I GSK 1432/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 2529/22 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr FGŚP.III.4220.5999.2020.AF w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 maja 2023 r., sygn. V SA/Wa 2529/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu skargi N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w W. (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie (WUP) z dnia 8 sierpnia 2022 r., nr FGŚP.III.4220.5999.2020.AF, w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka wnioskiem z 12 maja 2020 r. wróciła się o dofinansowanie wynagrodzeń jej pracowników objętych przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy, o którym mowa w art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o przeciwdziałaniu zwalczaniu i zapobieganiu COVID- 19 oraz innym chorobom zakaźnym oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) za miesiąc maj-czerwiec 2020 r. Organ pismem z dnia 2 września 2020 r. poinformował, że rozpatrzył powyższy wniosek negatywnie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19 z wnioskiem o przyznanie świadczenia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych może wystąpić przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm., dalej: "Prawo przedsiębiorców"). Dyrektor WUP stwierdził, że prowadzenie placówek przedszkolnych i szkolnych, nawet jeżeli mają one charakter niepubliczny, nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 170 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe – Dz.U. z 2018 r. poz. 1082 ze zm., dalej: P.o.) i w związku z tym osoba prowadząca takie placówki nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, a z załączonego wykazu pracowników wynika, że osoby tam wymienione są pracownikami szkoły. Strona nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem organu i złożyła skargę. WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r. V SA/Wa 32/22 uchylił zaskarżony akt z dnia 2 września 2020 r. W uzasadnieniu wyroku sąd zauważył, że organ ustalił, a skarżąca tego nie kwestionuje, iż przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej w jej przypadku jest prowadzenie szkoły podstawowej. Strona prowadzi także pozostałą działalność w formie m.in.: zajęć sportowo-rekreacyjnych oraz usług logopedycznych. WSA w Warszawie stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla sprawy miało ustalenie, czy wniosek skarżącej dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w obrębie działalności przedszkolnej lub szkolnej czy innych pracowników zatrudnionych w innego rodzaju działalności spółki, którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd wskazał, że w sprawie całkowicie pominięto, że porozumienie dotyczyło również pracowników niebędących nauczycielami. Ma to szczególne znaczenie w świetle stanowiska strony zawartego w skardze, że prowadzi ona pozostałą działalność w formie m.in.: zajęć sportowo-rekreacyjnych czy też świadczenia usług w zakresie logopedii, a zatem nie jej wychowanków/uczniów. Sąd zalecił, aby organ rozpoznając ponownie sprawę uwzględnił w szczególności to, że porozumienie dotyczy także osób niebędących nauczycielami, którzy nie byli zatrudnieni w obrębie działalności szkolnej, a w innym rodzaju działalności skarżącej, którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia 8 sierpnia 2022 r. Dyrektor WUP odmówił spółce przyznania wnioskowanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w łącznej kwocie 29 242,56 zł na dofinansowanie wynagrodzeń za okres 2 miesięcy dla 6 pracowników, (jednocześnie wypłacił świadczenie dla 13 pracowników). Organ wyjaśnił, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy miało ustalenie, czy wniosek spółki dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w obrębie działalności przedszkolnej lub szkolnej czy innych pracowników zatrudnionych w innego rodzaju działalności. Zauważył, że stosownie do wyroku WSA w Warszawie, przeprowadzono szczegółową analizę całości zebranego materiału i stwierdzono, że wniosek nie zasługuje w całości na uwzględnienie. Z dokumentacji nadesłanej przez spółkę wynika, że zatrudniała ona pracowników na stanowiskach związanych z obsługą placówki opiekuńczo-oświatowej, których praca nie polegała na świadczeniu usług oświatowych. Pracownicy ci mają prawo do dofinansowania do wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15g ustawy CO\/ID-19. Z uwagi na fakt, że u skarżącej są również zatrudnione osoby na stanowiskach polegających na wykonywaniu usług oświatowych, którzy zdaniem organu podlegają wyłączeniu wynikającemu