I GSK 1966/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 819/17 w sprawie ze skargi S. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. J. 1020 (tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 819/17 oddalił skargę S. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu postanowienia dotyczącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] organ egzekucyjny, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, uznał za bezzasadny zarzut zobowiązanego wniesiony na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] wystawionego przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Działając na podstawie tego tytułu organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego. Postanowienie to zostało doręczone zobowiązanemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) w dniu 21 lipca 2016 r. W dniu 12 września 2016 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego pismo pełnomocnika zobowiązanego, w którym wniesiono o ponowne doręczenie postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r., ewentualnie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to z uwagi na fakt przesłania go bezpośrednio do strony, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi. W wykonaniu polecenia organu egzekucyjnego pełnomocnik przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 10 maja 2016 r. Wskutek rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania ostatecznie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. wznowił postępowanie zakończone postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] odmówił jego uchylenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 127 § 2 i art. 145 w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2016. 599 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) w związku z zażaleniem S. J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] marca 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd I instancji rozpoznając skargę S. J., w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że przedmiot sporu, ogranicza się do kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] lipca 2016 r. stronie, a nie jej pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo zostało złożone w toku postępowania przed wierzycielem prowadzonego w ramach postępowania w sprawie zarzutu zgłoszonego przez stronę na postępowanie egzekucyjne. Kwestia ta była przedmiotem oceny tutejszego Sądu w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 233/17 w sprawie skargi skarżącego na postanowienie organu nadzoru stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] lipca 2016 r. uznającego zarzuty zobowiązanego za bezzasadne. Sąd orzekający w sprawie podzielił opinie i oceny prawne zawarte w tym wyroku i przedstawił je jako własne w dalszej części uzasadnienia. Sąd I instancji wskazał, że z przepisów art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek, co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy jednak przyjąć, że obowiązek doręczania pism zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w danej/konkretnej sprawie. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Jak wynika z akt egzekucyjnych przedłożonych Sądowi I instancji – pełnomocnik przedłożył dokument pełnomocnictwa z dnia 10 maja 2016 r. organowi egzekucyjnemu dopiero w dniu 18 października 2016 r. Oznacza to, że organ egzekucyjny w sposób prawidłowy skierował postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. bezpośrednio do skarżącego. To, że dokument pełnomocnictwa w tym dniu istniał nie mogło – jak chce tego pełnomocnik – zrodzić skutku procesowe dla organu egzekucyjnego. Nie miał także prawnego znaczenia fakt, że dokument ten był przedłożony wierzycielowi, gdyż: - po pierwsze, wierzyciel odnosił się do zarzutu w ramach własnych obowiązków wynikających z art. 34 ustawy egzekucyjnej; - po drugie, wierzyciel nie był zobowiązany do przekazania pełnomocnictwa organowi egzekucyjnemu; - po trzecie, obowiązek ten ciążył na pełnomocniku; - po czwarte, organowi egzekucyjnemu nie była znana treść pełnomocnictwa. Powyższe rozważania przesądzają o tym, że organ egzekucyjny nie posiadając pełnomocnictwa prawidłowo skierował postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r., do skarżącego, co czyni zarzuty podnoszone w skardze bezzasadnymi. Sąd nie podzielił poglądów strony skarżącej co do tego, że postępowanie wierzycielskie jest immanentną częścią postępowania egzekucyjnego, a tym samym, że czynności procesowe zobowiązanego podejmowane w toku postępowania prowadzonego przed wierzycielem w sprawie jego stanowiska uznane zostają jako dokonane przed organem egzekucyjnym w toku postępowania egzekucyjnego. Postępowania te stanowią dwie odrębne procedury dotyczące w istocie różnych kwestii. Postępowania te toczą się w dwóch różnych sprawach w sprawie stanowiska wierzyciela i w sprawie zgłoszonych zarzutów prowadzonych przez różne organy (wierzyciela i organ egzekucyjny), co oznacza, że pełnomocnik miał obowiązek złożyć stosowny dokument pełnomocnictwa do akt każdej z tak prowadzonych spraw. Jeżeli tego nie uczynił organ, do którego akt sprawy pełnomocnictwo nie zostało złożone, dokonuje doręczeń bezpośrednio do rąk strony. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a następnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 188 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi i uchylenie postanowienia organu, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania, tj.: A) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 3 k.p.a., art. 8 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 34 § 1, 2, 4 u.p.e.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia ku temu uzasadnionych podstaw na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że strona była reprezentowana przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym dopiero od dnia [...] października 2016 r., podczas gdy w toku postępowania egzekucyjnego w sprawie zarzutów pełnomocnik złożył pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu egzekucyjnym już w dniu [...] maja 2016 r., tj. wraz z zażaleniem na postanowienie wierzyciela; poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że pełnomocnictwo nie zostało złożone do konkretnej sprawy, tj. postępowania egzekucyjnego w administracji, pomimo że postępowanie dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest częścią postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny, a także że organ podejmując informacje o wystąpieniu w sprawie pełnomocnika nie miał obowiązku poszukiwać pełnomocnictwa; B) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uznanie, że organ prawidłowo doręczył stronie postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. z pominięciem pełnomocnika, pomimo że skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym od dnia 10 maja 2016 r.; C) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że zażalenie wniesione zostało po ustawowym terminie, czego zdaniem Sądu pełnomocnik miał świadomość, bowiem złożył w dniu 8 listopada 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, pomijając przy tym fakt, że wcześniej pismem z dnia [...] września 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o doręczenie mu postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów, wnosząc z ostrożności procesowej o wznowienie postępowania, wytykając od początku uchybienie polegające na niedoręczeniu postanowienia bezpośrednio pełnomocnikowi pomimo jego ustanowienia w toku postępowania egzekucyjnego; D) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wyrażające się w błędnym uznaniu, że prawidłowe było działanie organu, który posiadając wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika, lecz nie posiadając dokumentu pełnomocnictwa, nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia tej okoliczności i ewentualnie wezwania pełnomocnika do jego przedstawienia, co doprowadziło do nieuzasadnionego pominięcia pełnomocnika w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Gliwicach. