku skarżącego, w zakresie spełniania przez tenże wniosek poszczególnych kryteriów oceny projektu objętych protestem. Sprawa dotyczy zgodności z prawem oceny trzech kryteriów. Łączna liczba 89 punktów uzyskana przez wniosek skarżącego nie pozwoliła – ze względu na wyczerpanie kwoty alokacji środków finansowych przeznaczonych do dofinansowanie projektów w ramach naboru na zakwalifikowanie projektu skarżącego do dofinansowania. W pierwszej kolejności negatywna ocena projektu wynikała z niespełnienia przez skarżącego kryterium "Dane i źródła ich pochodzenia" stanowiące kryterium strategiczne z Obszaru A (Zgodność z logiką interwencji Programu). Sąd zgodził się z organem, że wniosek nie zawiera wystarczających i jednoznacznych danych, z których wynikałoby, że deklarowany przez wnioskodawcę stan odpowiada rzeczywistemu i w jakim wymiarze. Nie budzi wątpliwości ocena dokonana przez organ, że wniosek nie zawierał odpowiedzi na pytanie, z jakiego obszaru pochodziły osoby objęte analizą prowadzoną metodami CAWI/CATI, ani też czego dotyczyły ankiety przeprowadzane w ramach tej analizy. Nie stanowi wyjaśnienia tej kwestii przywołanie we wniosku obszaru realizacji projektu, albowiem z wniosku nie wynikało, aby ankiety były prowadzone z mieszkańcami wszystkich 38 gmin lub części z tych gmin wskazanych jako tenże obszar. Organ słusznie wywodził, że wniosek nie zawierał określenia sposób dotarcia w ramach badania własnego do takich osób. Niewątpliwie również słuszna jest argumentacja organu, że niska liczba przebadanych osób (51) znacząco obniża szansę, iż wszystkie z 38 gmin stanowiących obszar realizacji były reprezentowane w badaniu. Przede wszystkim jednak weryfikacja reprezentatywności przeprowadzonych badań własnych nie jest możliwa wobec braku wyjaśnienia w sposób jednoznaczny, skąd pochodziły ankietowane osoby. Dokonaniu merytorycznej oceny w tym zakresie stoi na przeszkodzie również brak wskazania we wniosku rodzaju instytucji publicznych lub organizacji pozarządowych (NGO), z których przedstawicielami wnioskodawca przeprowadził deklarowane rozmowy. Skarżący był zobowiązany wskazać co najmniej rodzaj ww. podmiotów, czego nie uczynił. Ostatecznie wnioskodawca nie wskazał zarówno konkretnych danych podmiotów, ale również ich rodzajów. WSA w Gdańsku podkreślił, że oczekiwanie przez skarżącego, że Regulamin lub Kryteria oceny projektów będą zawierały szczegółowe określenie źródeł danych, czy rodzajów podmiotów uczestniczących w konsultacjach, czy rodzaju powiązania z grupą docelową, jest nieuzasadnione. Tak rozumiana nadmierna kazuistyka dokumentacji projektowej pozbawiałaby wnioskodawców, wymaganego z punktu widzenia zasady konkurencyjności, odpowiedniego zakresu inwencji przy przygotowywaniu i konstruowaniu wniosku o dofinansowanie. W zakresie obszaru B Sąd stwierdził, że wniosek odczytywany jako całość nie pozwala na dokonanie maksymalnej oceny w zakresie ww. kryterium. Choć bowiem wniosek zawiera założenie, że uczestnik będzie mógł skorzystać z min. jednego lub max. pięciu wybranych zestawów efektów uczenia oraz, że przydzielani będą oni do grup o różnym poziomie zaawansowania, to już wyliczenia i konstrukcja budżetu ujęte we wniosku przekonują, że każda z grup (a więc wszyscy uczestnicy projektu) weźmie udział w 5 zestawach uczenia się. Tymczasem opis sytuacji problemowej, zawarty we wniosku, nie pozwala na przyjęcie, aby cała grupa docelowa (wszyscy uczestnicy projektu) wymagała objęcia działaniem w obszarze każdego modułu. Stąd słuszna i zgodna z wymaganiami określonymi w dokumentacji projektu jest ocena organu, że tylko częściowo zakres i rodzaj wsparcia odpowiada zdiagnozowanemu problemowi, rozumianemu jako poziom potrzeb i barier uczestników projektu. Mankamenty w zakresie omawianego kryterium są logicznym następstwem deficytów w zakresie wcześniej analizowanego kryterium "Dane i ich źródła pochodzenia". Jedynie bowiem prawidłowe przeprowadzenie badań dotyczących wybranej lub potencjalnej grupy docelowej pozwala na wprowadzenie w projekcie odpowiedniego i uzasadnionego potrzebami tej grupy zakresu wsparcia. Dokumentacja projektowa, w tym w szczególności Instrukcja wypełniania wniosków, stanowi