I GSK 208/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3164/24 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję/postanowienie Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 17 października 2024 r. nr DK.ADM.550.100.2024.AŻ(3) w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A Sp. z o.o. w K. na rzecz Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3164/24 na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. 2022 poz. 1079)w sprawie skargi A sp. z o.o. z siedzibą w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 17 października 2024 r. nr DK.ADM.550.100.2024.AŻ(3) w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w pkt 1 stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, a w pkt 2. zasądził kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. [...] Po zakończonej ocenie projektów, pismem z dnia 20 września 2024 r. poinformowano skarżącą o niewybraniu projektu do dofinansowania z uwagi na niespełnienie kryteriów wyboru projektów. W piśmie tym poinformowano jednocześnie skarżącą, że na podstawie art. 63 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021- 2027 przysługuje prawo złożenia protestu w terminie 14 dni liczonych od dnia następnego po dniu doręczenia pisma. W dniu 11 października 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął do organu protest skarżącej. Zaskarżonym do Sądu pismem z dnia 17 października 2024 r. PARP poinformowała skarżącą o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z uwagi na jego złożenie po terminie wyjaśniając, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, pismo PARP informujące o wyniku oceny wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia protestu, zostało doręczone 26 września 2024 r., dlatego termin na wniesienie protestu upłynął w dniu 10 października 2024 r. Natomiast protest wpłynął do PARP za pośrednictwem ePUAP w dniu 11 października 2024 r. tj. po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ww. ustawy i jako taki został pozostawiony bez rozpatrzenia zgodnie z art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając zaskarżonym wyrokiem, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości stwierdził, że spór w sprawie dotyczy oceny terminu do złożenia protestu od zawiadomienia o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji z akt sprawy wynika, że w informacji o negatywnej ocenie projektu zostało zawarte pouczenie o treści "Informujemy, że na podstawie art. 63 ustawy wdrożeniowej przysługuje Państwu prawo do złożenia protestu w terminie 14 dni liczonych od dnia następnego po dniu doręczenia tego pisma". Sąd uznał, że treść tego pouczenia pozostaje w sprzeczności z brzmieniem art. 64 ustawy, który stanowi, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji. Jeśli zatem doręczenie pisma informującego o negatywnej ocenie projektu nastąpiło w dniu 26 września 2024 r. to w świetle pouczenia zawartego w tym piśmie, skarżąca (działająca bez profesjonalnego pełnomocnika) miała podstawy sądzić, że 14-dniowy termin do wniesienia protestu ("liczony od dnia następnego po dniu doręczenia pisma"), upływał w dniu 11 października 2024 r., a nie jak przyjmuje PARP 10 października 2024 r. Z treści powołanego pouczenia PARP skarżąca mogła bowiem wyprowadzić wniosek, że zdarzeniem określającym początek terminu określonego w dniach do wniesienia protestu jest dzień następny po dniu doręczenia pisma informującego o negatywnej ocenie wniosku, czyli dzień 27 września 2024 r., a nie dzień jego doręczenia tj. 26 września 2024 r. Konsekwencją powyższego, nieprawidłowego pouczenia jest stwierdzenie, że złożenie protestu za pośrednictwem ePUAP w dniu 11 października 2024 r. nastąpiło w terminie i wymaga merytorycznego rozpatrzenia przez PARP. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania: (i) art. 56 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej i art. 57 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej przez orzeczenie, że pouczenie zawarte w informacji o negatywnej ocenie projektu wnioskodawcy jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej (ze względu na brzmienie pouczenia, które różni się od brzmienia wskazanego przepisu; a więc bez rzeczywistej oceny zgodności pouczenia z tym przepisem), a właściwa instytucja nie powinna pouczać wnioskodawcy o sposobie liczenia terminu do wniesienia protestu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ doprowadziło do orzeczenia przez WSA, że wnioskodawca nie został prawidłowo pouczony o terminie do wniesienia protestu i do uwzględnienia skargi wnioskodawcy na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. b Ustawy wdrożeniowej; (ii) art. 56 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 70 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. b oraz art. 64 ust. 1 i 7 Ustawy wdrożeniowej przez orzeczenie, że Wnioskodawca nie został prawidłowo pouczony o terminie do wniesienia protestu, a pozostawienie protestu Wnioskodawcy bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uwzględnienia skargi Wnioskodawcy i przekazania Instytucji do rozpatrzenia protestu, który został wniesiony po terminie mimo prawidłowego pouczenia. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia oceny terminowości złożenia protestu od zawiadomienia o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie. Rozważeniu podlegały zatem tylko takie kwestie, jak data otrzymania zaskarżonej informacji, data wniesienia protestu oraz to, czy pomiędzy tymi datami upłynął termin 14 dniowy na wniesienie protestu określony w art. 64 ust. 1 i 7 ustawy wdrożeniowej, z uwzględnieniem zasad liczenia terminu wynikających z art. 57 k.p.a. Odnosząc się merytorycznie do tej kwestii należy zgodzić się z organem, że według art. 57 § 1 k.p.a., termin określony w dniach, którego początkiem jest pewne zdarzenie, oblicza się bez uwzględnienia dnia, w którym nastąpiło to zdarzenie. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Art. 64 ust. 1 ustawy wdrożeniowej określa termin czternastodniowy. Do terminu tego stosuje się więc art. 57 § 1 k.p.a. Pouczenie o terminie do wniesienia protestu może więc zawierać wyjaśnienie dotyczące sposobu liczenia terminu, zgodne z art. 57 § 1 k.p.a., aby umożliwić wnioskodawcy wniesienie protestu w terminie. Taka treść pouczenia jest zgodna z prawem i celem art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej. W pouczeniu wskazano liczbę dni terminu do wniesienia protestu, zgodną z art. 64 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i sposób liczenia tego terminu, zgodny z art. 57 § 1 k.p.a. Z pouczenia nie wynika, że termin do wniesienia protestu jest dłuższy lub krótszy niż termin wskazany w ustawie wdrożeniowej. Treść pouczenia jaką zastosował organ jest prosta i oczywista. Początkowym dniem każdego z terminów, niezależnie od tego czy wyznaczony jest on w dniach tygodniach, miesiącach czy latach, jest zawsze dzień, w którym nastąpiło pewne zdarzenie mające określone skutki prawne, zaś art. 57 § 1 k.p.a. wprowadza jedynie specyficzny sposób obliczania terminu określonego w dniach poprzez brak uwzględnienia przy jego obliczaniu dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Powyższe nie oznacza przy tym, że termin taki nie rozpoczął biegu w dniu w którym zdarzenie nastąpiło, czego skutkiem jest chociażby dopuszczalność złożenia odwołania od decyzji już w dniu jej doręczenia. Jak słusznie zauważył skarżący kasacyjnie organ termin do wniesienia protestu został wskazany również w regulaminie wyboru projektów (§ 8 ust. 1) jako 14 dni od dnia doręczenia informacji o negatywnym wyniku oceny projektu, z odwołaniem do art. 64 ustawy wdrożeniowej. Wnioskodawca zapoznał się z regulaminem i zaakceptował jego zasady. Już na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie projektu znał więc termin do wniesienia protestu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że skoro informację doręczono skarżącej w dniu 26 września 2024 r. to zgodnie z pouczeniem liczymy 27 września 2024 r. jako pierwszy dzień upływającego terminu 14 dni. Pierwsze siedem dni upłynie w dniu 3 października 2024 r, a czternaście dni w dniu 10 października 2024 r. Pouczenie zakłada, że liczymy od dnia następnego po dniu, w którym została doręczona informacja a nie, że zastępuje on dzień doręczenia (dopiero taka sytuacja powodowałaby sytuację przesunięcia 14 dnia na 11 października 2024 r.) Z tych względów za słuszne należało uznać zarzuty naruszenia art. 56 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 70 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. b oraz art. 64 ust. 1 i 7 Ustawy wdrożeniowej oraz art. 56 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej i art. 57 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).