I GSK 1789/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 148/19 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 grudnia 2018 r. nr 2/2018 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. oddala skargę kasacyjną, 1. zasądza od T. Sp. z o.o. w D. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 148/19 oddalił skargę T. Sp. z o.o. w D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 grudnia 2018 r. nr 2/2018 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych. Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Powołując się na treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono: I. naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. 1. Art. 133 p.p.s.a. poprzez pominięcie całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności dowodów na podstawowe kwestie tj. decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2017 Nr OPO1/Wl/WA/2017/014 . zatwierdzającej dla T. Sp. z o.o. w D. wysokość funduszu operacyjnego na rok 2017 oraz wysokość wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na 2017 r 2. Art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się o całość akt sprawy, a także poprzez uzasadnienie wyroku nie odnoszące się do wszystkich zarzutów skargi, co uniemożliwia kontrolę instytucji orzeczenia. 3. Art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w aspekcie zgłoszonych zarzutów II .naruszenia przepisów prawa materialnego: 1. Art. 34 ust. 3 lit. F rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na pomniejszeniu płatności o kwotę 59560,47 zł wynikającą z niezasadnego przyjęcia, iż program operacyjny został przedstawiony przez uznane organizacje producentów przy wprowadzeniu do obrotu ponad 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw. 2. Art. 1 b ustawy z dnia 19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1131) w zw. z art. 110 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż wydanie decyzji z 05.10.2018 r., nr 9007/6750/85/18 nie nastąpiło wbrew zasadzie stabilności decyzji administracyjnej. 3. Art. 34 ust. 3 lit. f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż program operacyjny został przedstawiony z momentem złożenia wniosku dot. II Kwartału 2017 r. podczas gdy należy przyjąć, iż program operacyjny został przedstawiony w rozumieniu w/w przepisu nie później niż 31 sierpnia 2016 r. 4. Art. 1 b ustawy z dnia 19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu(tj. Dz. U. z 2018 r, poz. 1131) w zw. z art. 80 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż zorganizowanie rynku w dacie wydania decyzji przekraczało 20 % i wywodzenie z tego skutków prawnych niekorzystnych dla stron. 5. Art. 3 w związku z art. 1 ust. la Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2018/1146 z dnia 7 czerwca 2018r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu tych zapisów z których wynika, iż warunki odnośnie stopnia organizacji rynku stosuje się od 1 stycznia 2018r, a dofinansowanie dotyczy II kwartału 2017r. Art. 8 kpa - zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej - przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, przyznającej częściową pomoc finansową na dofinansowanie funduszu operacyjnego za rok 2017 w wysokości 262 751,93 złotych, wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 59 560,47 złotych. 6. Artykułu 106 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu przez stwierdzenie, iż powiadomienie nie jest tożsame z decyzją wydaną w toku I instancji. 8. Artykułu 155 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu przez zmianę treści powiadomienia Organizacji o zatwierdzonych kwotach pomocy w roku, dla którego wnioskowana jest pomoc (2017 rok) bez uprzedniego uzyskania zgody organizacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji organów administracji I i II instancji w zaskarżonych częściach i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzją z dnia 20.01.2017 r. Nr OPOI/Wl/WA/2017/014. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie zatwierdził dla T. Sp. z o.o. w D. wysokość funduszu operacyjnego na rok 2017 oraz wysokość wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na 2017 r. W decyzji z 05.10.2018 r. nr 9007/6750/85/18 Dyrektor Oddziału Regionalnego w Warszawie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał częściową pomoc finansową, która podważa treści uprzednio wydanej decyzji z 2017 r. Decyzja nr 9007/6750/85/18 jest następstwem wniosków złożonych przez beneficjentów będących realizacją decyzji z 2017 r. nr OPOI/W1/WA2017/014. Organ argumentuje, iż w momencie składania wniosku nie był znany poziom organizacji rynku , a obecnie przekracza on 20%. W zaskarżonej decyzji nie podano w oparciu o jakie kryteria metodologiczne ustalono stopień zorganizowania, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości przyjętych wielkości. Przyjmując nawet prawidłowość obecnych wyliczeń stopnia zorganizowania rynku należy odnieść się bezpośrednio do uregulowań Unii Europejskiej z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 art. 34 ust. 3 lit. F wynika, iż limit dofinansowania zwiększa się do 60 % gdy program operacyjny został przedstawiony przez organizację producentów gdzie organizacje producentów wprowadzają do obrotu nie więcej niż 20 % owoców. Oznacza to, że decydujący jest moment przedstawienia programu operacyjnego, a nie skierowanie wniosku odnośnie określonego przedziału czasu - w tym przypadku dotyczącego II Kwartału 2017 r. W niniejszej sprawie ta kwestia została pominięta. Niezależnie od powyższego pominięto kwestię podstawową. Przyznanie kwot wsparcia nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej. Artykuł 1 b ustawy z dnia z dnia 19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1131) stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych stosuje się przepisy kpa poza określonymi wyjątkami. Wśród tych wyjątków nie znajduje się artykuł 110 kpa, stanowiący o tym, że organ jest związany decyzją administracyjną. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Marszałek Województwa Mazowieckiego decyzją numer RW-OW-II.7166.2.2.2012.IB z dnia 23 lutego 2012 roku przyznał status uznania organizacji procentów owoców i warzyw w grupie produktów "owoce" i w grupie produktów "warzywa" Skarżącemu. W/w decyzja dała organizacji prawo do ubiegania się o dofinansowania dostępne na rynku i dlatego też Skarżący złożył wniosek o przyznanie częściowej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za II kwartał 2017 roku. Organ I instancji powiadomił organizację o zatwierdzonych kwotach pomocy w roku, dla którego wnioskowana jest pomoc (2017). Jak już wspomniano Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję o numerze 9007/6750/85/18 dnia 5 października 2018 roku w sprawie przyznania częściowej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za II kwartał 2017 roku co zostało utrzymane w mocy przez Prezesa Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Takowe postępowanie jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej - artykułem 8 kpa. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Powyższa zasada nie ma odzwierciedlania w postępowaniu zarówno organu I instancji, jak i organu II instancji. Należy zaznaczyć, iż Skarżący rzetelnie wywiązywał się z zobowiązań nakładanych na niego przez organ I instancji, o czym świadczy umożliwienie dokonania kontroli, terminowe uzupełniania braków formalnych, a także składanie wyjaśnień. Nie można jednak powiedzieć tożsamego o działalności organu I instancji, o czym świadczy rozbieżność informacji zawartych w skierowanym piśmie, a decyzją z dnia 5 października 2018 roku. W powyższej sprawie wątpliwości wzbudza fakt dlaczego taka praktyka organu I instancji akceptowana jest przez organ II instancji. Dodatkowo nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż w opinii organu odwoławczego powiadomienie organizacji o zatwierdzonych kwotach pomocy w roku, dla którego wnioskowana jest pomoc (2017 rok) nie jest tożsama z decyzją o przyznaniu pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 rok. Jest to sprzeczne z artykułem 104 kpa mówiącym, iż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. w niniejszej sprawie powiadomienie należy traktować jako przekazanie informacji o podjętej decyzji przez organ, w wyniku której strona nabyła określone uprawnienia. Biorąc pod uwagę zasadę szybkości działania należy uznać, iż wydanie formalnej decyzji, jeżeli sprawa została rozstrzygnięta zgodnie w wnioskiem strony jest zbędne. Powiadomienie