potwierdzenie zasadności stanowiska organu w powyższym zakresie. Instrukcja wymaga bowiem, aby opis każdego zadania musi być zrozumiały, czytelny i logicznie powiązany ze zidentyfikowanymi problemami grupy docelowej oraz wynikającym z nich celem projektu. W opisie i uzasadnieniu zadania przedstawić należy informacje z uwzględnieniem takich kwestii jak m.in. liczba osób objętych każdym z działań, częstotliwość i długość form wsparcia, tj. jak często i w jakim wymiarze godzinowym będzie realizowana dana forma wsparcia. Proponowane w skardze rozumienie treści wniosku, iż jego celem było bezpieczne i racjonalne przyjęcie wariantu maksymalnego, a w przypadku, gdyby część uczestników wymagała mniejszego zakresu wsparcia, niż przewidziano w wariancie maksymalnym, niewykorzystane środki publiczne zostałyby zwrócone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, jako niekwalifikowalne, pozostaje w sprzeczności z regulacjami dotyczącymi naboru. Negatywnie należy bowiem ocenić stanowisko skarżącego, który domagając się dofinansowania projektu już na etapie składania wniosku zakłada, że poczynione w ramach jego realizacji wydatki – stanowiące przecież środki publiczne – były wydatkami potencjalnie niekwalifikowalnymi. Założenie, że pewna cześć dofinansowania będzie stanowiła zabezpieczenie związane z nierzetelnym zdiagnozowaniem grupy docelowej nie znajduje uzasadnienia w regulacjach dotyczących naboru. Również w zakresie kryterium opisanego w Obszarze B: Oddziaływanie projektu - kryterium "Jakość zadań" sąd nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska prezentowanego w zaskarżonej informacji. Sąd podzielił ocenę dokonaną przez organ w ramach rozstrzygnięcia o stopniu spełnienia ww. kryterium. Jeżeli bowiem zdefiniowanym we wniosku celem realizacji projektu jest wsparcie edukacyjne obejmujące rozwój kompetencji językowych, matematycznych i cyfrowych, prowadzone z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK), to niewątpliwie – jak wskazywał to organ - rozwiązywanie problemów osób z deficytami językowymi i matematycznymi w środowisku cyfrowym nie pozwoli w całości lecz jedynie w części na realizację wsparcia o odpowiedniej jakości merytorycznej. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku złożył wnioskodawca, zaskarżając go w zakresie oceny kryteriów nr 2.3.1 – obszar A, Zgodność z logiką interwencji Programu - Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia, 2.3.2. Obszar B: Oddziaływanie projektu - Kompleksowość projektu - Zakres zadań w kontekście problemów i 2.3.2 Obszar B: Oddziaływanie projektu - Kompleksowość projektu - Jakość zadań. I. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: A. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niezasadne oddalenie skargi, spowodowane uznaniem przez Sąd I instancji, że ocena projektu przez organ została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w sytuacji gdy: i. WSA w Gdańsku pominął, że organ nie przeprowadził rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na spełnienie przez skarżącego wszystkich spornych kryteriów, zwłaszcza w świetle nieprecyzyjnych postanowień dokumentacji konkursowej; ii. WSA w Gdańsku pominął okoliczność błędnego uznania przez organ, że projekt nie spełnia Kryteriów strategicznych, podczas gdy rzekome uchybienia stanowią jedynie kwestie poboczne oraz niewynikające z dokumentacji konkursowej, a które to wnioskodawca mógłby uzupełnić, gdyby na podstawie dokumentacji konkursowej wiedział, czego dokładnie oczekuje organ przy ich ocenie i w oparciu o jakie wytyczne jest dokonywana ta ocena; iii. WSA w Gdańsku powielił argumenty organu poczynione w ramach pierwotnej oceny wniosku o dofinansowanie i nie dostrzegł ewidentnych uchybień merytorycznych w dokonanej ocenie, zwłaszcza w sytuacji, w której ocena projektu dokonana została z naruszeniem przepisów prawa i Regulaminu Konkursu, na co wskazywał wnioskodawca w proteście, iv. WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów, kopiując argumentacje organu w zakresie przeprowadzanej kontroli oraz uzasadniając swoje twierdzenia w sposób lakoniczny, ogólnikowy i wewnętrznie sprzeczny - co w konsekwencji powoduje, że WSA w Gdańsku dokonał wewnętrznie sprzecznej kontroli ocenianych kryteriów wyboru. B. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 55 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1, 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 11 ust.. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności zaniechania precyzyjnej, starannej, rzetelnej i całościowej analizy wniosku o dofinansowanie przez organ, podczas gdy strona nie miała zapewnionych przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu, w szczególności: i. Sąd I instancji, aprobując stanowisko organów, w istocie zaakceptował sytuację, w której nie przeprowadzono rzeczywistej weryfikacji zarzutów podniesionych w proteście, nie wykazano w sposób jednoznaczny i przekonujący, że projekt nie spełniał określonych kryteriów, a także nie zapewniono wnioskodawcy realnej kontroli prawidłowości oceny jego projektu; ii. wnioskodawca nie miał możliwości uzupełnienia wniosku o dofinasowanie, mimo, że organ miał możliwość skorzystania z opcji wezwania skarżącego do jego uzupełnienia; iii. Sąd I instancji błędnie zaakceptował stanowisko organu, jakoby ocena wniosku o dofinansowanie oraz rozstrzygnięcie protestu mieściły się w granicach swobodnej oceny projektów co w konsekwencji powoduje, że WSA w Gdańsku pominął, że organ zaniechał precyzyjnej, starannej, rzetelnej, całościowej i właściwie dokonanej analizy wniosku o dofinansowanie oraz rozpoznania protestu, w związku z czym WSA powinien był uwzględnić skargę z uwagi na naruszenia proceduralne popełnione przez organ. II. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: C. naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 43 i 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że wniosek o dofinansowanie skarżącego otrzymał negatywną ocenę w zakresie: i. Kryterium strategicznego 2.3.1. Obszar A: Zgodność z logiką interwencji Programu - Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia, polegającym na uznaniu, że (i) we Wniosku o dofinansowanie nie wskazano bezpośrednio z jakiego obszaru pochodziły osoby objęte badaniem, (ii) we wniosku o dofinansowanie nie wskazano dokładnie z przedstawicielami jakich NGOs i instytucji publicznych zostały przeprowadzone konsultacje, (iii) wnioskodawca oparł swoje badania na niewielkiej a w konsekwencji niereprezentatywnej próbie badawczej, (iv) diagnoza nie objęła grupy docelowej (osób wykluczonych cyfrowo) z uwagi na zastosowanie metodologii CAWI/CATI, co skutkowało przyznaniem skarżącemu 0 pkt w ramach oceny danego kryterium podczas gdy (i) z treści wniosku o dofinansowanie jednoznacznie wynika, że badanie CAWI/CATI i konsultacje prowadzone były na obszarze realizacji projektu, (ii) z dokumentacji konkursowej nie wynikał obowiązek wskazania nazw lub rodzajów wszystkich instytucji i NGOs w treści wniosku o dofinansowanie - wnioskodawcy byli zobowiązani jedynie do zapewnianie weryfikowalności danych poprzez podanie daty i źródła ich pochodzenia oraz zapewnienie aby były one efektem analiz/konsultacji przeprowadzonych bezpośrednio na potrzeby zdiagnozowania sytuacji problemowej dla danego projektu (iii) wielkość próby odpowiada skali planowanej rekrutacji i ma charakter jakościowo-diagnostyczny, a nie statystyczny; regulamin Konkursu nie nakłada obowiązku przeprowadzenia badan reprezentatywnych w sensie statystycznym, lecz wymaga potwierdzenia problemów grupy docelowej, co zostało wykonane i skonfrontowane z danymi pochodzącymi także z innych źródeł (iv) metodologia CAWI (ankiety w formie elektronicznej) została uzupełniona badaniem CATI (ankiety telefoniczne), które obejmuje również osoby bez dostępu do intelektu, a dodatkowo w ramach diagnozy zastosowano pytania typu proxy (pytania pośrednie dotyczące sytuacji= własnej łub sytuacji domowników), co pozwoliło uwzględnić osoby cyfrowo wykluczone; dodatkowo diagnoza została uzupełniona wynikami rozmów z przedstawicielami instytucji publicznych i NGO oraz zestawiona z rezultatami badań Pomorskiego Obserwatorium Rynku Pracy i ewaluacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, co w konsekwencji oznacza, że skarżąca spełniła wymagania punktowe dla