I GSK 1431/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2527/25 w sprawie ze skargi P. G. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 sierpnia 2025 r. nr OR15-84020-OR1500072/24 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2527/25 pozostawił bez rozpatrzenia skargę P. G. (dalej: skarżący) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem. Skarżący wniósł w terminie skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, pod którą podpisał się osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r., poz. 324, dalej: u.z.p.p.r.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis ten odnosi się do rozstrzygnięć WSA określonych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a zatem również do postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Zgodnie zaś z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zachowanie określonego w ustawie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona i by można jej było nadać dalszy bieg. W rozpoznawanej sprawie skarżący osobiście podpisał i złożył skargę kasacyjną. Natomiast z akt sprawy nie wynika aby był osobą upoważnioną do tego zgodnie z art. 175 p.p.s.a. Trzeba też przy tym podkreślić, że został on prawidłowo pouczony przez Sąd I instancji o przymusie adwokacko-radcowskim wniesienia skargi kasacyjnej. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.