rodziło uprawnienia majątkowe dla strony w zakresie kwot przyznanych. Podkreślić należy, że wymogi formalne powiadomienia - kto, komu, co, zostały spełnione. Należy również zaznaczyć, iż w świetle artykułu 155 kpa zmiana decyzji na podstawie której strona nabyła uprawnienie wymaga jej zgody. W niniejszej sytuacji Skarżący nie wyraził zgody na pomniejszenie wysokości pomocy finansowej. Decyzja numer 2/2018 narusza artykuł 107 kpa. Decyzja winna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Treść zawiera tylko i wyłącznie fakty korespondencji pomiędzy Skarżącym, a organem, powołanie przepisów prawnych, a także kompetencje dyrektora oddziału regionalnego agencji. Utrzymanie decyzji I instancji w mocy jest argumentowane jedynie stwierdzeniem, iż po przeprowadzeniu postępowania należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Stwierdzono również, iż Prezes ARiMR zweryfikował czy organizacja spełnia na etapie przyznania płatności za rok 2017 warunki zwiększenia limitu pomocy finansowej. Nie określono jednak w jaki sposób powyższa weryfikacja została dokonana, a także jakich warunków nie spełnia Skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął również istotne uregulowania ,które same z siebie skutkować winny uchyleniem zaskarżonej decyzji. Art. 3 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2018/1146 z dnia 7 czerwca 2018r. stanowi, iż stosuje się je od dnia 1 stycznia 2018r. a wchodzi w życie z dniem opublikowania, co miało miejsce 17.08 2018 r. Wniosek o przyznanie częściowej pomocy finansowej ( w ramach wcześniejszej decyzji) wpłynął do Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie w 2017 roku . Art. 1 ust. 1a w/w Rozporządzenia gdzie mowa jest konieczności zachowania wprowadzenia do obrotu przez organizację producentów mniej niż 20% owoców i warzyw a w związku z art. 3 Rozporządzenia, a contrario oznacza, że stopień organizacji rynku może mieć znaczenie od roku 2018 co nie dotyczy niniejszej sprawy. Przepisy te nie zostały wydane jak i nie obowiązywały w czasie wydania decyzji z 2017 r. nr OPOI/W1/WA2017/014 jak również w momencie składania wniosku o wypłatę za II kwartał 2017r, a dodatkowo same stanowią o swym wejściu w życie i stosowaniu. Poprzez wprowadzenie nowej jakości od określonych dat powołane Rozporządzenie potwierdza prawidłowość interpretacji i stosowania prawa Unii Europejskiej przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej z zakresu prawa materialnego, organ podniósł, że jak słusznie wskazał, WSA w Warszawie w treści zaskarżonego wyroku, organizacje producentów działające w sektorze owoców i warzyw lub ich zrzeszenia mogą utworzyć fundusz operacyjny, który jest finansowany m.in. ze członków organizacji producentów lub samej organizacji producentów lub z pomocy finansowej UE która może zostać przyznana organizacjom producentów lub ich zrzeszeniom, w przypadku gdy przedstawią one program operacyjny lub częściowy program operacyjny, zarządzają nim i go wdrażają. Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 2013/1308, ww. unijna pomoc finansowa jest równa faktycznie wpłaconej kwocie składek, ale jest ograniczona do 50 % faktycznie poniesionych wydatków. Wskazany powyżej limit pomocy może zostać zwiększony na wniosek organizacji do wysokości 60 %, w przypadku gdy program operacyjny został przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw. Mając na uwadze stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, który według danych opublikowanych przez GUS, zgodnie z którym w 2016 r. został przekroczony próg 20%, WSA w Warszawie prawidłowo wskazał, iż pomoc finansowa na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. o którą wnioskowała Grupa powinna być ograniczona do poziomu 50% faktycznie poniesionych wydatków. Jednocześnie organ wskazuje, iż nieprawidłowym Jest stanowisko Strony wnoszącej skargę kasacyjną wskazujące, iż dla organu wiążąca jest decyzja zatwierdzająca maksymalną kwotę poniesionych przez Skarżącą wydatków. Jak słusznie wskazał, WSA w Warszawie zatwierdzenie decyzją wysokości wydatków na fundusz operacyjny na dany rok jest podstawą, a więc prawem uprawniającym organizację producentów do złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy i w konsekwencji