przyznania jej maksymalnej ilości 2 punktów o wadze 5 tj. całkowitej liczby 10 punktów w ramach danego kryterium, a z najdalej idącej ostrożności co najmniej 1 punktu o wadze 5 tj. całkowitej liczby 5 punktów zgodnie z definicją ocenianego kryterium; ii. Kompleksowość projektu - Zakres zadań w kontekście problemów. Kryterium strategicznego 2.3.2. Obszar B: Oddziaływanie projektu – Kompleksowość projektu - Zakres zadań w kontekście problemów polegającym na uznaniu, że (i) we wniosku o dofinansowanie nie przewidziano zindywidualizowanej ścieżki wsparcia z uwzględnieniem potrzeb każdego uczestnika, ponieważ przyjęto założenie, że każdy ze 180 uczestników weźmie udział w 5 zestawach uczenia się (5 zestawów po 16h każdy, daje łącznie 80h uczenia się), (ii) treść wniosku o dofinansowanie jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ opis zadań zakładający zróżnicowaną liczby zestawów efektów uczenia (od 1 do 5), natomiast w budżecie zaplanowano po 80 godzin uczenia się dla każdej grupy, co wiąże się z koniecznością realizacji przez każdego uczestnika 5 modułów, co skutkowało przyznaniem skarżącemu w ramach ocenianego kryterium 1 pkt o wadze 5 tj. całkowitej liczby 5 punktów, podczas gdy (i) podstawą szacunków wnioskodawcy było założenie, iż w toku diagnozy potrzeb uczestników mogłoby okazać się, że każdy ze 180 uczestników projektu wymagałby objęcia pełnym wsparciem, a więc uczestnictwem w 5 modułach, co stanowiło bezpieczne i racjonalne przyjęcie wariantu maksymalnego, (ii) przyjęcie w budżecie założenia maksymalnego nie wyklucza indywidualizacji ścieżek wsparcia - przeciwnie, daje możliwość elastycznego dostosowania zakresu wsparcia w dół (uczestnictwo w 1-4 modułach przez każdego uczestnika), w zależności od wyników indywidualnej diagnozy i rozmów z doradcą; bez przeprowadzenia indywidualnej diagnozy potrzeb każdego uczestnika, na etapie przygotowywania wniosku o dofinansowanie nie można ustalić, ile osób będzie uczestniczyć w poszczególnych modułach a w konsekwencji dokładnie określić ilości godzin szkoleniowych, które odbędą się w toku całego projektu, zatem racjonalne jest przyjęcie przez wnioskodawcę wariantu maksymalnego, co w konsekwencji oznacza, że skarżąca spełniła wymagania punktowe dla przyznania jej maksymalnej ilości 3 punktów o wadze 5 tj. całkowitej liczby 15 punktów w ramach danego kryterium; iii. Kryterium strategicznego 2.3.2. Obszar B: Oddziaływanie projektu - Kompleksowość projektu - Jakość zadań polegającym na uznaniu, że (i) całość wsparcia edukacyjnego będzie prowadzone z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych, co naraża uczestników całkowicie wykluczonych cyfrowo na niepowodzenie oraz przyjęciu, że we wniosku o dofinansowanie nie wskazano działań opartych wyłącznie o metody analogowe, mimo uwzględnienia takich pozycji w budżecie (ii) we wniosku o dofinansowanie nie uwzględniono w sposób należyty potrzeb grupy docelowej, w tym zwłaszcza osób wykluczonych cyfrowo, ponieważ wszystkie aktywności opierają się wyłącznie na wykorzystaniu technologu informacyjno- komunikacyjnych, co skutkowało przyznaniem skarżącemu 1 punktu o wadze 5 tj. całkowitej liczby 5 punktów w ramach ocenianego kryterium, podczas gdy (i) we wniosku o dofinansowanie wprost wskazano, że podstawą formą nauczania jest nauczanie stacjonarne, natomiast nauczanie w trybie online może być stosowane wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, tj. dla posiadających minimalne kompetencje cyfrowe UF którzy mają ograniczoną mobilność, sprawują opiekę nad osobami zależnymi, są w sytuacji nadzwyczajnej (np. obłożna choroba); ponadto w części merytorycznej wniosku przewidziano wyraźnie elementy analogowe, takie jak m.in. samodzielne przygotowanie pism urzędowych, korzystanie z informacji z rożnych obszarów oraz źródeł (papierowej i cyfrowej), planowanie budżetu gospodarstwa w miesięcznej perspektywie czasowej z wykorzystaniem kalendarza, (ii) w diagnozie przeprowadzonej na obszarze realizacji Projektu zidentyfikowano istnienie problemu wykluczenia cyfrowego (37% badanych zadeklarowało brak pewności w korzystaniu z technologii informacyjno- komunikacyjnych, a w rozmowach z