I GSK 2330/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 206/18 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 10 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 206/18, działając na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. - określanej dalej: ustawa wdrożeniowa) pozostawił skargę M. K. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z [...] maja 2017 r. bez rozpatrzenia oraz orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi, bowiem zaskarżoną uchwałę doręczono skarżącemu 8 czerwca 2017 r. Skarżący pismem z 9 czerwca 2017 r. wystąpił z "odwołaniem" od uchwały domagając się ponownej weryfikacji protestu. Pismem z 13 czerwca 2017 r. Zarząd Województwa Podkarpackiego poinformował skażonego, że zgodnie z regulaminem konkursu przysługiwał mu protest, który został rozpoznany uchwałą z [...] maja 2017 r., w której znajdowało się stosowne pouczenie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Sądu skarżący złożył skargę 30 czerwca 2017 r., a termin do jej wniesienia upływał 22 czerwca 2017 r. Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższe orzeczenie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, zasądzenia kosztów postępowania, rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Orzeczeniu zarzucono naruszenie: – prawa materialnego, tj art. 61 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niezastosowanie tego przepisu w odniesieniu do obliczania terminu względem wniesionej skargi z 20 czerwca 2017 r. a zastosowanie go względem pisma z 30 czerwca 2017 r. złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 23 czerwca 2017 r. – które skargą nie było i nie jest – co skutkowało uznaniem przez Sąd wniesienia skargi po terminie, tj. wydaniem zaskarżonego postanowienia; – przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez brak odniesienia się przez Sąd do faktu złożenia przez skarżącego skargi do Sądu 20 czerwca 2017 r., a co za tym idzie poprzez pominięcie faktycznej skargi skarżącego w procedowaniu przed WSA i działanie wbrew obowiązkowi zawarcia w uzasadnieniu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy. Takie uchybienie skutkowało zastosowaniem błędnej podstawy faktycznej oraz rzutowało na sposób jej wyjaśnienia w uzasadnieniu - niezgodny ze stanem faktycznym, a w konsekwencji doprowadziło do dowolnego uznania, że inne pismo skarżącego (z 30 czerwca 2017 r.) jest skargą, co doprowadziło do wydanie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p., zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2 ustawy, że skarga do sądu administracyjnego w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący otrzymał uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z 29 maja 2017 r., w dniu 8 czerwca 2017 r. Zatem, termin do wniesienia skargi upływał 22 czerwca 2017 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy wynika, że na karcie 6 akt sądowych znajduje się – jako załącznik do pisma strony z 30 czerwca 2017 r. (k. 4) stanowiącego wykonanie wezwania Sądu w sprawie o sygn. akt I SAB/ 4/17 – odpis skargi skarżącego z prezentatą Biura Podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z datą 20 czerwca 2017 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 4 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Rz 4/17 Sąd rozdzielił skargę skarżącego zarejestrowaną pod tą sygnaturą na dwie sprawy, tj. na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na skargę na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z 29 maja 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do daty (20 czerwca 2017 r.) wniesienia skargi. Wynika to nie tylko ze wspomnianej karty 6 akt sądowych oraz drugiego zdania pisma strony z karty 4, ale również z treści postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2017 r., sygn. akt II GZ 716/17 oraz 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 4211/17. W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena uchybienia terminu do wniesienia skargi dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu była błędna. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia Odnosząc się do wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008 r. Nr 3, poz. 42) wyjaśnił, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).