I GSK 1927/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3055/16 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za organizację producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3055/16 oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy uznania za organizację producentów owoców i warzyw. WSA rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] maja 2011 r. Marszałek Województwa Podlaskiego (dalej: "marszałek" lub "organ I instancji") wstępnie uznał grupę producentów owoców i warzyw A sp. z o.o. w S. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "spółka") za grupę producentów owoców i warzyw i wstępnie zatwierdził jej plan dochodzenia do uznania. W tej samej decyzji organ I instancji zatwierdził plan dochodzenia do uznania, który został przyjęty na okres 5-ciu lat, a jego realizację określono na lata 2011 -2015, do dnia 31 grudnia 2015 r. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego (dalej: Dyrektor Oddziału, organ pierwszej instancji) wpłynął wniosek skarżącej z [...] grudnia 2014 r. o uznanie za organizację producentów owoców i warzyw. W dniach od [....] lutego 2016 roku do [...] marca 2016 r. we wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw "A" przeprowadzono kontrolę. Kontroli poddano także każdego z członków Grupy. Z czynności kontrolnych sporządzono raporty: Raport z kontroli uznania/spełnienia warunków uznania [....], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...], Raport z kontroli członka organizacji producentów owoców i warzyw [...]. Po zakończonych czynnościach kontrolnych w dniu [...] kwietnia 2016 r. strona wniosła uwagi i wyjaśnienia do raportu z kontroli uznania/spełnienia warunków uznania. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Oddziału odmówił uznania skarżącej spółki za organizację producentów owoców i warzyw. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji zrealizowanie wszystkich ujętych w zatwierdzonym planie działań i inwestycji jest jednym z podstawowych kryteriów warunkujących uznanie za organizację producentów owoców i warzyw. Zdaniem organu pierwszej instancji, analiza realizacji działań i inwestycji zatwierdzonych w Planie Dochodzenia do Uznania (dalej: PDU) jednoznacznie wskazuje, że PDU do dnia 31 grudnia 2015 r. nie został zrealizowany w całości. Nie osiągnięto zamierzonych w nim celów. Infrastruktura Grupy odbiega od tej zaplanowanej w PDU - punkt 5 strona 76. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego odwołaniem spółki, decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej: Prezes ARR, organ odwoławczy) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Prezes ARR stwierdził, że przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r. poz. 1178 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 19 września 2013r.") należy interpretować w ten sposób, że wstępnie uznana grupa producentów jest związana PDU i ma obowiązek zrealizować wszystkie działania i inwestycje w nim zatwierdzone, gdyż są one niezbędne do zrealizowania celu polegającego na osiągnięciu stanu spełniania kryteriów uznania za organizację producentów. Zdaniem Prezesa ARR, wobec braku realizacji do dnia 31 grudnia 2015 r. celów tj: - stworzenia centrum logistycznego grupy z odpowiednim personelem do prowadzenia działalności i zarządzania grupą jako firmą, w tym nowoczesnego biura Grupy; - budowy przechowalni warzyw z 13 komorami chłodniczymi oraz sortowni warzyw i owoców; - wyposażenia nowo wybudowanej przechowalni warzyw w niezbędne urządzenia techniczne (agregaty chłodnicze, agregat prądotwórczy), - zakupu samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, z wyłączeniem samochodów do przewozu osób (inwestycja nr 7), doszło do niezrealizowania PDU w zakresie niezbędnym do uznania wstępnie uznanej grupy za organizację producentów owoców i warzyw. Zdaniem Prezesa ARR, wstępnie uznana grupa producentów jest związana PDU i ma obowiązek zrealizować wszystkie działania i inwestycje w nim zatwierdzone, gdyż są one niezbędne do zrealizowania celu polegającego na osiągnięciu stanu spełniania kryteriów uznania za organizację producentów. Dlatego też prawidłowo organ I instancji uznał, że wobec braku realizacji celu postawionego w działaniu - "Działalnie w kierunku zapewnienia personelu oraz infrastruktury i wyposażenia niezbędnego do spełnienia wymogów uznania za organizację producentów, w szczególności niewybudowaniu nowoczesnego biura grupy na gruntach będących własnością grupy, doszło do niezrealizowania planu dochodzenia do uznania w zakresie niezbędnym do uznania wstępnie uznanej grupy za organizację producentów owoców i warzyw. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego ustaleń w kwestii zakupu samochodu chłodni organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach inwestycji nr 7 Grupa zobowiązała się do zakupu samochodu chłodni (solówki) MAN TGL EURO 5 o ładowności do 12 t, długości ładowania 7.100 mm, szerokości ładowania 2.450 mm, wysokości ładowania 2.300 mm, winda, mocy silnika 200-250hp. Tymczasem dokonano zakupu samochodu chłodni (solówki) VOLVO FL612 o dopuszczalnej ładowności 4890 kg, długości ładowania 5,69 m, szerokości ładowania 2,22 m, wysokości ładowania 2,21 m, winda, mocy silnika 206 hp. Z powyższego wynika więc, że zakupiony samochód ma ładowność o 7 ton mniejszą, a długość ładowania jest o 1,4 m krótsza od tego, którego zakup planowano. W tym obszarze także, aktualne pozostaje stanowisko organu odwoławczego, zgodnie, z którym zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania oznacza, że przewidziany w nim zakres działań i skala inwestycji odpowiadają potrzebom podmiotu związanym ze spełnieniem warunków uznania za organizację. Odnośnie do zarzutów dotyczących budowy sortowni i przechowalni z komorami chłodniczymi Prezes ARR powołał się na treść art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz.U.UE.L z 16 listopada 2007 r., nr 299, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 1234/2007). W szczególności organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 37 akapit 1 lit. b rozporządzenia 543/2011 wskazującego, że treść planów uznawania powinna zawierać okres jego trwania, który nie powinien przekraczać 5 lat. Organ odwoławczy powołał się także na § 2 ust. 1 rozporządzenia z 19 września 2013 r. oraz wyjaśnił, że wskazane powyżej przepisy wyznaczają początek okresu realizacji planu dochodzenia do uznania, który rozpoczyna się 1 stycznia po jego zatwierdzeniu bądź też niezwłocznie po dniu jego zatwierdzenia, tj. od dnia następnego po dniu wydania przez właściwy organ państwa członkowskiego (marszałka województwa) decyzji o zatwierdzeniu planu dochodzenia do uznania oraz jego koniec, którym jest dzień 31 grudnia ostatniego roku realizacji planu. Zakończenie realizacji planu dochodzenia do uznania w dniu 31 grudnia ostatniego roku jego realizacji oznacza wygaśnięcie planu, zatem na wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw spoczywał bezwzględny obowiązek zrealizowania wszystkich działań i inwestycji zatwierdzonych w planie dochodzenia do uznania do dnia 31 grudnia 2015 r. Prezes ARR wypowiedział się w kwestii wyposażenia sortowni i przechowalni. Uznał, że zgodnie z PDU budynek ten miał być wyposażony w niezbędne urządzenia techniczne - agregaty chłodnicze (13 sztuk) i agregat prądotwórczy. Jak wynika natomiast z kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu [...] marca 2016 r. przez organ pierwszej instancji, w ramach realizacji inwestycji u Grupy stwierdzono 4 częściowo zamontowane agregaty chłodnicze oraz 4 zakupione, lecz niezamontowane. Jak wskazał organ, na dzień uznania Grupa nie posiadała żadnych środków technicznych umożliwiających jej członkom zbieranie, pakowanie, przechowywanie i wprowadzanie produktów do obrotu, podczas gdy zrealizowana inwestycja miała umożliwić Spółce spełnienie kryterium określonego w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 1234/2007. Dodatkowo, pismem z [...] lipca 2016 r. wezwano stronę m.in. do wyjaśnienia zmiany inwestycji dotyczącej zakupu agregatów zapewniających pełne chłodzenie wskazanej w PDU kubatury przechowalniczej, w tym o przedstawienie stosownych wyjaśnień i dokumentów (opinii, ekspertyz) potwierdzających, że zakupiona przez Grupę ilość agregatów chłodniczych (inna niż wskazana w PDU) oraz zamontowany jeden zespół sprężarkowy na 7 sprężarkach współpracujących z kilkoma chłodnicami, rzeczywiście daje tożsame parametry chłodzenia, z planowanym zakupem 13 komór przechowalniczych. Zgodnie bowiem z PDU przy możliwościach załadunku (dla brokułu) 40 t w jednej komorze, wybudowana baza przechowalnicza miała pozwolić na jednorazowe przetrzymanie w przechowalni do 520 ton produktu. Jak zrelacjonował organ odwoławczy, w odpowiedzi na wezwanie strona złożyła wyjaśnienie przygotowane przez G podpisane przez R. M. - specjalistę ds. klimatyzacji i techniki chłodniczej, wskazujące, że zastosowana zmiana nie miała wpływu na wydajność urządzeń chłodniczych oraz, że optymalizuje ona technologię transportu i rozkładu zebranych warzyw. W tym kontekście organ odwoławczy dostrzegł, że G, której pracownik jest autorem ww. złożonego wyjaśnienia, jest podmiotem, od którego Grupa zakupiła zespół sprężarkowy na 7 sprężarkach. Organ odwoławczy podał, że strona dołączyła także opinię prof. dr hab. inż. D. B. z Zakładu Techniki Cieplnej i Chłodnictwa Politechniki Białostockiej potwierdzająca prawidłową metodykę sporządzania bilansu komory składowej a tym samym poprawność rozwiązania przyjętego przez stronę. Organ powołał się w tym miejscu na stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I GSK 847/08, LEX nr 594683, zgodnie z którym opiniom sporządzonym na zlecenie strony, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową, nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Opinie sporządzone na zlecenie strony traktować należy jedynie jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Jednakże, pomimo powyższych zastrzeżeń organ dał wiarę opiniom złożonym przez stronę co do oceny przyjętego przez skarżącą rozwiązania oraz uznania go za korzystniejsze eksploatacyjnie oraz gwarantujące większe bezpieczeństwo w zakresie zapewnienia właściwych parametrów. Organ wskazał natomiast, że Grupa dokonując powyższych zmian miała obowiązek ich prawnego usankcjonowania poprzez złożenie wniosku o zmianę do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców warzyw oraz rynku chmielu (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 58, dalej: "ustawa o organizacji rynków") ale tego nie robiła. Wobec zaniechania powyższego, w ocenie organu odwoławczego, aktualne pozostało uprawnienie organów rozpoznających sprawę do weryfikacji realizacji przez stronę działań i inwestycji w zakresie zatwierdzonym w planie dochodzenia do uznania. Konsekwentnie organ uznał że organ I instancji prawidłowo ustalił, że na dzień zakończenia realizacji PDU Grupa nie osiągnęła zamierzonego celu, tj: funkcjonowania w nadającej się do użytku przechowalni z 13 komorami chłodniczymi oraz funkcjonującej sortowni warzyw i owoców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę skarżącej spółki wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ zatwierdził przedłożony przez skarżącą plan dochodzenia do uznania, a zatwierdzając do realizacji zawarte w nim działania i inwestycje uznał, że są one niezbędne, aby spółka mogła funkcjonować jako organizacja zgodnie z przepisami UE. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z zatwierdzonym planem dochodzenia do uznania skarżąca miała wykonać m.in. następujące inwestycje w celu spełnienia kryteriów uznania za organizację: - budowa przechowalni warzyw z 13 komorami chłodniczymi oraz sortowni warzyw i owoców (inwestycja nr 2); - wyposażenie nowo wybudowanej przechowalni warzyw w niezbędne urządzenia techniczne (agregaty chłodnicze, agregat prądotwórczy) – inwestycja nr 3, - zakup samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, z wyłączeniem samochodów do przewozu osób (inwestycja nr 7). Niewątpliwie skarżąca została wstępnie uznana za grupę producentów decyzją marszałka z [...] maja 2011 r. Tą samą decyzją zatwierdzono jej PDU. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią zatwierdzonego PDU głównym celem grupy jest m.in. prawidłowe przygotowanie produktów do sprzedaży poprzez prawidłowe sortowanie, pakowanie oraz rozłożenie sprzedaży w okresie poprzez stworzenie warunków do prawidłowego przechowywania produktów wytwarzanych przez członków grupy (strona 3 PDU, nr 5). W ramach informacji dodatkowej o działalności Grupy PDU wskazuje, że "Spółka realizować będzie założone cele poprzez tworzenie własnej infrastruktury przechowalniczej i przygotowanie produktów do sprzedaży" – strona 5 PDU. Natomiast w kryteriach uznania za organizację producentów niespełnionych przez skarżącą na etapie zatwierdzania PDU wskazano, że "Grupa producentów w razie potrzeby skutecznie zapewnia swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbieranie, magazynowanie, przechowywanie oraz przygotowywanie owoców i warzyw do sprzedaży (np. sortowanie, czyszczenie, mycie pakowanie owoców i warzyw") – strona 23 PDU. W uzasadnieniu niespełnienia tego kryterium wskazano, że grupa obecnie "nie posiada żadnych środków technicznych umożliwiających prawidłowe zbieranie, magazynowanie, przechowywanie i przygotowanie do sprzedaży wytworzonych produktów. Inwestycja jest na etapie planowania i jest przedmiotem niniejszego planu". WSA podkreślił, że pomocą finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, mogą być objęte wyłącznie inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania za organizację producentów. Natomiast odnosząc się do kryterium uznania dotyczącego skutecznego zapewnienia swoim członkom środków technicznych umożliwiających zbiór, magazynowanie, pakowanie i przygotowywanie do sprzedaży ich produktów, w tym chłodni oraz urządzeń sortująco-pakujących, należy zauważyć, że organizacja producentów ma zapewnić taką infrastrukturę swoim członkom, ale tylko w sytuacji, gdy zachodzi taka potrzeba, tj. członkowie organizacji producentów produkują produkty (owoce lub warzywa), wymagające udzielenia takiej pomocy technicznej, a więc zabezpieczenia przechowywania w kontrolowanej atmosferze, oraz przesortowania i zapakowania, celem sprzedaży na rynek produktów świeżych. Tym samym, aby uznać, że organizacja producentów musi zapewnić swoim członkom środki techniczne umożliwiające przechowywanie owoców i warzyw w kontrolowanej atmosferze, oraz ich sortownie i pakowanie, należy stwierdzić, że dana organizacja produkuje i dostarcza owoce i warzywa do bezpośredniej konsumpcji, tj. na rynek owoców i warzyw świeżych, np. do sieci handlowych, hipermarketów, na rynki hurtowe, itp. Tak też jest w przedmiotowej sprawie. Słusznie, w ocenie WSA, organy uznały, że niezrealizowanie tych inwestycji, które sam wnioskodawca uznał za niezbędne, zaś marszałek potwierdził zatwierdzając plan dochodzenia do uznania, jest równoznaczne z niemożliwością spełnienia kryteriów uznania za organizację. Tym samym Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem WSA organ odwoławczy prawidłowo dokonał kontroli instancyjnej, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonał jego prawidłowej oceny (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zawiera m. in. uzasadnienie faktyczne wskazujące na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, (art. 107 § 3 k.p.a.). Rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego zawiera opis wziętego pod uwagę materiału dowodowego, podaje podstawę prawną decyzji oraz wyczerpująco je uzasadnia. Zdaniem Sądu I instancji nie doszło do naruszenia art. 37 akapit 2 w zw. z załącznikiem VA ust. 1 rozporządzenia 543/2011. Sąd wskazał, że w ramach inwestycji nr 7 Grupa zobowiązała się do zakupu samochodu chłodni (solówki) MAN TGL EURO 5 o ładowności do 12 t, długości ładowania 7.100 mm, szerokości ładowania 2.450 mm, wysokości ładowania 2.300 mm, winda, mocy silnika 200-250 hp. W rzeczywistości natomiast dokonała zakupu samochodu chłodni (solówki) VOLVO FL612 o dopuszczalnej ładowności 4890 kg, długości ładowania 5,69 m, szerokości ładowania 2,22 m, wysokości ładowania 2,21 m, winda, mocy silnika 206 hp. Z powyższego wynika więc, że zakupiony samochód ma ładowność o 7 ton mniejszą, a długość ładowania jest o 1,4 m krótsza od tego, którego zakup planowano. Wskazany przez skarżącą załącznik VA do rozporządzenia 543/2011 oznacza tyle, że strona, która zobowiązując się w PDU do realizacji tego rodzaju inwestycji ma świadomość jej niekwalifikowalności. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku jej realizacji zgodnie z treścią PDU, tak, aby osiągnąć stan spełnienia kryteriów uznania za organizację producentów. Dodatkowo, na str. 55 PDU Grupa wskazała, że rozpoczynając realizację planu, nie posiadała możliwości do spełnienia wymogów uznania za organizację dotyczące zapewnienia swoim członkom środków technicznych umożliwiających zbieranie, przechowywanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów. W odniesieniu do zarzutów dotyczących budowy sortowni i przechowalni z komorami chłodniczymi Sąd wskazał na treść art. 125e rozporządzenia 1234/2007 zgodnie, z którym (in fine): W celu zakwalifikowania grupy przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek okresu, o którym mowa w akapicie drugim, i stanowi wstępne uznanie. Okres przejściowy nie może przekraczać pięciu lat". Natomiast zgodnie z art. 37 akapit 1 lit. b rozporządzenia 543/2011 treść planów uznawania powinna zawierać okres jego trwania, który nie powinien przekraczać 5 lat. Treść powyższych przepisów oznacza, że na wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw spoczywał bezwzględny obowiązek zrealizowania wszystkich działań i inwestycji zatwierdzonych w planie dochodzenia do uznania do dnia 31 grudnia 2015 r. Z ustaleń faktycznych (Zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego - budowa budynku gospodarczego z komorami chłodniczymi, sortownią owoców i warzyw) wynika, że budynek został przyjęty do użytkowania w dniu [...] kwietnia 2016 r. a ww. zawiadomienie wpłynęło do Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce w dniu [...] marca 2016 r. (karta 952 akt adm.). Dodatkowo, z Zawiadomienia, wynika, że I etap realizacji inwestycji, tj.: budowy hali magazynowej z 4-rema komorami chłodniczymi do przechowywania owoców i warzyw został zakończony i budynek przyjęto do użytkowania w dniu [...] marca 2016 r. (zawiadomienie wpłynęło do Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce w dniu [...] marca 2016 r. – karta 852 akt adm.). Z wyciągu z Dziennika Budowy Nr [...] z [...] grudnia 2015 r., (karta 701-709 akt adm.) budynku gospodarczego z komorami, sortownią owoców i warzyw wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w obrębie O. P. (załącznik nr 22 do protokołu kontroli uznania/spełnienia warunków uznania) wynika, że prace przy obiekcie rozpoczęto dnia [...] grudnia 2015 r. i zakończono dnia [...] lutego 2016 r. Nadto w wyciągu z Dziennika Budowy Nr [...] z [...] października 2014 r. (karta 711-719 akt adm.) dotyczącego budowy hali do przechowywania owoców i warzyw (Załącznik Nr 23 do protokołu z kontroli uznania/spełniania warunków uznania) wskazano, iż prace przy obiekcie rozpoczęto w dniu [...] października 2014 r., ale nie znajduje się tam data zakończenia przedmiotowych prac. Mając na uwadze treść art. 56 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2016 r. poz. 290), który zobowiązuje inwestora (na którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego) do zawiadomienia właściwych organów o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania oraz daty zawiadomienia Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce o zakończeniu budowy (tj.: [...] marca 2016 r. i [...] marca 2016 r.), sąd uznaje za słuszne stanowisko organu odwoławczego o niezrealizowaniu inwestycji zatwierdzonych w planie dochodzenia do uznania w terminie (nieprzekraczalny termin - 31 grudnia 2015 r.). W świetle wskazanych przepisów prawa i czynności faktycznych, zdaniem organu odwoławczego stanowisko skarżącej, zgodnie z którym istotne jest tylko to, czy na dzień wydania decyzji o odmowie uznania za organizację Grupa spełniała wymogi niezbędne do uznania, nie zasługuje na uwzględnienie. Zmiana terminu realizacji inwestycji bądź jej modyfikacja, wykraczająca poza 5 letni okres realizacji planu dochodzenia do uznania, ma znaczenie dla oceny spełnienia kryteriów uznania za organizację. Prawidłowe, w ocenie WSA, jest także stanowisko organu co do niewyposażenia sortowni i przechowalni służącej do magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, w niezbędne urządzenia techniczne - agregaty chłodnicze (13 sztuk) i agregat prądotwórczy. Zawarcie w dniu [...] grudnia 2015 r. umowy zakupu agregatu prądotwórczego, przy jednoczesnym jej postanowieniu, że "towar zostanie własnością kupującego po wpłacie należności" (która nastąpiła dnia [...] stycznia 2016 r. – karty 653, 655 akt adm.) oznacza, iż na dzień zakończenia realizacji PDU agregat nie był własnością spółki. Zakupienie w ostatnim dniu realizacji PDU (31 grudnia 2015 r.) zestawu 7 szt. (zamiast 13 szt.) agregatów chłodniczych (załącznik nr 16 do Raportu z kontroli uznania /spełniania warunków uznania) oraz zmiana sposobu realizacji inwestycji dotyczącej zakupu agregatów zapewniających pełne chłodzenie wskazanej w PDU kubatury przechowalniczej (jeden zestaw sprężarkowy na 7 sprężarkach współpracującymi z kilkoma chłodnicami) przy pominięciu ustawowego trybu dokonania zmian w PDU (złożenie wniosku w terminie celem uzyskania decyzji zatwierdzającej zmiany), słusznie potraktowano jako nieosiągnięcie przez grupę zamierzonego celu, tj: funkcjonowania w nadającej się do użytku przechowalni z 13 komorami chłodniczymi oraz funkcjonującej sortowni warzyw i owoców. W tym zakresie sąd także zauważa, że ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że także do 31 grudnia 2015 r. strona nie zakupiła wózka widłowego z wagą, do którego zakupu zobowiązała się w zakresie inwestycji nr 5 "Zakup, narządzi i montaż maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, w szczególności przeznaczonych do ich mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania, konfekcjonowania, krojenia, cięcia, szatkowania, obierania lub drylowania", działanie 5.4 "wózek paletowy z wagą". Pomijając fakt, że zobowiązała się do zakupu dwóch wózków o udźwigu 3,0-3,2 tony a zakupione posiadają odpowiednio udźwig 2,0 t (2000 kg) i 2,5 t (2500 kg) (patrz zdjęcia działanie 5.4), to zakup jednego z tych wózków nie odbył się do końca 2015r. Skarżąca przedstawiła wprawdzie fakturę nr [...] z [...] grudnia 2016r. (patrz protokół –strona 578 akt adm.), jednakże na podstawie materiału fotograficznego wykonanego podczas kontroli na miejscu ustalono, że wózek wyprodukowano w 2016 r. i fizycznie przekazany przez producenta w dniu [...] stycznia 2016 r. (data na karcie gwarancyjnej – patrz decyzja Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z [...] grudnia 2016r.). Ustalenia te przeczą w ocenie sądu stwierdzeniu, że zakup ten został zrealizowany na datę 31 grudnia 2015 r. Słuszne jest także stanowisko organu co do niezrealizowania w ramach Inwestycji nr 5 Działania 5.2. – myjka + sortownica + pakowaczka, Działania 5.13. - maszyna do obierania cebuli i Działania 5.15. – czyszczalnia. Urządzenia nie były gotowe do użycia zgodnie z przeznaczeniem zarówno w dniu 31 grudnia 2015 r., jak i w dniu kontroli. W trakcie kontroli stwierdzono, że na myjce - sortownicy - pakowaczce (patrz zdjęcia dotyczące Działania 5.2) znajdują się jeszcze fabryczne opaski zaciskowe i folie, potwierdzające, że maszyna nie została jeszcze użyta przez stronę do przygotowywania warzyw i owoców do sprzedaży. Maszyna do obierania cebuli nie została odpakowana z folii fabrycznej (patrz zdjęcia dotyczące Działania 5.13) i tym samym nie została wykorzystana przez spółkę do osiągnięcia celu jakim było przygotowanie i umożliwienie wprowadzenia produktów do obrotu. Czyszczalnia (jej poszczególne elementy) nie została złożona w maszynę nadającą się do użytkowania a na poszczególnych częściach urządzenia znajdowały się fabryczne folie i taśmy, co potwierdzało, że urządzenie to nie zostało złożone i wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, pomimo jego zakupu w II połowie 2014 r. (patrz zdjęcia dotyczące Działania 5.15). Powyższe ustalenia oznaczają, że na dzień zakończenia realizacji PDU czyli na dzień 31 grudnia 2015 r. działania te nie zostały zrealizowane poprzez odpowiedni montaż, podłączenie i przygotowanie maszyn do działania zgodnie z przeznaczeniem. Skargą kasacyjną Spółka zaskarżyła wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2016 r. nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Białymstoku z [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2017, poz. 1257 - zwanej dalej k.p.a.) poprzez oddalenie skargi w sytuacji braku pełnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy przez organy obu instancji, skutkującego błędnym przyjęciem przez sąd, że: a) Skarżąca nie spełniła wymogów pozwalających na uznanie jej za grupę producentów owoców i warzyw w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego sprawy przemawia za przyjęciem, że skarżąca spełniła wszelkie wymogi uznania ją z taką organizację; b) Skarżąca nie zadośćuczyniła obowiązkowi budowy sortowni oraz przechowalni warzyw wyposażonych w niezbędne urządzenia techniczne (agregat prądotwórczy agregaty chłodnicze) w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych skarżąca chłodniczych, realizując jednakże alternatywny PDU kubaturze i wydajności, co opinią prywatną biegłego oraz odstąpiła od zakupu 13 agregatów system chłodzenia o zbieżnej z określoną w zostało potwierdzone załączonymi dokumentami Prof. dr hab. D. B. i przeczy twierdzeniom prezentowanym przez sąd I instancji, że PDU nie został w powyższym zakresie zrealizowany; c) Skarżąca nie zrealizowała, w zakresie planu dochodzenia do uznania za organizację producentów. Inwestycji nr 5 Działania 5.2. planu - myjka + sortownica + pakowaczka, działania 5.13. maszyna do obierania cebuli i Działania 5.15. - czyszczalnia, gdyż zarówno na dzień 31 grudnia 2015 r. jak i na dzień kontroli urządzenia te nie były gotowe do użycia w sytuacji, gdy cały sprzęt oraz linia technologiczna zostały przygotowane i przystosowane do rozpoczęcia działalności, jednakże ze względu na fakt, iż urządzenia te wykorzystywane są sezonowo, tj. w czasie zbiorów warzyw i owoców, natomiast w pozostałym czasie są one odłączane od prądu i celach redukcji zużycia prądu i konserwacji maszyn, w okresie dokonywania kontroli przez organ sprzęt ten nie był użytkowany co jednak nie prowadzi do uznania, że PDU nie został w powyższym zakresie zrealizowany; 2) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw, z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie nie zakończyła robót budowlanych przewidzianych w PDU w wymaganym czasie, tj. do dnia 31 grudnia 2015 r. w sytuacji, gdy przepisy prawa, w szczególności regulacje Rozporządzenia nr 1234/2007 i Rozporządzenia 543/2011, nie określają kwestii przekroczenia terminu realizacji PDU co oznacza, że