I GSK 1695/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1760/24 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr KATKRÓ/Nr 376/2024 w przedmiocie umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w K. na rzecz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1760/24 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr KATKRÓ/Nr 376/2024 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Spółka skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok WSA w Warszawie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegające na: 1) naruszeniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż nie doszło do zaistnienia przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu, w szczególności poprzez nieuznanie, iż znaczne ograniczenie możliwości zarobkowych hotelu należącego do skarżącego, spowodowanych obostrzeniami związanymi z pandemią wirusa Covid-19 jak i sama w sobie pandemia wirusa Covid-19 jest sytuacją wyjątkową, uzasadniającą umorzenie zaległości w płatnościach opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu. 2) naruszenie art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez jego błędne niezastosowanie i przyjęcie, iż poza kognicją sądu administracyjnego pozostaje kwestia istnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł o jej odrzucenie jako niespełniającej wymogu określonego w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona nie zażądała jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W ramach zarzutu wskazanego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, opartego na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podniesiono naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię. Podkreślić należy, że strona skarżąca kasacyjnie, podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa powinna wskazać, na czym polega błędna wykładnia tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała na czym polega błędne rozumienie art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a.) przez Sąd pierwszej instancji, ale też nie wskazała jaka powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku odniósł się do przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 ustawy i zaakceptował ustalenia organu, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wykazała, że skarżąca spółka znajduje się w wyjątkowej sytuacji, uzasadniającej z uwagi na szczególne względy społeczne lub przypadki losowe umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Należy przy tym podkreślić, że ustaleń organów administracyjnych autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował. Wiedzą notoryjną jest, iż branża hotelarska znalazła się w trudnej sytuacji ekonomicznej spowodowanej epidemią wirusa covid-19. Jednakże z samej tej okoliczności wystąpienia pandemii nie można wywodzić konieczności automatycznego zastosowania art. 10 ust. 1 u.o.a. Wystąpienie pandemii i ograniczenie rozmiaru czy zakresu prowadzonej działalności nie są jednoznaczne z taką sytuacją ekonomiczną danego podmiotu, która uzasadnia przyznanie ulgi w umorzeniu zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Również zarzut wskazany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej oparty na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. okazał się nieuzasadniony. Sąd pierwszej instancji prawidłowo podniósł, że w ramach postępowania o udzielenie ulgi w spłacie należności o charakterze publicznoprawnym nie bada się zasadności istnienia samej należności. Sąd dokonuje oceny przeprowadzonego przez Krajową Radę postępowania w ramach określonych złożonym wnioskiem o umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej i treścią przepisu art. 10 ust. 1 ustawy. Trafnie podkreślono, że wydając decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości na podstawie art. 10 u.o.a. KRRiT związana jest informacjami otrzymanymi od Poczty Polskiej S.A. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem (zob. wyrok TK z dnia 16 marca 2010 r., wydany w sprawie o sygn. akt: K 24/08). Należy podkreślić, że poza kognicją KRRiT pozostają zagadnienia związane z wymagalnością, wysokością zobowiązania z tytułu abonamentu, sposobem naliczania opłat oraz osobą zobowiązanego, W tym bowiem zakresie KRRiT jest związana danymi uzyskanymi od wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 u.o.a., kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, tj. Poczta Polska S.A. W myśl natomiast z art. 7 ust. 5 tej ustawy. 5 uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej m.in. obowiązku uiszczania opłaty abonamentowe są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. KRRiT nie została wyposażona w instrumenty prawne umożliwiające weryfikację podstaw nałożenia obowiązku w zakresie opłat abonamentowych. Zakres kompetencji KRRiT odnośnie opłat abonamentowych dotyczy wyłącznie postępowań w przedmiocie umorzenia bądź rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1475/18, wyrok NSA z 14 września 2023 r., sygn. akt I GSK 1264/22, dostępne w CBOSA). Sąd obowiązany był do zbadania sprawy w jej granicach, zatem tylko w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 ustawy. Nieusprawiedliwiony jest zatem zarzut naruszenia art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r., poz. 764). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).