I GSK 1751/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt III SA/Po 560/17 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. G. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 31 października 2017 r., sygn. akt III SA/Po 560/17 oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z [...] maja 2017r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. M. G. od przedmiotowego wyroku złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) w szczególności błędną interpretację przepisów art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L z 2006 r. z 23.12.2006 r.; dalej: rozporządzenie Komisji nr 1974/2006) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 13 marca 2013 r.) 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2) p.p.s.a. a) nieustosunkowanie się do podnoszonych uchybień zaskarżonej decyzji w zakresie i błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia art. 47 rozporządzenia Komisji WE nr 1974/2006 oraz art. 45 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", co uniemożliwia zrozumienie motywów uzasadnienia wyroku, i b) brak wnikliwego rozpoznania wszystkich elementów skargi, co miało wpływ na błędną ocenę stanu faktycznego a w rezultacie na wynik sprawy, c) brak szczegółowego uzasadnienia prawnego wskazującego na konkretny przepis prawa prowadzący do wniosków sformułowanych w uzasadnieniu, wyroku, d) brak wskazania przyczyn, dla których argumenty organu zasługują na uwzględnienie a argumenty skarżącego nie. Na skutek wskazanych powyżej uchybień w ocenie strony skarżącej został naruszony interes prawny skarżącego wywodzący się z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 13 marca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 361), na podstawie których skarżącemu przysługuje, w ramach podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego, stosowna płatność, przyznawana na każdy rok obowiązywania zobowiązania w drodze decyzji administracyjnej. Płatność skarżącego została umniejszona bez podstawy prawnej i faktycznej, co zostało dowiedzione w poniższym uzasadnieniu i stanowi to rażące naruszenie jego interesu prawnego (majątkowego). Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 24 listopada 2015 r., III SA/Po 1889/14 wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania: "(...) Jak wynika zatem z powyższego, stan faktyczny w przedmiotowej sprawie pozostawał poza sporem. (...) Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wskazał w zaskarżonej decyzji na dwojakiego rodzaju nieprawidłowości w działaniu organu pierwszej instancji. Po pierwsze, zakwestionował użycie przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu kodu błędu L17N2000 (który dotyczy wariantu 3.1.2) do działki rolnej H, objętej realizacją wariantu 4.1 oraz działek rolnych EW, M, R objętych realizacją wariantu 5.1., co spowodowało, zdaniem organu odwoławczego, że stwierdzone nieprawidłowości nie zostały uwzględnione podczas naliczania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Po drugie, organ drugiej instancji uznał, że nieprawidłowo organ I instancji nie uwzględnił nadzwyczajnych okoliczności, które wystąpiły w gospodarstwie - dokonanie wypasu na działce (...), co w ocenie organu odwoławczego stanowiło okoliczność, o której mowa w § 45 ust. 8 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdzona przez organ odwoławczy wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego nie dotyczy braków w materiale dowodowym, czy naruszeń prawa przy jego gromadzeniu, a jedynie wadliwej oceny tego materiału dokonanej przez organ I instancji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że nawet jeżeli w istocie doszło do błędnego przypisania w raporcie kontroli, przez dokonujących kontroli inspektorów, kodów błędu, to orzekający w sprawie organ administracyjny może jedynie okoliczność tę ocenić w ramach przeprowadzonego postępowania i przy braku wątpliwości, co do stwierdzonych naruszeń, zastosować prawidłowe kody błędu. Podobnie, w odniesieniu do stwierdzonej przez organ odwoławczy, nieprawidłowości polegającej na braku uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności, które wystąpiły w gospodarstwie, chodzi wyłącznie o dokonanie oceny ustalonych w sprawie okoliczności. Przy tym, organ odwoławczy w żaden sposób niewyjaśnił, dlaczego uchybienia te uniemożliwiały organowi wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Niewyjaśnił konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, z rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy dokonał jedynie - w zakresie wskazanych wyżej nieprawidłowości - odmiennej, aniżeli organ pierwszej instancji, oceny zebranych w sprawie dowodów. Ponadto, jak słusznie zarzuca skarżący, organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zastosowania sankcji z tytułu niewykoszenia w deklarowanym zakresie działek, co nastąpiło, zdaniem skarżącego, również z przyczyn od niego niezależnych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby okoliczność ta w ogóle była przedmiotem badania i oceny organu odwoławczego, do czego niewątpliwie organ był zobowiązany (art. 15 k.p.a.). (...) Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania." Przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Ocena prawna o charakterze wiążącym wyrażona przez Sąd I instancji obejmuje wykładnię konkretnego przepisu prawa materialnego celem jego prawidłowego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Z kolei, ocena prawna obejmująca przepisy postępowania wskazuje sposób ich zastosowania przez organ administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i jest powiązana ze wskazaniami co do dalszego postępowania. Ocena prawna wyrażona przez wojewódzki sąd administracyjny jest opinią, osądem, krytyką, diagnozą o dotychczasowym zastosowaniu przepisów prawa w zaskarżonym akcie przez organ administracji publicznej. Elementy oceny prawnej muszą zostać wyrażone w postaci jednoznacznych twierdzeń sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Także Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Ocena prawna wyrażona przez wojewódzki sąd administracyjny w trybie art. 153 p.p.s.a. w wyroku uchylającym decyzję ostateczną musi być uznana za jedynie słuszną, nawet gdyby organ administracji publicznej