organ dokonujący oceny wypełnienia przez podmiot ubiegający się o uznanie za organizację producentów owoców i warzyw powinien dokonać tej oceny w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji w tym przedmiocie; 3) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 37 akapit 1 lit c Rozporządzenia Wykonawczego Komisji UE nr 543/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L,2011.157.1 - zwanego dalej rozporządzeniem nr 543/2011) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że tylko bezwzględna i dokładna realizacja działań określonych w PDU może skutkować uznaniem skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw w sytuacji, gdy przepis ten dotyczy przede wszystkim osiągnięcia celu, jakim jest zbieranie, pakowanie, przechowywanie oraz wprowadzanie produktów wytwarzanych przez skarżącą warzyw i owoców, a cele te zostały przez skarżącą osiągnięte; 4) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 akapit 1 lit. c) rozporządzenia nr 543/2011 w zw. z art. 19 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 543/2011 przez błędną wykładnię i przyjęcie, że pojęcie ,,działania’' w rozumieniu tego rozporządzenia jest równoznaczne z osiągnięciem skutku i celu, w jakim działanie to zostało podjęte w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia terminu ,,działania'' oznacza działanie zmierzające do osiągnięcia zamierzonego skutku i celu; 5) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. art. 37 akapit 2 w zw. z załącznikiem VA ust. 1 Rozporządzenia nr 543/2011 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycje w środki transportu wchodzą w zakres planu dochodzenia do uznania, pomimo istnienia wyraźnego wyłączenia ustawowego w zakresie środków transportu, a zatem przyjęte przez skarżącą rozwiązania dotyczące zapewnienia środków transportu nie powinny mieć żadnego wpływu na kwestię uznania bądź odmowy uznania skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw; 6) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. art. 231 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 grudnia 2013 r., nr 1308/2013 ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) 1037/11, (WE) 1234/2007 (Dz.U.UE.L.2013.347.671 zwanego dalej rozporządzeniem nr 1308/2013) poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy przepisy tego rozporządzenia nie znajdują zastosowania do planów dochodzenia do uznania rozpoczętych przed dniem 1 stycznia 2014 r.; W uzasadnieniu skarżąca spółka przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. skarżąca wniosła replikę do powyższej odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego zarówno błędnej wykładni: art. 37 akapit 1 lit c Rozporządzenia Wykonawczego Komisji UE nr 543/2011, art. 3 akapit 1 lit. c) rozporządzenia nr 543/2011 w zw. z art. 19 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 543/2011; jak i niewłaściwego zastosowania art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013. Odnosząc się w pierwszej kolejności do ostatniego z wymienionych zarzutów tj. zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 231 ust. 2 należy wskazać, że zarzut ten nie jest trafny z tego powodu, że pomimo, iż rozporządzenie nr 1234/2007 zostało w dniu 1 stycznia 2014 r. zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, to jednak w odniesieniu do skarżącej nadal obowiązywało rozporządzenie nr 1234/2007 . W myśl bowiem art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013 stanowiącego: "wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r., po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów." Niewątpliwie skarżąca została wstępnie uznana za grupę producentów decyzją marszałka z dnia [...] maja 2011 r. Tą samą decyzja wstępnie uznano jej plan dochodzenia do uznania ( PDU), który został przyjęty na okres 5 lat , a jego realizację określono na lata 2011- 2015 , do dnia 31 grudnia 2015r. Zatem jej program był wieloletni, co spełniało przesłankę do stosowania przepisu przejściowego art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013. Pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do stanowiska skarżącej kasacyjnie, że warunkiem uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za uznaną organizację producencką nie jest pełna realizacja Planu Dochodzenia do Uznania, ale realizacja prowadząca do osiągnięcia celów uznania. Ponadto, że w celu uznania grupy nie jest konieczne osiągnięcie celu i skutku w jakim działanie zostało podjęte, a wystarczające jest samo podjęcie działania. Tych poglądów nie sposób