I GSK 1499/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 2413/22 w sprawie ze skargi A.-G. Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr 76/CE/D/GROiW/2022/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2413/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.-G. Sp. z o.o. w Ś. (dalej: "strona skarżąca", "spółka") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ") z 11 sierpnia 2022 r., nr 76/CE/D/GROiW/2022/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; aktualnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") - w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2) uchylił poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., nr GPR/1/2022; w pkt 3) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Na powyższe rozstrzygnięcie, Prezes ARiMR złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wydany wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: A. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a, gdyż uzasadnienie wyroku jest wadliwe z uwagi na: a) wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia polegającą: z jednej strony na wskazaniu jako podstawy prawnej wyrokowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a z drugiej strony na materialnoprawnej ocenie decyzji obu instancji przez zaprzeczenie tezy organów, iż w sprawie ziściła się dyspozycja art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18.12.1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312, s. 1 z dnia 23.12.1995 r., z późn. zm., dalej: rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95), a w szczególności zaprzeczenie wykazania elementu subiektywnego pojęcia sztucznie stworzonych warunków do uzyskania pomocy; b) brak przedstawienia decyzji organu I instancji, wykazania przesłanek koniecznych do uchylenia decyzji organu I instancji i brak wyjaśnienia zastosowania art. 135 p.p.s.a.; c) brak przedstawienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd i brak wskazania jakie fakty uznał za ustalone i na jakiej podstawie; d) brak przedstawienia podstawy prawnej i jej wyjaśnienia w zakresie zawartego w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania polegającego na poleceniu rozważenia możliwości dochodzenia zwrotu w odpowiadających terminowi podwójnego okresu przedawnienia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji organu I instancji, pomimo braku wystąpienia przesłanek zastosowania art. 135 p.p.s.a., w szczególności sprzeczności z prawem decyzji organu I instancji i to w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., zdanie pierwsze w związku z art. 170 p.p.s.a., poprzez odmienną ocenę prawną niż wyrażona w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 22 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3619/21, oddalającym skargę od decyzji Prezesa ARiMR z 29 marca 2021 r., nr 2/2021, która stanowi część administracyjnych akt sprawy; B. naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, dalej: "p.u.s.a.") w związku z art. 1 ust. 2 Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r., między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Wioską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Traktatu akcesyjnego) i art. 2 aktu załączonego do Traktatu w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z 12 września 2013 r., (Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija; C-434/12), poprzez błędną interpretację art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, polegającą na przyjęciu, że powiązania rodzinne nie stanowią potwierdzenia sztucznego stworzenia warunków do uzyskania pomocy finansowej z budżetu UE, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, które doprowadziło do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji według innego kryterium niż prawo UE obowiązujące w dacie wydania tej decyzji; 2) art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że termin przedawnienia do wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków biegnie od dnia dokonania ostatniej płatności, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, podczas gdy według prawidłowej wykładni art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 termin przedawnienia do wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków biegnie od dnia doręczenia ostatniej ostatecznej decyzji o odmowie płatności; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu prawa wskutek wadliwej oceny przesłanek zastosowania ww. przepisu prawa, w tym elementu subiektywnego pojęcia "sztuczne stworzenie warunków", a w konsekwencji przyjęcie, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano zmowy beneficjentów tj. że Grupa została utworzona z zamiarem obejścia prawa i osiągnięcia korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Pismem procesowym, datowanym na dzień 22 lutego 2024 r., A.-G. Sp. z o.o. w Ś. uzupełniła informację w zakresie dot. spraw grupy producentów rolnych "A.-G." Sp. z o.o., które toczyły się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej Prezesa ARiMR. Wnoszący skargę kasacyjną Prezes ARiMR, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem procesowym, datowanym na dzień 4 marca 2024 r., ustosunkował się do ww. pisma procesowego spółki z 22 lutego 2024 r., jednocześnie podtrzymując zaprezentowane w treści skargi kasacyjnej swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych ujętych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego zawartych w punktach A. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zatem o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest natomiast jakiegokolwiek odniesienia się do kwestii wpływu naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do rozpoznania wymienionych zarzutów skargi kasacyjnej. Również nie jest zasadny zarzut procesowy zawarty w punkcie A. 3 petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim uzasadnienie tego zarzutu, podobnie jak zarzutów zawartych w punkcie A 1. i 2., nie zawiera odniesienia się do kwestii wpływu naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy. Niezależnie jednak od tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska w zakresie wykładni art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wskazuje się w literaturze Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 19.05.1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Podzielić należy pogląd wyrażony w jednym z orzeczeń przez NSA, że jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (zob. wyrok NSA z 24.11.2020 r., sygn. akt II FSK 1014/19, LEX nr 3109066) (zob. B. Dauter. Komentarz do art. 170 p.p.s.a. (w:) Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: LEX/el. 2021). Odnosząc się do realiów sprawy, zdaniem autora skargi kasacyjnej, prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.03.2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3619/21 oddalający skargi Spółki od decyzji Prezesa ARiMR z 29.03.2021 r. o odmowie płatności za 5 rok działalności grupy ze względu na sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania przedmiotowej pomocy, powoduje, że w niniejszej sprawie występuje związanie co do oceny okoliczności, w tym w zakresie sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania przedmiotowej pomocy. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Otóż zakres związania, o którym mowa w art. 170 p.p.s.a. nie jest niczym nieograniczony. W szczególności w tej sprawie, w której mamy do czynienia z kontrolą decyzji administracyjnej odmawiającej płatności tego samego podmiotu za 1 i 2 rok działalności Grupy nie sposób wywodzić na podstawie art. 170 p.p.s.a. związania z orzeczeniem WSA w Warszawie dotyczącym odmowy przyznania płatności za 5 rok. Decyzje dotyczące odmowy zostały wydane bowiem za różne okresy, w których miała być realizowana pomoc. Decyzje wydano w odrębnych postępowaniach administracyjnych i wiązały się one z odrębnymi sprawami administracyjnymi. Zarówno pomiędzy decyzjami, jak również pomiędzy wyrokami wydanymi w związku z ich kontrolą nie zachodzą wzajemne powiązania np. zagadnienie wstępne; nie ma tu również jakiegokolwiek elementu kształtującego proces stosowania prawa przez sąd. W konsekwencji należy przyjąć, że prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.03.2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3619/21 oddalający skargi Spółki od decyzji Prezesa ARiMR z 29.03.2021 r. o odmowie płatności za 5 rok działalności Grupy ze względu na sztuczne stworzenie warunków nie wywiera skutku określonego w art. 170 p.p.s.a w odniesieniu do niniejszej sprawy, w której mamy do czynienia z kontrolą decyzji administracyjnej odmawiającej płatności temu samemu podmiotowi za 1 i 2 rok działalności grupy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne, a ponadto, co jest niemniej istotne, organ administracyjny w skardze kasacyjnej nie podjął nawet próby zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym wynikającym z oceny Sądu I instancji. Przechodząc do oceny zarzutów natury materialnoprawnej należy wskazać na niezasadność zarzutu zawartego w punkcie B. 1. petitum skargi kasacyjnej. Otóż w zarzucie tym autor skargi kasacyjnej wskazał na błędną interpretację art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, polegającą na przyjęciu, że powiązania rodzinne nie stanowią potwierdzenia sztucznego stworzenia warunków do uzyskania pomocy finansowej z budżetu UE, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, które doprowadziło do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji według innego kryterium niż prawo UE obowiązujące w dacie wydania tej decyzji. Zarzut ten okazał się niezasadny. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12, w którym w szczególności wskazano, że artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Jednocześnie jednak Sąd I instancji na stronie 12 uzasadnienia wskazał, że dla zaistnienia elementu subiektywnego nie było wystarczające wskazanie li tylko na powiązania rodzinne między członkami Grupy. Uwzględniając uzasadnienie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12 należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu i instancji, że dla zaistnienia elementu subiektywnego nie było wystarczające wskazanie li tylko na powiązania rodzinne między członkami Grupy. Analiza uzasadnienia ocenianego zarzutu skargi kasacyjnej prowadzi do dalszych wniosków. Otóż z uzasadnienia wynika, że zarzutem naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej starał się zakwestionować ocenę Sądu I instancji odnoszącą się do ustaleń faktycznych organów administracyjnych. W tym zakresie należy jednak podnosić naruszenie odpowiednich przepisów procesowych, w tym p.p.s.a. oraz k.p.a. Niezrozumiałe są zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych. Autor skargi nie wyjaśnił w ogóle na czym polegała wadliwa interpretacja tych przepisów, a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości uzupełniania w tym zakresie autora skargi kasacyjnej. Również niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie B.2. petitum skargi kasacyjnej. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie prawa materialnego ponownie podjął się zakwestionowania sądowej oceny ustaleń faktycznych organów administracyjnych. Jak już wskazano zarzutami naruszenia prawa materialnego nie sposób jednak skutecznie podważyć sądowej oceny ustaleń faktycznych organu administracyjnego. Jak już wskazano organ administracyjny w skardze kasacyjnej nie podjął nawet próby zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym wynikającym z oceny Sądu I instancji. W konsekwencji niezasadny okazał się również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95. W orzecznictwie sądowoadministracyjny wskazuje się że zasadniczo brak jest podstaw prawnych do skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (ewentualnie sądowej oceny tych ustaleń – gdy skargę kasacyjną wnosi organ administracyjny). Także nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zawarty w punkcie B. 3. petitum skargi kasacyjnej. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej również zarzucając naruszenia prawa materialnego podjął się próby zakwestionowania niewłaściwego zastosowania przepisów wskazanych w tym zarzucie oraz dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustaleń faktycznych organu administracyjnego. Jak już jednak wskazano powyżej taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej zasadniczo nie może doprowadzić do skutku w postaci jego uzasadnienia. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a.