instytucjami publicznymi i NGO 44% wskazało brak umiejętności komputerowych i internetowych jako kluczowy problem); w odpowiedzi na te wyniki wnioskodawca zaplanował równoległy rozwój kompetencji językowych, matematycznych i cyfrowych z wykorzystaniem zarówno narzędzi analogowych, jak i cyfrowych, zgodnie z rekomendacjami Instytutu Badań Edukacyjnych, co w konsekwencji oznacza, że skarżący spełnił wymagania punktowe dla przyznania maksymalnej ilości 3 punktów o wadze 5 tj. całkowitej liczby 15 punktów w ramach danego kryterium. - co w konsekwencji spowodowało, że WSA w Gdańsku błędnie skontrolował proces oceny wniosku o dofinansowanie, bezzasadnie uznając, że projekt nie spełnia opisu kryterium pozwalającego na przyznanie maksymalnej (a z najdalej idącej ostrożności częściowej) ilości punktów dla Kryterium strategicznego 2,3.1 - podkryterium: Dane i ich źródła pochodzenia oraz nie spełnia opisu kryterium pozwalającego na przyznanie maksymalnej ilości punktów dla Kryterium strategicznego 2.3.2 - podkryterium: Zakres zadań w kontekście problemów i jakość zadań, podczas gdy właściwie dokonana ocena wniosku o dofinansowanie powinna skutkować uznaniem, że wniosek o dofinansowanie wnioskodawcy spełnia w zakresie ww. kryteriów maksymalną ilość punktów, co uprawnia skarżącego do przyznania dofinansowania. D. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 112 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ramowego w zw. z art. 2 TUE poprzez błędną wykładnię i uznanie, że pierwszeństwo (przed zagwarantowaniem równego, bezstronnego i przejrzystego dostępu do możliwości skorzystania ze środków unijnych, które to gwarancje zostały uregulowane ustawowo) ma "szczególna formuła przedmiotowej procedury" oraz obowiązek aktywnej roli samego wnioskodawcy, podczas gdy działania organu były wprost sprzeczne z zasadą przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie wniosku o dofinasowanie oraz przeprowadzania oceny wniosków w sposób bezstronny, ponieważ: i. organ zaniechał rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, ii. organ dokonał wykładni dokumentacji Konkursu w sposób nakładający na wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z kryteriów oceny, iii. rzekome uchybienia stanowią jedynie kwestie poboczne oraz niewynikające z dokumentacji konkursowej i które wnioskodawca mógłby uzupełnić, gdyby na podstawie dokumentacji konkursowej wiedział, czego dokładnie oczekuje organ przy ocenie przedmiotowych kryteriów i w oparciu o jakie precyzyjne wytyczne jest dokonywana ta ocena; - co w konsekwencji spowodowało, że WSA w Gdańsku dokonał błędnej wykładni przepisów regulujących sposób wyboru wniosków o dofinansowanie, a w konsekwencji wbrew uzasadnionym zarzutom co do naruszenia zasad wyboru projektów do dofinansowania, nie stwierdził wadliwej oceny wniosku o dofinasowanie skarżącego. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez ustalenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny w zakresie trzech, objętych skargę kryteriów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarząd Województwa Pomorskiego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarżący kasacyjnie przeciwko wyrokowi WSA w Gdańsku sformułował łącznie cztery, dość rozbudowane zarzuty, spośród których dwa pierwsze określił jako procesowe, pozostałe zaś jako materialnoprawne. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów opartych na twierdzeniach związanych z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. W ramach pierwszego z zarzutów tej kategorii skarżący kasacyjnie jako naruszone przez WSA w Gdańsku, oprócz regulacji o charakterze wynikowym (a więc określających sposób orzekania przez sąd), a także art. 141 § 4 P.p.s.a. odnoszącego się do wymogów jakim winno odpowiadać uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wymienił art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Te dwa ostatnie przepisy określają zasady jakimi winien kierować się organ w zakresie naboru wniosków. W szczególności chodzi tu o zasady: przejrzystości, rzetelności, bezstronności a także zasadę równości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji dokonał wewnętrznie