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie (ad meritum), lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA, zarzuty te okazały się zasadne, zaś zaskarżony wyrok, jak również postanowienie objęte skargą naruszają prawo. Istota sprawy sprowadza się do oceny kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] lipca 2016 r. stronie, a nie jej pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo zostało złożone w toku postępowania przed wierzycielem prowadzonego w ramach postępowania w sprawie zarzutu zgłoszonego przez stronę na postępowanie egzekucyjne, na etapie wniesienia zażalenia na postanowienie wierzyciela (Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Katowicach). Wobec tego wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia ma zastosowanie przepis art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Również w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 33 § 3 zd. pierwsze k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Natomiast z art. 40 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Kwestia sporna, jaka zaistniała na gruncie niniejszej sprawy, dotyczy tego, czy złożenie pełnomocnictwa wierzycielowi wraz z zażaleniem na postanowienie wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym rodziło po stronie organu egzekucyjnego obowiązek doręczania pism temu pełnomocnikowi, pomimo że organ ten nie dysponował pełnomocnictwem. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 lipca 2016 r.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie stanowisko wierzyciela – wobec zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. – było wymagane. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi więc niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach. Jak słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, postępowanie dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest częścią postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny. Ustawodawca wyraźnie przy tym określił rolę wierzyciela w tym postępowaniu. Wierzyciel może wyrazić stanowisko w przedmiocie zasadności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1 u.p.e.a.) albo uznać niedopuszczalność zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Wierzyciel jest obowiązany zająć stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów do czasu, gdy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Wierzyciel więc nie prowadzi postępowania co do istoty sprawy w celu jej rozstrzygnięcia, ale formułuje ocenę wniesionych zarzutów (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2305/14). W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Katowicach (wierzyciel) stwierdził bezzasadność wniesionych zarzutów. Odwołanie od tego postanowienia złożył pełnomocnik skarżącego, załączając pełnomocnictwo. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie, wskazując w nagłówku jako stronę postępowania Pana S. J., reprezentowanego przez radcę prawnego Witolda Jagiełłę. Następnie, wierzyciel przekazał organowi egzekucyjnego wydane w sprawie postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie uznał, że złożenie pełnomocnictwa wierzycielowi nie miało prawnego znaczenia w sprawie egzekucyjnej, skoro postępowanie dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest częścią postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny. W tym kontekście warto przytoczyć pogląd prawny, wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1143/15, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę na specyfikę postępowania egzekucyjnego, w trakcie którego mogą toczyć się mieszczące się w jego ramach postępowania (np. w sprawie zarzutów – art. 33 u.p.p.e.a., zawieszenia postępowania – art. 56 u.p.e.a., umorzenia postępowania – art. 59 u.p.e.a., kosztów egzekucyjnych – art. 64c u.p.e.a.), które kończą się wydaniem postanowień, niekiedy kierowanych do innych niż zobowiązany podmiotów, np. wierzycieli. Dalej wskazał, że złożenie przy którejkolwiek z tych spraw pełnomocnictwa do reprezentowania zobowiązanego w szeroko rozumianym postępowaniu egzekucyjnym obliguje organ do kierowania korespondencji związanej z tym postępowaniem na adres wyznaczonego pełnomocnika. W takim przypadku użyty w art. 33 § 3 k.p.a. zwrot "dołącza do akt" należy rozumieć jako "dołącza do akt postępowania egzekucyjnego". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie sposób nie zauważyć jednak, że skoro organ egzekucyjny nie dysponował pełnomocnictwem, nie znał jego treści i zakresu, to nie mógł bezrefleksyjnie kierować korespondencji do pełnomocnika. Niemniej znając treść postanowienia wierzyciela z [...] czerwca 2016 r., które wyraźne wskazywało, że strona ustanowiła pełnomocnika (radcę prawnego), organ egzekucyjny, realizując zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a., miał obowiązek wyjaśnić kwestię reprezentacji strony w postępowaniu egzekucyjnym, czy to poprzez wezwanie pełnomocnika do przedłożenia temu organowi pełnomocnictwa, czy też poprzez zobowiązanie wierzyciela do udostępnienia pełnomocnictwa. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2041/14, w przypadku, gdy organowi wiadome jest, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to brak dokumentu pełnomocnictwa w aktach sprawy nie uzasadnia pominięcia pełnomocnika bez wyjaśnienia tej kwestii na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. i wezwania do uzupełnienia braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 3 k.p.a. W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji błędnie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., dopuszczając się tym samym naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu postanowienia dotyczącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, które wydane zostało z naruszeniem art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., co z kolei jest konsekwencją naruszenia przepisów art. 33 § 3 i 40 § 2 k.p.a. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] na podstawie art. 188 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).