z art. 170 P.o. (co nie zostało zakwestionowane przez Sąd), tym samym nie nabyli prawa do uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy Covid-19. Dyrektor WUP stwierdził, że wskazane wyżej osoby były zatrudnione w spółce na stanowiskach odpowiednio: nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej – język angielski, nauczyciel wspomagający, nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej. Natomiast z przekazanej dokumentacji nie wynika, aby pracownicy ci wykonywali jeszcze inne czynności. Tym samym organ stwierdził, że 6 wskazanych osób było zatrudnionych na stanowiskach związanych z wykonywaniem usług oświatowych, a więc zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA dofinansowanie na ww. pracowników nie przysługuje. WSA w Warszawie po rozpatrzeniu skargi spółki, wyrokiem z 9 maja 2023 r. przedmiotową skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd podkreślił związanie poprzednio wydanym w sprawie wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r. V SA/Wa 32/22 w którym nakazano organowi ustalenie pracowników, którzy są zatrudnieni przez spółkę w innego rodzaju działalności niż działalność szkolna, tj. w działalności którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym sąd nakazał ustalenie kręgu podmiotów, co do których przysługuje ww. pomoc publiczna. Z tego kręgu podmiotów wyłączył nauczycieli. W świetle powołanych regulacji oraz stanowiska WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r. uzasadnione jest stanowisko organu wykluczające ze wsparcia pracowników, którzy są zatrudnieni w ramach prowadzonej przez spółkę działalności oświatowej (nauczycieli), a uwzględniające wniosek dotyczący pracowników zatrudnionych w innego rodzaju działalności skarżącej niż działalność przedszkolna, którą w świetle przepisów prawa uznano za prowadzenie działalności gospodarczej. Dyrektor WUP w wyniku przeprowadzonego postępowania precyzyjnie ustalił, którzy pracownicy spółki są zatrudnieni przy działalności stricte oświatowej, do której ze względu na treść art. 170 ust. 1 p.o. nie stosuje się Prawa przedsiębiorców, w tym jego art. 4 ust. 1, a którzy pracownicy są zatrudnieni w związku z prowadzoną przez stronę działalnością, którą można uznać za działalność gospodarcza i do której zastosowanie znajduje m.in. art. 4 ust. 1 Prawo przedsiębiorców. Obecnie skarżąca nie może kwestionować powyższego stanowiska organu, gdyż organ zastosował się wprost do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 24 marca 2022 r. Skarżąca nie złożyła skargi kasacyjnej od ww. wyroku, zatem obecnie utraciła prawo do skutecznego kwestionowania oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku z dnia 24 marca 2022 r. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: a) na postawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zarówno organ jak i Sąd I Instancji są związani w niniejszej sprawie oceną prawną, wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 32/22, podczas gdy ocena taka w ogóle nie została wyrażona jak również, że ta rzekoma ocena prawna, sprowadzała się do tego, że skarżącej nie przysługują wnioskowane środki na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej w zakresie prowadzonej działalności oświatowej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów powołanych w pkt b)-d) b) na postawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. naruszenie przepisu art. 15g ust 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 z poźn.zm.) (dalej również jako: "Tarcza Antykryzysowa ) w zw. z przepisami art. 3 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców (tj. Dz. U. 2019.1292 z poźn.zm.) i przepisem art. 170 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2016 roku – Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. 2019.1148 z poźn.zm) poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą: • nieprawidłowym przyjęciem, że skarżąca częściowo nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. przepisów, a w konsekwencji nie może skutecznie ubiegać się o dofinansowanie wynagrodzeń pracowniczych pomimo, że szczegółowa analiza sytuacji prawnej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą prowadzi do wniosku, że bez wątpienia posiada ona status przedsiębiorcy w rozumieniu ww. przepisów, przede wszystkim z uwagi na okoliczność, że jest podmiotem wpisanym od lat do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzi działalność w celach zarobkowych, w sposób zorganizowany i ciągły jak również odprowadza stosowne podatki z tytułu prowadzonej działalności jak również