I GSK 1660/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3827/21 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25 kwietnia 2021 r. nr DIR-II.025.33.2020.IS.5 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3827/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.Ch. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25 kwietnia 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną. Następnie pismem procesowym z dnia 31 maja 2023 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że strona skarżąca mimo swego wieku i konieczności opieki na 78 – letnią żoną ponosi wysokie koszty leczenia i zakupu leków. Natomiast prowadzenie czynności egzekucyjnych doprowadzi do ogromnego stresu, zwłaszcza, gdy strona zrobiła wszystko w zakresie należytego wykonania obowiązków – złożenie wniosku o upadłość. Strona nie posiada oszczędności a jedynie auto o wartości 10 tysięcy złotych. Zdaniem pełnomocnika strony, sytuacja ta spowoduje u skarżącego trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza w zakresie zdrowotnym strony i jej najbliższej rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: ,,p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tymczasem skarżący złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonej, wskazując że wykonanie decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – zwłaszcza w zakresie zdrowotnym skarżącego oraz jego rodziny. Wskazano, że skarżący jest osobą nie posiadającą oszczędności i posiada jedynie auto o wartości 10 tysięcy złotych. Zapoznając się argumentacją podniesioną w złożonym wniosku, należy stwierdzić, że jego uzasadnienie nie pozwala na jego merytoryczną ocenę. Obowiązkiem skarżącego było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów na poparcie twierdzeń w nim zawartych. Natomiast samo stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, to zdecydowanie za mało, aby uznać wniosek skarżącego za zasadny. Reasumując należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.