sprzecznej kontroli oceny wymienionych przez niego kryteriów wyboru, co miało się przejawiać w: nieprzeprowadzeniu rzeczywistej weryfikacji wniosku, przywiązaniu nadmiernej wagi do kwestii pobocznych, niedostrzeżeniu naruszeń prawa (powszechnie obowiązującego) i Regulaminu konkursu, jak również nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów skierowanej do niego skargi. Odnosząc się do tej postaci zarzutu skargi kasacyjnej, na wstępie rozważań dotyczących jego zasadności zauważyć należy, że jego autor wskazując poprzez przytoczenie w ramach podstawy prawnej zarzutu wszystkie czterech zasad, jakimi organ winien się kierować, nie podał o uchybienie których spośród nich konkretnie mu chodzi. Nie stwierdził bowiem tego wprost, wskazując jedynie na określone następstwa uchybień tym zasadom, którymi organ winien się kierować w ramach oceny wniosków złożonych w ramach naboru, wymienionym w czterech punktach, poczynając od tego oznaczonego lit. i do iv. W dodatku skutki naruszeń wymienione w tym zarzucie nie zostały precyzyjnie przedstawione, co nie zawsze umożliwia ich powiązanie z konkretną zasadą. I tak w przypadku ppkt i skarżący kasacyjnie wskazał na nieprzeprowadzenie przez Sąd rzeczywistej weryfikacji wniosku, nie wyjaśniając który to aspekt tego procesu (oceny/weryfikacji wniosku) został w sposób nieuprawniony pominięty. Zdawkowe odwołanie się przez niego w tym wypadku do następstw nieprecyzyjnej, jego zdaniem, dokumentacji konkursowej, bez odwołania się do konkretnych pozycji tejże dokumentacji, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne odniesienie się do tego aspektu zarzutu. Podobne uwagi można poczynić w kwestiach poruszonych w ramach ppkt ii zarzutu nr A. W tym wypadku skarżący kasacyjnie nie tylko nie wskazał o które konkretne uchybienia (nieścisłości) jego wniosku, którym jego zdaniem w sposób nieuprawniony przypisano nadmierną wagę, mu chodzi. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący kasacyjnie kwestionował ocenę w ramach trzech istotnych kryteriów, tak więc już tylko z tego względu brak jest podstaw do przyjęcia, że podważone przez organ elementy mogłyby obejmować kwestie uboczne, a więc nieistotne lub małoistotne, czy wręcz marginalne, z punktu widzenia całokształtu oceny wniosku. Co zaś się tyczy problematyki możliwości uzupełnienia wniosku w zakresie braków i nieścisłości, to zauważyć należy, że zagadnienie to zostało uregulowane konkretnymi przepisami normującymi postepowanie konkursowe. Zatem kwestię ich dochowania można oceniać jedynie z punktu widzenia konkretnych przepisów (zapisów) dokumentacji konkursowej, które skarżący kasacyjnie w tym wypadku zupełnie pominął, a nie w kontekście uczynienia zadość zasadom ogólnym naboru, określonym w art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Niewskazanie konkretnych regulacji konkursowych, jakich naruszenia miał się dopuścić Zarząd Województwa Pomorskiego, a co niezasadnie, według skarżącego kasacyjnie, zaakceptował Sąd pierwszej instancji, jest cechą naruszeń podnoszonych przez niego w ramach ppkt iii. Tu również nieprecyzyjność jego twierdzeń i ich oderwanie od wymogów wynikających z poszczególnych regulacji, uniemożliwia uznanie zasadności tychże twierdzeń. Jeżeli chodzi o podnoszone przez skarżącego kasacyjnie niedoniesienie się przez WSA w Gdańsku do wszystkich zarzutów skierowanej do niego skargi na negatywną ocenę jego projektu, to w tym przedmiocie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że brak jest podstaw do uznania tego w każdym przypadku za naruszenie prawa, a zwłaszcza takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki sąd administracyjny, dokonujący oceny legalności konkretnego aktu lub czynności nie jest bowiem bezwzględnie zobligowany do odniesienia się do każdego z zarzutów skierowanej do niego skargi, ale jedynie do tych, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego w tym miejscu dodać również należy, że w przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a z takim w niniejszym przypadku mamy do czynienia, prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów rzeczywiście doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie tymczasem nie wskazał precyzyjnie, które to, istotne, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, zarzuty jego skargi WSA w Gdańsku pominął, ani że mogło to mieć potencjalny wpływ na wynik sprawy. Stąd więc jego zarzut nie mógł zostać uwzględniony. W ramach zarzutu oznaczonego w skardze lit. B skarżący kasacyjnie wytknął WSA w Gdańsku również zbagatelizowanie niedokonania przez Zarząd Województwa Pomorskiego starannej, rzetelnej i całościowej analizy jego wniosku w sytuacji braku przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących w ramach oceny wniosku. W tym aspekcie skarżący kasacyjnie nie powiązał podnoszonych przez siebie i mających jego zdaniem miejsce uchybień w ramach oceny projektu z konkretnymi przepisami prawa czy regulacjami konkursowymi, a wymienione w podstawie prawnej zarzutu przepisy mają charakter ogólnikowych norm postępowania, z których nie sposób wyciągnąć dalece idących wniosków dotyczących oceny wniosku skarżącego, zwłaszcza w kontekście jego istotnych aspektów. Co zaś się tyczy postaci – następstw wskazywanego przez autora skargi kasacyjnej uchybienia przepisom konkursowym, to są one zbliżone do tych wymienionych w ramach poprzedniego zarzutu. Tak więc mają one charakter nieprecyzyjny i nader ogólnikowy, w związku z czym nie sposób na tej podstawie merytorycznie odnieść się do tego rodzaju twierdzeń. Za niezrozumiałą uznać należy argumentację przytoczoną w ramach pkt iii zarzutu B dotyczących niezasadnego przyjęcia przez Sąd, że ocena wniosku mieściła się w ramach swobodnej oceny projektów. Ocena projektów prowadzona jest bowiem w ramach przyjętych w dokumentacji konkursowej kryteriów, dlatego też walidacja tej oceny z punktu widzenia swobodnej oceny dowodów, tj. terminologii odnoszącej się do oceny dowodów w postepowaniu administracyjnym, nie może być wyznacznikiem oceny stanowiska Sądu. Przechodząc do zarzutów sformułowanych jako odnoszące się do naruszenia prawa materialnego również nie sposób stwierdzić ich zasadności. Jeżeli chodzi o pierwszy z nich to w tym wypadku zauważyć należy, że w jego ramach skarżący kasacyjnie dąży do podważenia zasadności wyrażonej przez WSA w Gdańsku oceny odnośnie trzech kryteriów – tj. w obszarze A kryterium 2.3.1: Zgodność z logiką interwencji Programu - Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia oraz w obszarze B, kryteriów 2.3.2 2.3.2.: Oddziaływanie projektu - Kompleksowość projektu - Jakość zadań. W tym zakresie jednak nie wskazuje na konkretne naruszenia prawa, o których mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. błąd w zakresie wykładni lub zastosowania precyzyjnie wskazanych przepisów, czy to powszechnie obowiązującego prawa czy regulacji konkursowych. Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błąd wykładni to niewłaściwe rozumienie przepisu prawa, natomiast niewłaściwe zastosowanie do zastosowanie konkretnej regulacji, która w danym przypadku nie powinna znaleźć zastosowania, lub niezastosowanie przepisu, który winien być zastosowany. Omawiany zarzut w żadnym ze swoich trzech podpunktów nie odnosi się do którejkolwiek z wyżej wymienionych formy naruszenia prawa. W ramach ppkt i skarżący kasacyjnie ograniczył się do prostego, w zasadzie niczym niepopartego zaprzeczenia stanowisku instytucji oceniającej, zaaprobowanej przez Sąd, w przedmiocie niespełnienia przez niego kryterium 2.3.1 Obszar A: Zgodność z logiką interwencji Programu - Potrzeba realizacji projektu. W tej materii wskazał na zasadność otrzymania przez niego maksymalnej liczny punktów, bez podania z czego konkretnie należałoby wywieść konieczność przyznania mu pełnej liczby punktów. Dopiero w uzasadnieniu wskazał na wadliwość – a przy tym nieprecyzyjność dokumentacji konkursowej, sformułowanej według niego w sposób nieprzejrzysty, co według niego uniemożliwiło mu odpowiednie przygotowanie danych. Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń wskazać należy, że słusznie stwierdził WSA w Gdańsku, że dokumentacja konkursowa, ze swej istoty nie może być nadmiernie kazuistyczna. Musi ona bowiem zawierać normy o charakterze generalnym i ogólnym, aby objąć swym zakresem przedmiotowym jak najszerszy krąg sytuacji i potencjalnych możliwości spełnienia jej wymagań. Rację ma również Sąd twierdząc, że przystępując do postępowania konkursowego jego uczestnik musi wykazać ze swej strony inicjatywę przejawiająca się w możliwie najszerszym udokumentowaniu spełnienia danego kryterium, w warunkach konkurencji wniosków. W niniejszym przypadku z tego rodzaju sytuacją nie mamy do czynienia, a niedostatki powiązania danych o problemie z samym problemem, jakimi dotknięty był wniosek skarżącego, nie mogą być tłumaczone wyłącznie nieprecyzyjnym charakterem dokumentacji konkursowej. Tego rodzaju argumenty skarżącego nie znajdują podstaw w obowiązujących przepisach dokumentacji konkursowej. Stanowią przy tym próbę swoistego rodzaju przerzucenia odpowiedzialności za treść wniosku na instytucje oceniającą, która zobowiązania do bezstronności, nie może sprzyjać konkretnym uczestnikom, wspierając ich działania w zakresie uzyskania maksymalnej liczby punktów. Co zaś się tyczy kryterium 2.3.2. Obszar B: Oddziaływanie projektu - Kompleksowość projektu - Jakość zadań (czego dotyczą podpunkty ii i iii zarzutu C), to zasadnie stwierdził WSA w Gdańsku, że niemożność przyznania skarżącemu w ramach tego kryterium maksymalnej liczby punktów jest następstwem niewłaściwie zgromadzonych danych odnośnie problemu, rozwiązaniu którego miał służyć projekt objęty wnioskiem. Rację ma więc Sąd stwierdzając, że przyjęcie do realizacji wariantu maksymalnego, w odniesieniu do wszystkich uczestników, jest efektem niedostatecznego zdiagnozowania potrzeb. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że ten właśnie wariant maksymalny był jak najbardziej zasadny, co sugeruje skarżący kasacyjnie. Jeżeli zaś chodzi o niezasadne, zdaniem skarżącego kasacyjnie, zakwestionowanie elementów analogowych w projekcie, to w tym wypadku stwierdzić należy, że WSA w Gdańsku słusznie zgodził się z Zarządem Województwa Pomorskiego, że znaczenie tych elementów w całokształcie projektu, było marginalne i nie zostało w sposób należyty powiązane z poszczególnymi pozycjami budżetowymi. Innymi słowy, z punktu widzenia konkretnych pozycji budżetowych oraz wykorzystania zasobów i środków, racjonalnie z punktu widzenia właśnie tych elementów analogowych, nie wskazywało na możność przyznania wnioskowi w tym zakresie maksymalnej liczby punktów. Przeciwne stanowisko skarżącego kasacyjnie nie zostało poparte żadnymi racjonalnymi oraz przekonującymi argumentami. Odnosząc się do zarzutu D stwierdzić należy, że niemożność jego uwzględnienia jest następstwem wadliwej jego konstrukcji, tj. jego niekompletności i wewnętrznej sprzeczności zawartych w nim twierdzeń, a także nieprecyzyjności przytaczanych przez jego autora argumentów. I tak w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazał na czym konkretnie miałby polegać błąd w zakresie wykładni wymienionych w prawnej podstawie prawnej zarzutu przepisów. Nie wiadomo więc w którym aspekcie interpretacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 112 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ramowego w zw. z art. 2 TUE WSA w Gdańsku miałby się dopuścić błędu. Oprócz tego Sąd ten nie zajmował się bezpośrednio oceną "szczególnej formuły procedury" w kontekście zasady równego dostępu do środków. Nie wyraził on więc poglądu, w świetle którego ta szczególna procedura, miałaby prymat. Stąd też zarzut błędnej wykładni przepisów, w postaci przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie, uznać należy w całości za chybiony. Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że podnoszony w ramach tego zarzutu, a wadliwy, zdaniem skarżącego kasacyjnie, sposób procedowania organu w jego sprawie, wykracza poza zagadnienie związane z wykładnią wymienionych w podstawie prawnej zarzutu przepisów. Stąd też odnoszące się do tego zagadnienia stwierdzenia, nie mogły stanowić podstawy podważenia stanowiska WSA w Gdańsku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 76 ustawy wdrożeniowej oraz art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na Zarządu Województwa Pomorskiego kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, która sporządziła odpowiedź na skargę kasacyjną.