I GSK 1537/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 434/21 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 5 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 434/21 oddalił skargę M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 7 stycznia 2021 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł M. W.. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), poprzez niewyjaśnienie przez organy wszystkich wątpliwości co do treści postanowienia z 27 listopada 2020 r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., co w konsekwencji spowodowało dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, w szczególności w odniesieniu do dowodów przedstawionych przez skarżącego, które w ocenie organu nie wykazały w sposób dostateczny, że wyzbył się on władztwa fizycznego nad pojazdem, którego postój jest przedmiotem ww. postępowania, w rezultacie czego zaskarżony wyrok nie usunął stanu niejednoznacznego dla skarżącego oraz dotkniętego zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności pominięte zostały przez Sąd I instancji okoliczności związane z: - niewyjaśnieniem wszelkich wątpliwości w zakresie wydania rozstrzygnięcia opartego na błędnej podstawie prawnej; - niewyjaśnieniem przyczyn dot. bezpodstawnie i całkowicie dowolnie dokonanej zmiany kwalifikacji prawnej w zakresie rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w oparciu o inną podstawę prawną niż przywołana w zarzutach przez zobowiązanego; - co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie bezpodstawnego oddalenia skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz nierozpoznania istoty sprawy; 2. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz niepodjęcie odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów oraz czynności wydanych i podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, co w rezultacie doprowadziło do nieuzasadnionego zaniechania uchylenia zaskarżonego postanowienia, w którym DIAS w Katowicach dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na jego wynik, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. oraz art. 113 § 2 k.p.a. 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz niepodjęcie odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do postanowienia SKO z dnia 2 sierpnia 2019 r. w którym organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutu naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz.1427; dalej: u.p.e.a.) podniesionego przez skarżącego i dokonał odmiennej kwalifikacji prawnej zarzutu uznając, iż skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. II. przepisów prawa materialnego, to jest: 1. art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez dokonanie wadliwej wykładni przepisu i błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zawnioskowane przez skarżącego dowody dla potwierdzenia powoływanych przez niego okoliczności należy uznać za niewiarygodne, podczas gdy dowody zebrane w toku całego postępowania jednoznacznie potwierdzają, iż tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko nie tej osobie, która powinna być w sprawie uznana za zobowiązanego, w konsekwencji czego zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych powinny zostać uznane za uzasadnione. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że zarzuty te zostały oparte na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te nie są usprawiedliwione. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Żorach z dnia 27 listopada 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto zarzucił naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz niepodjęcie odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów oraz czynności wydanych i podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Wskazał również, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 113 § 2 k.p.a. Za niezasadne należało uznać powyższe zarzuty skargi kasacyjnej. Należy wskazać, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Komentowany przepis nakazuje stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie wprost, ale odpowiednio. Podyktowane jest to koniecznością "dopasowania" norm zawartych w tym akcie prawnym do odrębności postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego, np. faktu posługiwania się w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym formą postanowienia, a nie decyzji, odmiennym określeniem uczestników tych postępowań, ich uprawnień procesowych itp.Odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu do jego odnoszenia do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu W postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi się swoiste postępowanie dowodowe (rozpoznawcze). Jego przedmiotem jest określenie sposobu przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Organ egzekucyjny musi podjąć czynności w celu ustalenia sytuacji majątkowej i faktycznej zobowiązanego i ma prawo wykorzystywać tu wszelkie środki dowodowe, zarówno uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego, jak i nienazwane. Organ egzekucyjny stosuje zatem przepisy art. 75-88a k.p.a. W sytuacji gdy organ przeprowadza dowody, nie ma podstaw do ograniczania udziału stron w postępowaniu, do którego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ kwestii tej przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują inaczej (wyrok NSA w Lublinie z dnia 11 marca 1998 r., I SA/Lu 182/97, LEX nr 34123). Na uwagę zasługuje stanowisko NSA, zgodnie z którym gdy postępowanie egzekucyjne nie było poprzedzone postępowaniem administracyjnym (sprawa dotyczyła obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej), osoba, wobec której wystawiono tytuł egzekucyjny, ma prawo domagać się przeprowadzenia postępowania dowodowego w trakcie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny w takich wypadkach zobowiązany jest natomiast do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu odpowiednich reguł postępowania administracyjnego, także co do postępowania dowodowego w możliwie jak najszerszym dla realizacji specyfiki postępowania egzekucyjnego zakresie. Zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. może być bowiem składany wówczas, jeśli egzekucja jest niedopuszczalna ze względów merytorycznych, np. nieistnienie obowiązku (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r., I OSK 610/12, LEX nr 1228465). Należy jednak zauważyć, że takie postępowanie wyjaśniające może prowadzić organ egzekucyjny wówczas, gdy jest jednocześnie wierzycielem (tak jak w przypadku wskazanego wyżej orzeczenia NSA). Natomiast gdy wierzyciel nie jest organem egzekucyjnym, organ egzekucyjny nie powinien prowadzić takiego postępowania wyjaśniającego, lecz oczekiwać na stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które w przypadku egzekucji należności pieniężnych jest wiążące co do zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Biorąc pod uwagę powyższe należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wierzyciel - Prezydent Miasta Katowice nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Zatem organ egzekucyjny nie powinien prowadzić postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu odpowiednich reguł postępowania administracyjnego, także co do postępowania dowodowego, lecz oczekiwać na stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które w przypadku egzekucji należności pieniężnych jest wiążące. Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Skoro zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz, skoro Sąd I instancji skutecznie zbadał jego legalność, to tym samym nie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy tego przepisu prawa. Odnosząc się do zmiany kwalifikacji zarzutu zgłoszonego w toku postępowania egzekucyjnego należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie, odwołując się do naruszenia przepisu art. 113 §2 k.p.a. pominął, że Sąd l instancji odniósł się wyczerpująco do kwestii zmiany kwalifikacji zarzutu zgłoszonego w toku postępowania egzekucyjnego w zaskarżonym wyroku, jak również i to, że zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte w toku postępowania administracyjnego w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a prawidłowość tego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 659/20. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wskazał, że wierzyciel w swojej precyzyjnej wypowiedzi, mającej formę prawną postanowienia uznał za nieuzasadniony zarzut Strony sformułowany w oparciu o art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Identyczne zapatrywanie zaprezentowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jedyna różnica w spojrzeniu na zarzut Skarżącego przez obydwa te podmioty polegała zaś na tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastrzeżenia podniesione przez Zobowiązanego sklasyfikowało jako podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ta kwestia została jednak wyjaśniona i rozstrzygnięta w trakcie postępowania administracyjnego. Ostatecznie prawidłowość zapatrywania Samorządowego Kolegium Odwoławczego potwierdził zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach we wcześniej już powoływanym wyroku z 10 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 659/20. Kwestia ta została zatem bez żadnych wątpliwości rozstrzygnięta w toku postępowania, w którym udział brał wierzyciel. Wobec powyższego zarówno organ egzekucyjny, związany stanowiskiem wierzyciela, jak również Sąd orzekający w sprawie nie mogli kwestii tej rozstrzygnąć w sposób odmienny. Zarzuty w tym zakresie uznać należy za bezzasadne. Ze wskazanych wyżej powodów, za bezzasadny uznać należało również zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Również w tym zakresie skarżący po raz kolejny odwołuje się do wcześniejszej argumentacji dotyczącej nieprawidłowości w toku postępowania dotyczącego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Kwestia ta, jak już wyżej wskazano, została wyjaśniona i rozstrzygnięta w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ostatecznie prawidłowość orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego potwierdził zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach we wcześniej już powoływanym wyroku z 10 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 659/20. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w ramach tego zarzutu kwestii wystawienia tytułu wykonawczego przeciwko nie tej osobie, która powinna być w sprawie uznana za zobowiązanego, należy wskazać, iż skarga kasacyjna nie zawiera szerszego uzasadnienia w tym zakresie. Wobec tego w pełni należy zgodzić się z Sądem l instancji, odwołującym się do utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa, że skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej chyba że ten wykaże, iż wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli. Należy zaznaczyć, że w sytuacji kiedy korzystającym z drogi publicznej jest inna osoba, a nie właściciel pojazdu, to błąd co do osoby może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zaległych opłat. Możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. Jak wskazał Sąd I instancji, w niniejszym postępowaniu właściciel pojazdu nie wykazał, by wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem. Wierzyciel nie uznał za wystarczające przeciwnych twierdzeń zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów jest ostateczne. W sytuacji zatem gdy, wierzyciel uznał za niezasadny zarzut w tym zakresie, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela i nie mógł kwestionować tego rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Rodzaje rozstrzygnięć organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów są zdeterminowane ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela (por. np. wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 996/18, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. II FSK 2256/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 197/21). Sprawa zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów jest sprawą odrębną od sprawy zgodności z prawem postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał by korzystającym z drogi była inna osoba, tym samym nie doszło zdaniem Sądu do obalenia domniemania faktycznego, ze to właściciel samochodu korzystał z drogi publicznej i parkował na niej pojazd, ukształtowanego w praktyce stosowania art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. W treści skargi kasacyjnej nie przedstawiono natomiast żadnych okoliczności z tym związanych. Tym samym brak było możliwości oceny tego zarzutu w kontekście ewentualnych braków w zebranym materiale dowodowym czy też jego błędnej oceny. Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisu art. 135 p.p.s.a. należy wskazać na brak możliwości odniesienia się do argumentacji strony w tym zakresie z uwagi na brak uzasadnienia zarzutu. Skarżący poza odwołaniem się do wykładni przepisu prezentowanej przez orzecznictwo i doktrynę nie wskazuje na czym polegało naruszenie. Podkreślić również należy, że wskazany przepis jest przepisem proceduralnym, skarżący był więc zobowiązany do wykazania istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Również w tym zakresie warunku tego nie wypełniono. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez dokonanie wadliwej wykładni przepisu i błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zawnioskowane przez skarżącego dowody dla potwierdzenia powoływanych przez niego okoliczności należy uznać za niewiarygodne, podczas gdy dowody zebrane w toku całego postępowania jednoznacznie potwierdzają, iż tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko nie tej osobie, która powinna być w sprawie uznana za zobowiązanego, w konsekwencji czego zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych powinny zostać uznane za uzasadnione, należało uznać za bezzasadny. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Tymczasem w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej postawił zarzut dotyczący ustaleń faktycznych: "podczas gdy dowody zebrane w toku całego postępowania jednoznacznie potwierdzają, iż tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko nie tej osobie, która powinna być w sprawie uznana za zobowiązanego". Odnosząc się do powyższego zarzutu należy jedynie wskazać, że Sąd I instancji odwołując się do treści przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. dokonał jego wykładni i wyjaśnił jak przepis ten należy rozumieć w kontekście określenia ,,korzystający z drogi publicznej". Zaprezentował też jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).