i strony miały odmienne stanowisko (porównaj: wyrok NSA z 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1088/14, LEX nr 2081039). Gdyby organ administracji publicznej i Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy pominęli ocenę prawną i wskazania, byłoby to istotne uchybienie procesowe uzasadniające oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał skargę, w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wojewódzki sąd administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi i nie bada już w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, prawodawca założył że wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę, będąc związany przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. dostrzegł już wszystkie naruszenia prawa, a w uzasadnieniu wyroku wyraził pełną ocenę prawną oraz zawarł wszystkie wskazania, co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Za podstawę wyroku z 31 października 2017 r., III SA/Po 560/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu. W trakcie kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili rozbieżności dotyczące powierzchni, a także szereg innych uchybień, które zostały szczegółowo omówione, odrębnie dla każdej działki rolnej z mówieniem wymogów poszczególnych wariantów. Szczegółowo odniesiono się do kwestionowanych w odwołaniu skutków nieprawidłowości wskazanych na działkach A (w zakresie wariantu 4.1), AE i AF (obie w zakresie wariantu 5.1). W zakresie tych dwóch ostatnich organ przyjął, że prawidłowe było stanowisko organu I instancji, że na działkach tych stwierdzono pozostawienie większej niż 10%, a mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a w przypadku występowania wodniczki większej niż 50%, ale mniejszej niż 80% powierzchni nieskoszonej i zastosowano prawidłowy kod. Prawidłowo też organ I instancji uwzględnił fakt wystąpienia na tych działkach nadzwyczajnych okoliczności i w konsekwencji słusznym było przyjęcie, że płatność do tych działek nie może być przyznana. W zakresie działki A podzielono stanowisko organu I instancji, że uznano wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie M. G. na skutek nieuprawnionego wypasania bydła na części działki rolnej. Podobnie jednak jak w przypadku działek AE i AF skarżącemu płatności nie przyznano, ale zachował on prawo do kontynuacji zobowiązań rolnośrodowiskowych. Skutkiem bowiem uznania siły wyższej jest odstąpienie jedynie od zwrotu pomocy z tytułu zaniechania realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego lub realizacji wymogów określonych dla danego pakietu. Podkreślono, że przepis art. 75 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1122/2009 nie ma zastosowania do płatności rolnośrodowiskowych. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej w pkt 2 a), b), c), c), d), zarzucił Sądowi I instancji, między innymi "błędną ocenę stanu faktycznego." Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 24 listopada 2015 r., III SA/Po 1889/14 wyraził jednoznaczną ocenę prawną: " (...) stan faktyczny w przedmiotowej sprawie pozostawał poza sporem." Inaczej mówiąc, na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji przy pierwszym rozpoznaniu sprawy. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenia przepisów normujących postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej (p.p.s.a.). W ramach drugiej podstawy kasacyjnej strona zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1) p.p.s.a.), a w szczególności błędną interpretację przepisów art. 47 rozporządzenia Komisji WE nr 1974/2006 oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Artykuł 174 pkt 1) p.p.s.a. jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego określającym naruszenie prawa, którego popełnienie przez wojewódzki sąd administracyjny przy wydawaniu orzeczeń daje możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Zarzuty, w których formułuje się naruszenie prawa materialnego określane są jako podstawa kasacyjna i stanowią one niezbędny (konstrukcyjny) element skargi kasacyjnej, który wyznacza granice kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej , sposób wskazania podstaw kasacyjnych przesądza o zakresie, w jakim sąd drugiej instancji dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko Sądu I instancji dotyczące prawidłowego zastosowania przez organ administracji publicznej art. 47 ust.1 rozporządzenia 1974/2006 z 15 grudnia 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005: "Wobec powyższego zasadnie organy uznały, że na skutek działania siły wyższej, a nie działania innych osób wymogi wariantu nie zostały zachowane. Organ nie ma możliwości analizowania i oceny, co rolnik uznał za bezpośrednią przyczynę niedotrzymania zobowiązania, skoro jednocześnie przedkłada dowody na działanie siły wyższej, a wyniki kontroli fakt ten potwierdzają. Organ ma natomiast obowiązek stosowania sankcji na skutek niezachowania wymogów rolnośrodowiskowych stosownie do okoliczności ich powstania. Jeśli więc rolnik dostarczył w terminie dowody potwierdzające działanie siły wyższej i zostały one uznane przez organ, a dodatkowo potwierdzone wynikami kontroli, to strona zachowuje prawo do kontynuacji zobowiązań rolnośrodowiskowych, jednak płatność rolnośrodowiskowa za dany rok do wariantu/pakietu, na który miały wpływ okoliczności nadzwyczajne nie przysługuje. Natomiast pomimo braku spełnienia warunków do płatności w danym roku ARiMR nie będzie dochodziła zwrotu przyznanej pomocy z powodu niezrealizowania w danym roku zobowiązania. Jeżeli działanie siły wyższej w danym roku nie spowodowało skutków trwałych, rolnik może uzyskać prawo do płatności w latach następnych, jeżeli w tym samym roku dokona działań naprawczych. Takie konsekwencje wynikają wprost z art. 47 ust.1 rozporządzenia 1974/2006 z 15 grudnia 200 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005 (Dz.U.UE.L.2006.368.15). Wbrew twierdzeniom skarżącego z przepisu tego nie wynika, że rolnikowi przysługuje płatność na dany rok." Nie poddaje się kontroli kasacyjnej zarzut naruszenia nie wskazanych przez autora skargi kasacyjnej konkretnych przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył przepisów prawa materialnego. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.