składki na ubezpieczenie społeczne oraz na FGŚP zarówno za pracowników związanych stricte z prowadzoną działalnością oświatową jak i pozostałe zatrudnione osoby, a oprócz niepublicznej placówki szkolnej, prowadzi inną regularną działalność gospodarczą, a tym samym nie zachodzą żadne negatywne przesłanki do tego by odmówić przyznania jej wnioskowanej pomocy, • błędnym przyjęciem, że skarżąca jednocześnie jest podmiotem będącym jednocześnie przedsiębiorcą i niebędącym przedsiębiorcą, co w konsekwencji doprowadziło do wykreowania nieznanego polskiemu prawu hybrydowego podmiotu oraz do odmowy wypłaty dofinansowań w zakresie, w którym zdaniem organu skarżąca nie jest przedsiębiorcą, c) na postawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., naruszenie przepisu prawa materialnego tj. przepisu art. 15g ust. 1 Tarczy Antykryzysowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że znaczenie dla rozpoznania sprawy tj. dla przyznania skarżącej wnioskowanych świadczeń ma ustalenie czy wniosek skarżącej dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w obrębie działalności oświatowej, podczas gdy wymogu takiego nie sposób wywodzić z art. 15g ust. 1 Tarczy Antykryzysowej tj. kryterium takie nie wynika z Tarczy Antykryzysowej, a w konsekwencji w praktyce wykreowanie dodatkowego, nieznanego ustawie kryterium przyznania świadczeń, d) na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.; art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP (zasada legalizmu), art. 32 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa) jak również art. 7 i 7a K.p.a. i 81a, poprzez przyjęcie dodatkowego kryterium nieznanego ustawie przy rozstrzyganiu skargi skarżącej i w konsekwencji oddalenia skargi na odmowę wypłaty wnioskowanych środków pomimo przyjęcia, że skarżąca posiada status przedsiębiorcy oraz poprzez nierozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że WSA w Warszawie w poprzednio wydanym w sprawie prawomocnym wyroku nie wyraził oceny prawnej dotyczącej korelacji posiadania przez skarżącą statusu przedsiębiorcy oraz uprawnienia skarżącej jako przedsiębiorcy do uzyskania świadczeń z art. 15g Tarczy Antykryzysowej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd skupił się na aspekcie niewyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy i na naruszeniu przez organ przepisów związanych z postępowaniem dowodowym, a w konsekwencji dopuścił możliwość, że skarżąca posiada przymiot przedsiębiorcy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni w szczególności, że porozumienie dotyczy również osób niebędących nauczycielami, którzy nie byli zatrudnieni w obrębie działalności szkolnej. W wyroku 24 marca 2022 roku w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 32/22 nie sposób doszukać się nawet szczątków oceny prawnej, już nie mówiąc o ocenie prawnej w rozumieniu przepisu art. 153 P.p.s.a Tym samym Sąd rozpatrując pierwszą skargę spółki, przyznał jej rację i potwierdził, że skarżąca jest przedsiębiorcą, choć jednocześnie nie zawarł w uzasadnieniu modelowej oceny prawnej, którą w sposób jednoznaczny i bezpośredni dotykałaby sedna zgłoszonych zarzutów. Dyrektor WUP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W piśmie procesowym z 13 listopada 2025 r. skarżąca kasacyjnie przywołała wyroki WSA we Wrocławiu i Warszawie, a także NSA, które jej zdaniem potwierdzają zasadność podniesionych przez nią zarzutów, jako że zapadły w analogicznych stanach faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie sformułowała pod adresem zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie łącznie cztery zarzuty, trzy spośród których określiła jako oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego, jeden zaś na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a więc naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Niemniej jednak pierwszy z zarzutów (oznaczony lit. a)) określiła jako główny, gdyż wyraźnie wskazał, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są następstwem naruszenia prawa, które podniosła w pierwszym zarzucie. W ramach pierwszego zarzutu (materialnoprawnego jak sama go określiła) skargi kasacyjnej spółka podniosła naruszenie przez Sąd art. 153 P.p.s.a., w związku z przyjęciem związania wyrokiem WSA w Warszawie z 24 marca 2022 r., sygn. V SA/Wa 32/22, w zakresie oceny prawnej, co do wykładni art. 15g ustawy COVID-19, która to w tym wyroku nie została wyrażona. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Otóż w tym wyroku z 24 marca 2022 r. WSA w Warszawie, analizując przesłanki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 15g ustawy COVID-19, stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy miało ustalenie czy wniosek skarżącej dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w obrębie działalności przedszkolnej lub szkolnej, czy też innych pracowników, zatrudnionych w innego rodzaju działalności skarżącej, którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Tak więc stanowisko Sądu w zakresie wynikających ze wskazanego wyżej przepisu podstaw przyznania wsparcia, choć nie zostało klarownie i dobitnie wyeksponowane w uzasadnieniu wydanego wyroku, to jednak zostało wyrażone. Świadczy o tym zaakcentowanie potrzeby rozróżnienia pracowników skarżącej zajmujących się stricte działalnością oświatową, od tych wykonujących na jej rzecz innego rodzaju czynności, a także wyrażona we wskazaniach Sądu, co dalszego prowadzenia postępowania, potrzeba przeprowadzenia dodatkowych ustaleń odnośnie zakresu obowiązków konkretnych osób. Zakres tych ustaleń wpisuje się bowiem w przyjętą przez Sąd wykładnię art. 15g ustawy COVID-19, która nie była kwestionowana przez spółkę w ramach przysługującego jej środka odwoławczego, od zaskarżonego wyroku. Tak więc pomimo pewnych braków uzasadnienia, raczej natury redakcyjnej, w związku z niezawarciem w nim, jak to określa spółka, modelowej oceny prawnej, brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd nie wyraził jakiejkolwiek prawnej oceny, co czyni przedmiotowy zarzut niezasadnym. W odniesieniu do zarzutu oznaczonego lit. b stwierdzić należy, że przyjęcie braku podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, odnośnie związania jego wyrokiem z 24 marca 2022 r., sygn. V SA/Wa 32/22 przesądza o jego niezasadności. Dodać jednakże należy, że w tym wypadku spółka, podnosząc naruszenia przez WSA w Warszawie art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, poprzez jego błędną wykładnię, nie wskazała na czym w istocie błąd Sądu w tym zakresie miałby polegać. Dąży ona bowiem do wykazania błędu wykładni przepisów prawa materialnego, poprzez jego skutek, zmaterializowany na gruncie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności sprawy. Tego rodzaju argumenty mogą jednak zostać przytoczone na uzasadnienie wadliwej subsumpcji, a nie nieprawidłowej wykładni przepisów prawa. Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć także należy, że wsparcie, o którym mowa w art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, adresowane jest do przedsiębiorców, realizujących konkretne rodzaje działalności i status podmiotu ubiegającego się o nie może być rozpatrywany jedynie w kontekście tego rodzaju aktywności. Ocenie nie podlegają zaś żadne aspekty, wykraczające poza ten zakres. Innymi słowy w takim przypadku badaniu nie podlega ogólnie pojmowany status podmiotu aplikującego o wsparcie, w kontekście posiadania przez niego lub nie cech warunkujących uznanie go za przedsiębiorcę. Analogiczne uwagi należy poczynić w odniesieniu do zarzutu c). W tym wypadku również związanie wykładnią, przyjętą w wyroku z 24 marca 2022 r., sygn. V SA/Wa 32/22, wyklucza możliwość zmiany przyjętej w nim interpretacji art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, zgodnie z którą wsparcie o którym przepis ten traktuje przysługuje jedynie na pracowników, którzy nie są bezpośrednio i wyłącznie zaangażowani w działalność oświatową. W tym wypadku nadmienić też należy, że w stanowisku Sądu pierwszej instancji nie sposób dopatrywać się wykreowania dodatkowego uzyskania warunku wsparcia, jako że jego stanowisko opierało się na systemowej wykładni art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, dokonywanej między innymi w kontekście art. 170 P.o., który to przepis skarżąca kasacyjnie całkowicie pomija. Podobne twierdzenia, co do naruszenia prawa skarżąca kasacyjnie wyraziła w przypadku zarzutu d), który określiła jako zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego. Mając na względzie, że w tym zakresie zaakcentowała ona przede wszystkim przyjęcie przez Sąd dodatkowego, pozaustawowego, kryterium przyznania wsparcia, to nie sposób jest przyjąć, że zarzut ten odnosi się do naruszenia regulacji procesowych. Te bowiem, choć również zostały wskazane w prawnej podstawie zarzutu, to jednak twierdzenia odnośnie postaci naruszenia prawa przez WSA w Warszawie, w żadnym zakresie nie korespondują z materią regulowaną przepisami postępowania. W związku z tym przedmiotowy zarzut uznać należy za nieskuteczny. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Dyrektora UP 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.