otrzymania kwot pomocy z Unii Europejskiej w ramach współfinansowania funduszu operacyjnego a zatem "sam fakt wydania decyzji w tym zakresie nie może determinować decyzji o wysokości przyznanej pomocy w danym roku ponieważ o fakcie podwyższenia pomocy do 60% decyduje spełnianie w danym roku jednego z warunków określanych w art. 34 ust. 3 lit. a - g rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. W przypadku strony skarżącej wysokość przyznanej pomocy unijnej została zmniejszona ponieważ w 2017 roku organizacje producentów wprowadziły na rynek więcej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 9 lutego 2018 roku. Zgodnie z art. 9 ust.2 lit. g) rozporządzenia 2017/892 do wniosków o przyznanie pomocy załącza się dokumenty uzupełniające zawierające informacje dotyczące zgodności z art. 33 ust. 3, art. 33 ust. 5 akapit pierwszy oraz art. 34 rozporządzenia(UE) nr 1308/2013. Oznacza to, że na etapie oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej na dany rok realizacji programu operacyjnego organ zobowiązany był do ponownej weryfikacji spełniania przez organizacje warunku, o którym mowa w art. 34 ust 3 lit fi wyżej powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa proceduralnego organ wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie bowiem postępowanie prowadzone przed WSA w Warszawie nie jest obarczone wadami wskazanymi w p.p.s.a. a wydane rozstrzygniecie jest wynikiem poprawnego zastosowania przez ww. Sąd prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Niezbędne jest jednocześnie precyzyjne wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Wskazać należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Ocena zasadności tego zarzutu może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Uzasadniając ten zarzut należy wykazać, że Sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy wskazać, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Co ważne, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z kolei, zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 marca 2018 r., II FSK 2480/17). Zważywszy na powyższe wymogi skargi kasacyjnej należało uznać, za bezskuteczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 133 p.p.s.a. (nie precyzując nawet jednostki redakcyjnej w/w przepisu), art. 141§ 4 p.p.s.a. i art. 134§1 p.p.s.a. nie określił na czym powyższe naruszenia miały polegać, ani nie wykazał ich istotnego wpływu na wynik sprawy. Ograniczając się jedynie do wskazania, że pominięto całokształt materiału dowodowego, że nie rozpoznano sprawy w aspekcie zgłoszonych zarzutów, czy też że nie odniesiono się do wszystkich zarzutów w uzasadnieniu wyroku, bez wskazania które zarzuty pominięto, czy też których nie rozpoznano. Powyższe musi czynić tak postawione zarzuty bezskutecznymi. Oceny wymaga jedynie podniesiona kwestia znaczenia decyzji z 20 stycznia 2017 roku także w kwestii zastosowany przepisów prawa materialnego. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji zgodnie z art. 54 ust.1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 roku organizacje producentów do 15 września powiadamiają swoje państwo członkowskie o szacunkowych kwotach wkładu unijnego oraz wkładu ich członków oraz samej organizacji producentów do funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wnioskami o zatwierdzenie zmian w przedmiotowych programach. Natomiast na podstawie art. 9a ust.1 pkt 1 lit. b) ustawy o organizacji rynków dyrektor terenowego oddziału agencji wydaje decyzje w przedmiocie wysokości funduszu operacyjnego oraz wydatków na zatwierdzone działania operacyjne. Organ wydając decyzje sprawdza między innymi czy nie został przekroczony maksymalny poziom funduszu operacyjnego tj. 60% całkowitych wydatków w danym roku realizacji wydatków. Jednocześnie zgodnie z art. 34 ust.1 rozporządzenia(UE) nr 1308/2013 unijna pomoc finansowa jest równa faktycznie wpłaconej kwocie składek, o których mowa w art. 32 ust.1 lit. a), i jest ograniczona do 50% faktycznie poniesionych wydatków. Przepis ust. 3 pkt f powołanego rozporządzenia wskazuje, że na wniosek organizacji producentów limit 50% przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 60%, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają co najmniej jeden z warunków - w pkt f) został przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają mniej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw. W decyzji z dnia 20 stycznia 2017 roku została ustalona kwota na zatwierdzone działania operacyjne w maksymalnej wysokości 60% poniesionych wydatków. Ta decyzja wskazuje w jakiej maksymalnie kwocie może być udzielona pomoc, jeśli zostaną spełnione warunki. W związku z tym w danym roku składane są wnioski pomocowe gdzie organ weryfikuje, czy pomoc może być przyznana w stawce podstawowej - 50%, czy też spełnione są warunki do przyznania pomocy w zwiększonej wysokości - 60% poniesionych wydatków. Samo zawiadomienie producenta o wysokości środków pieniężnych zatwierdzonych w danym roku, nie przesądza, że dokładnie w tej samej wysokości pomoc zostanie przyznana. Nie można stwierdzić, iż strona skarżąca decyzją z dnia 20 stycznia 2017 roku nr OPO1/W1/WA/2017/014 nabyła prawo do wskazanych tam kwot. W takiej sytuacji nie byłoby potrzeby składania wniosków o przyznanie pomocy i wydawania kolejnych decyzji. Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 155 kpa, ponieważ zaskarżona decyzja nie zmieniała decyzji z dnia 20 stycznia 2017 roku. W prawidłowej ocenie Sądu I instancji sam fakt wydania decyzji w tym zakresie nie może determinować decyzji o wysokości przyznanej pomocy w danym roku ponieważ o fakcie podwyższenia pomocy do 60% decyduje spełnianie w danym roku jednego z warunków określanych w art. 34 ust. 3 lit. a - g rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. W przypadku strony skarżącej wysokość przyznanej pomocy unijnej została zmniejszona ponieważ w 2017 roku organizacje producentów wprowadziły na rynek więcej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 9 lutego 2018 roku. Zgodnie z art. 9 ust.2 lit. g) rozporządzenia 2017/892 do wniosków o przyznanie pomocy załącza się dokumenty uzupełniające zawierające informacje dotyczące zgodności z art. 33 ust.3, art. 33 ust. 5 akapit pierwszy oraz art. 34 rozporządzenia(UE) nr 1308/2013. Oznacza to, że na etapie oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej na dany rok realizacji programu operacyjnego organ zobowiązany był do ponownej weryfikacji spełniania przez organizacje warunku, o którym mowa w art. 34 ust. 3 lit. f) wyżej powołanego rozporządzenia. Weryfikacja wniosku w zakresie stopnia nasycenia rynku - ilości wprowadzenia wyprodukowanych owoców i warzyw w danym okresie powinna być przeprowadzona w postępowaniu administracyjnym o przyznanie pomocy unijnej dla producentów. Wnioski o przyznanie płatności odnoszą się do okresów w danym roku realizacji programu operacyjnego. Jak słusznie wskazał WSA w rozporządzeniu wykonawczym Komisji(UE) 2018/1146 zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/892 dodano art. 8a w brzmieniu: 1. Zwiększenie limitu unijnej pomocy z 50% do 60% w przypadku programu operacyjnego lub części programu operacyjnego uznanej organizacji producentów, o której mowa w art. 34 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przyznaje się jeżeli: a) warunki o których mowa w art. 34 ust.3 lit. f) są spełnione w każdym roku realizacji programu operacyjnego oraz z zastrzeżeniem procedury, o której mowa w art. 9 ust.2 lit. g) niniejszego rozporządzenia; b) organizacja producentów wniosła o to w momencie przedkładania swego programu operacyjnego. W sytuacji gdy pomoc odnosiła się do roku 2017, to weryfikacja stopnia nasycenia mogła zostać dokonana w roku 2018. Organ wydając zaskarżoną decyzję wiedział, że poziom wprowadzenia w 2017 roku przekroczył limit 20%. Trafnie zatem nie zgodzono się z zarzutem skargi, iż o tym czy pomoc będzie przyznana w wysokości 50% czy 60% decyduje wysokość procentowa wprowadzenia na rynek owoców i warzyw w momencie przedstawiania programu operacyjnego, bowiem organ przyznając pomoc w podwyższonej wysokości musi sprawdzić, czy w tym okresie za który przyznawana jest pomoc, faktycznie były spełnione warunki o których mowa w art. 34 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Brak weryfikacji spełnienia wymogu otrzymania pomocy w wyższej stawce powodował by, iż dany podmiot otrzymałby niedozwoloną pomoc. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.