podzielić. Niewątpliwie inwestycje ujęte w PDU są realizowane w określonym celu - w celu spełnienia przez wstępnie uznane grupy kryteriów uznania za organizacje producentów, a nie same dla siebie. Tym niemniej plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący, zarówno grupę, jak i właściwe organy. Wstępnie uznana grupa producentów zobowiązana jest zrealizować plan - zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, w wersji obowiązującej na datę orzekania organów - w zakresie wyznaczanym przez art. 37 akapit 1 lit "c" rozporządzenia 543/2011, czyli zobowiązana jest wykonać "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Oznacza to, że przepis rozporządzenia krajowego odpowiada wersji prawnej przepisu unijnego obowiązującego również w dacie zatwierdzenia skarżącej PDU, tym samym ustawodawca krajowy nie regulował tej kwestii odmiennie od przepisów unijnych i stanął na tym samym stanowisku, iż wiążący charakter PDU dotyczy zrealizowania działań i inwestycji w zakresie osiągnięcia celu inwestycji, czyli w zakresie pozwalającym na spełnienie warunku uznania grupy za organizację. Tym samym warunkiem koniecznym jest zrealizowanie działań i inwestycji ujętych w PDU, których realizacja ma służyć osiągnięciu określonego celu. Stosownie do art. 37 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011, plan dochodzenia do uznania obejmuje m.in. działania (inwestycje), jakie należy podjąć w celu uzyskania uznania. Podobnie art. 44 ww. rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011 stanowi, że pomoc finansowa wstępnie uznanym grupom producentów na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jest przyznawana wyłącznie do inwestycji niezbędnych w celu uzyskania uznania za organizację producentów. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że brak jest podstaw do przyjęcia, jak uczynił to Sąd I instancji, iż przekroczenie pięcioletniego okresu realizacji PDU skutkuje automatycznym wygaśnięciem możliwości uznania za organizację producentów. Według skarżącej, organ rozpoznając wniosek o uznanie za organizacje producentów powinien dokonać oceny mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji a nie oceniając spełnienie przesłanek uznania na dzień 31 grudnia 2015 r. Odnosząc się do przedstawionego stanowiska skarżącej kasacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że założenia Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2014-2020 dokonały zmiany koncepcji tworzenia i funkcjonowania organizacji producentów rolnych na rynku owoców i warzyw znosząc rozwiązanie szczególne, jakim było zezwolenie na uczestniczenie w mechanizmach rynkowych udzielane wstępnie uznanym grupom producentom. Usunięcie z prawnego porządku europejskiego konstrukcji prawnej grup wstępnie uznanych oznacza, że zostały one również usunięte z porządków prawnych państw członkowskich. W odniesieniu do grup wstępnie uznanych, które w dacie zmiany przepisów realizowały plan dochodzenia do uznania, na mocy przepisów intertemporalnych została zachowana możliwość osiągnięcia statusu organizacji, o ile w określonym czasie wypełniły lub wypełnią kryteria konieczne do uznania. W sytuacji odmiennej, przepisy nie przewidują okoliczności czy warunków konwalidacji braków bez względu na to, czy mają one charakter formalny czy materialny. Tym samym przejściowa forma jednostki gospodarczej, jaką jest grupa uznana, nie może zostać utrzymana w porządku prawnym. Inną kwestią jest dopuszczalność i tryb wyeliminowania z porządku prawnego decyzji administracyjnej o wstępnym uznaniu, jednakże na gruncie niniejszej sprawy pozostaje to poza rozważaniami, gdyż nie jest przedmiotem sprawy i zarzutów kasacyjnych. Z kolei podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutów zawartych w skardze do WSA a wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wbrew zarzutom kasacyjnym, zarówno Sąd I instancji, jak i wcześniej organ w sposób drobiazgowy i prawidłowy rozpatrzyły cały materiał dowodowy zebrany w sprawie. Jak już zasygnalizowano, na wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw spoczywał bezwzględny obowiązek zrealizowania wszystkich działań i inwestycji zatwierdzonych w Planie Dojścia do uznania, do dnia 31 grudnia 2015 r. Zatem niedopełnienie tego obowiązku, co w istocie nie jest kwestionowane przez skarżącą, musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie uznania za organizację producentów i warzyw. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem organu (240 zł) orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).